IMG_5644

Henrik Freischlader
Boerderij, Zoetermeer
16 Oktober 2014

Tekst en foto’s: Geert Heldens.
Voor meer foto’s zie Blueszien

Henrik Freischlader, als die naam je iets zegt ben je waarschijnlijk een bluesrockliefhebber. De 31-jarige Duitse gitarist is sinds zijn debuut cd in 2006 uitgegroeid tot een gerespecteerde naam op bluesfestivals en in de leukere zalen van Europa. Waar genre-genoten als Walter Trout, Gary Moore, Joe Bonamassa en Stevie Ray Vaughan in het verleden ook de weg naar het grotere publiek wisten te vinden, is dat bij Henrik, volkomen ten onrechte, nog niet gelukt. En of dat in de nabije toekomst nog gaat gebeuren is maar erg de vraag.

Want de huidige club-tour is aangekondigd als farewell tour van de Henrik Freischlader Band. Wat de toekomst brengt is nog onduidelijk. Wellicht gaat Henrik zich de komende tijd meer richten op het produceren. Zoals hij ook al deed bij Layla Zoe en bij de net verschenen cd ‘Wild Skies’ van de Italiaanse singer/songwriter Linda Sutti, die tijdens deze tour met een akoestische set de avond mag openen.

Linda Sutti

Gewapend met een gitaar loopt er, na een introductie door Henrik, een kleine Italiaanse het podium op. Ze speelt aardige niemendalletjes, die een beleefd applausje krijgen van het aanwezige publiek. Muzikaal staat ze ver van de hoofdact, maar met een cover van Some Kind Of Wonderful weet ze toch wat meezingers op haar hand te krijgen. En haar afsluitende song maakt me net nieuwsgierig genoeg om haar cd (met band) binnenkort eens te beluisteren. Daarna is het tijd voor de hoofdact.

IMG_6334

Geopend wordt met A Better Man van de vorig jaar verschenen cd ‘Night Train To Budapest’. Vanaf dan is het een reis door het complete oeuvre. Songs die hij als 16-jarige over vrouwen schreef (She ain’t got the blues) blijken ook als dertiger nog lekker om te spelen. Het geheel wordt door drummer Dirk Sengotta en bassist Theofilos Fotiadis van een strak en krachtig ritme voorzien. Toetsenist Moritz “Mo” Fuhrhop zorgt voor een heerlijk Hammond-bedje en krijgt een paar keer ruim de gelegenheid zijn kunsten ten toon te spreiden. Maar de ogen en oren zijn vooral gericht op Henrik Freischlader zelf, moeiteloos schudt hij de ene na de andere solo uit zijn mouw (al kijkt hij daar soms erg moeilijk bij) en met zijn herkenbare rauwe stem rond hij het geheel af. Van het gedragen The Bridge tot meezinger What’s My Name en van rocker Point Of View tot oldie Disapointed Women, met elke song weet Henrik de juiste gitaarsnaar te raken.

Freischlader - Sutti

Na het verlaten van het podium volgt uiteraard een ‘we want more/zugabe!’ geroep. Daarop verschijnt de band weer, deze keer samen met Linda Sutti, die één van de songs van haar cd nu met band ten gehore mag brengen. Ze klinkt duidelijk krachtiger dan tijdens het voorprogramma, maar een diepe indruk maakt ze ook deze keer niet. Daarop volgt nog een lange versie van de Jimi Hendrix’ klassieker Manic Depression, terwijl er een einde word gebreid aan een lange drumsolo, zoek ik de garderobe op en verlaat ik de Boerderij om mijn eigen ‘Night Train’ te halen. Onderweg zet ik het mapje ‘Henrik Freischlader’ op mijn mp3-speler nog even op shuffle en nagenietend kom ik thuis.

Nog een paar optredens dan zit de ‘Farewell Tour’ van de Henrik Freischlader band er op, maar ik hoop stiekem dat het toch een ‘Aufwiedersehen’ wordt.

http://www.henrikfreischlader.de/

IMG_6325

IMG_6319

IMG_5820