13052485_1105152086209741_1773806388_o

Henrik Freischlader Trio
Piano, Dortmund
14 april 2016

Donderdagavond 14 april treedt het Henrik Freischlader Trio op voor een uitverkochte zaal Piano in Dortmund. Na meer dan een jaar stilte is Henrik weer begonnen met een band: Het Henrik Freischlader Trio (HFT). Van een viermansformatie terug naar een driemansformatie, waarbij het orgel verdwenen is in de bezetting. Het hoe en waarom van dit alles kan gelezen worden in het interview dat hij kortgeleden voor Blues Magazine heeft gedaan en hoeft hier dus niet herhaald te worden. Ook vertelt hij daarin over zijn nieuwe Cd ‘Openess’, dat begin april is uitgekomen.

Tekst: André Wittebroek / Foto’s: Albrecht Schmidt (PixelGig)

In een al weken uitverkocht Piano betreden gitarist/zanger Henrik Freischlader, bassist Alex Grube en drummer Carl-Michael Grabinger onder luid applaus het podium. Zoals velen mij vertellen voor de show, is men ontzettend benieuwd hoe het zal gaan in deze nieuwe formatie. Niemand weet eigenlijk precies wat er zal komen na anderhalf jaar pauze. Dit is nog maar de derde show als hoofdact en na de eerste twee avonden heeft men besloten de setlist wat om te gooien. Voor deze tour had het HFT viermaal het voorprogramma verzorgd van de Tedeschi Trucks Band en daar werd gevraagd om wat rustiger nummers te spelen. Nu heeft men dus zelf de vrije keuze.

13016528_1105152059543077_502683493_o

Een goed geluimde Henrik kondigt de show aan op humoristische wijze en zal dat het hele concert blijven doen, tot groot genoegen van het publiek. Het trio opent meteen furieus met ‘Got It Made‘ van het album ‘Recorded By Martin Meinschäfer’ en de toon is gezet. (Meinschäfer zelf is ook aanwezig en geniet zichtbaar). Het publiek is direct laaiend enthousiast (en zal dat de hele avond blijven). Het nummer heeft een funky inslag door de snelle grooves, waarin vooral drummer Carl-Michael zijn aandeel heeft. De lange krachtige gitaarsolo van Henrik is fantastisch en hij laat zien het instrument nog volledig te beheersen. Wat ook opvalt is het perfecte geluid, de vocalen komen haarzuiver door, evenals de instrumenten. Het geluid is volledig in balans. Nu zit ik op het balkon, precies in het midden achterin de zaal en dat zal ook van invloed zijn geweest, maar echt: perfect. Complimenten aan de geluidsman! Early Morning Blues van het nieuwe album begint pittig, maar krijgt daarna een heerlijk laidback groove met jazzy invloeden. De meerstemmige zang is prima en komt goed over. Bij ‘Today I’m Gonna Change‘ vraagt Henrik aan het publiek wie de hele tekst kent en diegene mag dan op het podium komen en meezingen. Niemand natuurlijk want de Cd met tekstboekje is net uit! Het nummer heeft dat typische Henrik staccatogeluid en een heerlijk puntige solo. De ritmesectie zet een funky groove neer.

13016792_1105152056209744_1109749223_o

13035515_1105152066209743_378933841_o

Met die typische Henrik riff begint ‘Business Straight‘ en de zangpartijen idem: Henrik zingt een regel, de bandleden vallen in. Henrik zingt volgende regel, bandleden vallen in enz. De zang staat hier duidelijk op de voorgrond en Henrik gebruikt hier het Wah-Wah- pedaal in de solo. ‘Masterplan‘, ook van de nieuwe Cd, heeft een helder intro en jazzy ritme. Het gitaargeluid is in het begin fel en helder (voor mij iets te), de baslijnen zijn diep en vol en de drums krachtig en strak, waardoor het geheel erg swingt. Henrik en Alex gaan een soort van gesprek aan met hun gitaren. Mooi om te zien en te horen, waarna een fantastische solo volgt. De titeltrack van de CD ‘Openess‘ rockt lekker weg met een zware ondertoon in het gitaarspel met weer een dito solo. Met een schitterend gitaarintro wordt de slowblues ‘High Expectations’ geopend en ook weer beëindigd. Alleen al met deze song bewijst Henrik een gitarist van de buitencategorie te zijn.

13010252_1105152102876406_494866149_o

13052733_1105152099543073_1985315789_o

Na zo’n uur speeltijd verwacht men een pauze maar die komt er niet, dus vervolgt de band met een ouder nummer: ‘Nobody Else To Blame‘ met weer die typische riffs en zelfs Frank Zappa achtige stemmetjes in de samenzang en dito intermezzo’s: van riff, naar heavy, naar groove en weer terug en steeds opnieuw. De enige cover van de avond is de slowblues ‘Cutting In‘ van Johnny Guitar Watson. Hierin toont de band weer een echte eenheid te zijn geworden in korte tijd. Daarna ‘Lord Have Mercy‘ waarin, in dit rock and roll nummer, de slide aan bod komt en het publiek niet stil kan blijven staan. In de song ‘Techno‘ gaat de tekst over het verschil tussen de muziek in het technotijdperk tegenover de door echte muzikanten gemaakte pure muziek die eerlijker en minder clean is. Een schreeuwende, dampende gitaarsolo laat het verschil wel horen. Met het jamnummer ‘Wolkenwinde’ wordt het concert afgesloten. In de vorige band werd er tijdens dit nummer uitvoerig en langdurig gejamd tussen gitaar en orgel, maar nu dus niet. Wat de drie bandleden laten zien is geweldig: alle registers worden opengetrokken. Van hard naar zacht, van gevoelig naar stevig, van laag naar hoog en met vele, vaak onverwachte tempowisselingen en Henrik die zonder microfoon de zaal in zingt. Een heerlijk eind van de reguliere show.

13016863_1105152069543076_1082362496_o

Natuurlijk komt er een toegift voor het uitzinnige publiek: klappend en joelend laat men merken nog meer te willen.

De ballade ‘His Love‘ heeft als intro alleen Henrik met gitaar en wordt rustig en ingetogen gespeeld, waarna ‘ Never Really Left You’ de show beëindigt. Een slowblues waarin vooral de zang het meest op de voorgrond staat en waaraan een fantastische gitaarsolo er een eind aanmaakt. Ik had liever een ander nummer gezien om mee af te sluiten, het middenstuk vond ik wat aan de eentonige kant (zeer persoonlijk natuurlijk) maar dat is het enige puntje van kritiek op een verder fantastisch goed concert.

Conclusie:
Het is een prachtig concert in een uitverkocht Piano. Henrik is helemaal terug na ruim anderhalf jaar toerstop. Die pauze heeft hem zeker goed gedaan; hij is enthousiast, vrolijk, zeer humoristisch en heeft duidelijk veel plezier op het podium. Zijn virtuoze bandleden Alex Grube en Carl-Michael maken het trio compleet. Het publiek waardeert het enorm en is vanaf het begin tot het eind laaiend enthousiast. Heerlijke muziekavond!
(Blues Magazine bedankt Jenny Dore en personeel van Piano voor de zeer prettige samenwerking).

Line-up:
Henrik Freischlader : guitars, vocals
Alex Grube: bass, vocals
Carl-Michael Grabinger: drums, vocals.

Links: http://www.henrikfreischladertrio.com

13062772_1105152079543075_64803109_o


Ook op Blues Magazine ...