Ian Siegal
23 Mei 2013
Crossroad, Olen (Belgie)

Ian Siegal

Foto’s en tekst : Sis Van Hoof, ism Rootstime.be – zie ook fotoalbum Ian Siegal

Eindelijk was het zover. Na een spijtig ongeval van kroegbaas ‘Chiet’ opende de Olense Crossroad opnieuw de deuren voor een buitenlands gastoptreden. Wie kon dat beter doen dan ‘kind des huizes’ Ian Siegal, het Britse podiumbeest (afkomstig van Farnborough in het Zuidwesten van Engeland), die er al menigmaal te gast was, telkens in wisselende bezettingen.

Het wekte dan ook geen verbazing op dat de Crossroad al wekenlang uitverkocht was voor dit eerste solo-optreden op Belgische bodem dit jaar. Eerder toerde hij al wel in de Benelux met zijn occasionele (super)groep The Mississippi Mudbloods. Maar toch is er ook de magie van een solo-optreden, zeker bij iemand als Siegal, die altijd verrassend uit de hoek weet te komen. Dat leert mij het verleden, want al meer dan een handvol keren kon ik hem live aanschouwen. En het is inderdaad – zoals hij altijd beweert – telkens anders.

Mijn verwachtingen waren dan ook hooggespannen en de man stelde andermaal niet teleur met twee afwisselde sets met bovenop een rits bisnummers. Goed voor meer dan een twee uren durende show die wat mij betreft nooit verveelde. Siegal is de eerste de beste niet, laat dat duidelijk zijn. Hij stond in Olen op scherp, met – jawel – fles water in de hand tijdens zijn eerste passage. In set twee combineerde hij dat met een flesje cava, koel geserveerd…maar het bleef binnen de perken. Gelukkig maar, want het was ooit anders toen hij zwaar flirtte met de alcohol.

Beklijvende momenten waren er genoeg wat in het druk bezochte café, waarin ook nogal wat Nederlanders langskwamen. Het Britse buitenbeentje van de blues is dan ook een verdienstelijk muzikant en een erg degelijk singer-songwriter, die het veel verder had kunnen brengen. Maar misschien is de man op het verkeerde moment geboren. Siegal (geboren in de vroege seventies) zegde zijn kunststudies vaarwel om als busker te beginnen in Duitsland. Via Berlijn en Nottinghan ging de bal aan het rollen en bereikte hij via Londen heel wat plaatsen in Europa.

Toch heeft hij ook in België heel wat harten veroverd na zijn meerdere passages op een aantal belangrijke binnenlandse festivals. Ook in de Kempen, denken we maar onder meer aan de regio Mol en Turnhout. In Olen bracht hij niet alleen een pleiade van eigen werk, maar ook en vooral heel wat covers, op een door hem gebrachte onnavolgbare manier. Denken we maar aan ‘Down The Dirt Road’ (Charley Patton), zichzelf begeleidend met zijn tikkende slanglederen boots of het fantastische ‘Nobody’s Own Business But My Own’ van Robert Johnson. Siegal zingt over het leven, dikwijls met een vleugje ironie. Maar is vaak ook scherp in zijn bewoordingen. Luister maar eens naar ‘She’s Got The Devil in Her’ (uit Meat & Potatoes 2005), prachtige versie in Olen.

Ian Siegal

Ook na de pauze bleef Siegal doorgaan op zijn elan met meeslepende nummers: gaande van ‘John The Revelator’ en Steve Earl’s ‘Cocaine Cannot Kill My Pain’ tot de bijna 50-jarige Dylancover ‘It Ain’t Me Baby’. Maar uiteraard maakte de Brit ook plaats voor Tom Waits, één van zijn boegbeelden. Hij bracht er een leuke medley van, met onder meer ‘Rain Dogs’ en ‘Jockey Full Of Bourbon.’ Ook de traditional ‘Mary Don’t You Weep’ werd vanonder het stof gehaald. Met succes overigens.

Uiteraard kwam er na afloop van de reguliere sets nog een bisronde met heel wat lekkers in de muzikale mand. Warren Zevon mocht niet ontbreken met een meeslepende versie van ‘Werewolves of London’ en ook Chuck Berry kwam even voor het voetlicht met ‘Nadine’. Daarna kwam een einde aan een bewogen avondje met – wat mij betreft – toch heel wat muzikale hoogtepunten. Hopelijk kunnen we in de nabije toekomst terug genieten van blues in het Kempense Olen. Maar weldra lijkt er ook in Mol (Achterbos) een bluesvlammetje te smeulen. Dat vernamen we in de blueswandelgangen. Daar kunnen we alleen maar hoopvol naar uitkijken.

Voor meer foto’s, zie fotoalbum Ian Siegal