hl5

Hamilton Loomis en Thorbjørn Risager
NiXenMeer, Enschede
5 september 2014

Tekst en foto’s: Herbert Schluter

Nog maar nauwelijks bekomen van het feestje vanwege het eenjarig bestaan was het alweer tijd om de camera om te hangen en koers te zetten naar NiXenMeeR. Deze keer niet voor één act, maar voor twee! Voor elk van deze acts afzonderlijk had ik m’n schoenen wel willen poetsen, maar we kregen ze nu op een podium, op één avond, achter elkaar. Allereerst mochten we genieten van Hamilton Loomis. Deze goedlachse en sympathieke Texaan had zoals gebruikelijk weinig tot geen moeite om de zaal voor zich te winnen. Samen met zijn collega’s trakteerde hij ons o.a. op ‘Partner in Crime’, ‘Eternally’, ‘Smoking Gun’, ‘Give it back to you’ en ‘Slow Lover’ waarbij Fabian Hernandez me toch een sax-solo weggeeft… ongelooflijk, wat lekker! De man blaast bijna z’n longen uit z’n lijf, zoveel power geeft-ie. Ook Hamilton zelf doet niet onder voor Fabian bij een gitaarsolo waarbij hij alles uit de kast haalt. En dan is het wel een beetje jammer dat er twee van dat soort geweldige acts op het programma staan, want hier had ik veel meer van willen zien en horen.

hl6

Want de tweede band stond alweer te trappelen van ongeduld om het podium te beklimmen en dat was een behoorlijke groep. Maar liefst zeven Deense kerels op één podium, het is een beetje dringen, maar we hadden de vorige keer al gezien dat het best past. Thorbjørn Risager en zijn Black Tornado stonden hier nl. al voor de tweede keer en dat ze zich thuisvoelen bleek wel uit de opmerking bij het derde liedje. Getiteld ‘Paradise’ werd de NiX ook voor de gelegenheid maar even omgedoopt tot NiX Paradise! Even later volgde ‘China Gate’ en dat vind ik persoonlijk één van de meest eigen klanken van deze topband. Er hangt een volkomen eigen, bijna sinistere sfeer in dit nummer en dan lopen de rillingen over mijn rug. Begrijp me niet verkeerd overigens, het is zeker geen band die constant dit soort sferen oproept, integendeel! Zeven mannen betekent twee gitaren, bas en drum, aangevuld met toetsen en een geweldige blazerssectie met een trompet en een sax. Dat was dus de tweede sax van de avond en eerlijk gezegd hou ik daar wel van. Wanneer deze blazers overigens even niets te doen hebben vermaken ze zichzelf – en het publiek net zo hard – door even een soort dansje mee te doen.

tr1

Het enige dat mij overigens opviel was dat ze feitelijk maar weinig speelden van hun laatste studioalbum ‘Too Many Roads’ terwijl dat toch min of meer gebruikelijk is op een tour. Aan de andere kant: deze, overigens ook zeer sympathieke, Deen speelt al ruim tien jaar mee in de blueswereld en heeft een mooie verzameling muziek geproduceerd in de loop van de tijd. Materiaal genoeg dus! Ik zit me al een tijdje af te vragen wat deze muziek nou anders maakt. Hoewel het bluesgehalte onmiskenbaar aanwezig is weet deze band er, onder invloed van alle mogelijke en onmogelijke muzieksoorten, toch iets heel eigens van te maken en weet dat perfect te combineren met de mannen van de blazerssectie en natuurlijk het aparte stemgeluid van Thorbjørn zelf. Ik hoop dat we de komende jaren nog veel van deze Scandinaviërs gaan horen!

tr9