Gary Clark Jr. – Paradiso, Amsterdam, 27 Mei 2014

Tekst : Ton Kok / Foto’s: Nineke Loedeman

Als aanvangstijd voor dit concert staat vermeld 19.30 uur. Precies op dat tijdstip arriveren we in Paradiso, maar de filestress had achterwege kunnen blijven. Geen voorprogramma vanavond. Pas na een dik uur wachten, waarbij het publiek zich op een gegeven moment danig begint te roeren, gaan om kwart voor negen dan toch eindelijk de zaallichten uit en verschijnen Gary Clark Jr. en zijn begeleiders op het podium. Dan gaan de podiumlichten (min of meer) aan en gaat de band van start met het aloude “Catfish Blues”. Het is nog steeds behoorlijk donker op het podium en dat zal de verdere avond zo blijven.

Deze duisternis, gekoppeld aan het vrijwel ontbreken van interactie met het publiek en een behoorlijk stroef begin van de show belooft niet veel goeds. Af en toe roept Gary: “How are you?”. Pas als iemand na een paar nummers terug roept: “And how are you?” verschijnt er een glimlach op zijn gezicht en wordt hij wat losser, zonder overigens echt uitbundig te worden. Ironisch genoeg komt pas na “When My Train Pulls In” de trein op gang en een lekkere afwisselende set met ballads, blues en boogie volgt met ondermeer “Please Come Home”, “Don’t Owe You A Thing”, “3 O’Clock Blues”, “Things Are Changin’”.

Gary Clark Jr. is een zanger met een flink stembereik en schakelt ook moeiteloos over op de hogere registers, waarmee hij duidelijk een link legt naar de moderne R&B. En zowel zijn reguliere gitaarspel als slidewerk is van grote klasse. Af en toe neemt tweede gitarist King Zapata een solo voor zijn rekening, maar diens kracht ligt toch bij het neerleggen van fraaie ritmepartijen. Bassist John Bradley (met af en toe verrassend mooie grooves) en drummer Johnny Radelat zorgen voor een hechte fundering.

Met een uitgesponnen uitvoering van “Bright Lights” komt na krap anderhalf uur een einde aan de reguliere show, overigens niet nadat Gary nog even alles uit de kast heeft gehaald op zijn gitaar. Maar dan volgt er nog wel een uitgebreide toegift. Solo brengt hij een fraaie, semi-akoestische versie van “When The Sun Goes Down”, waarin hij ook laat horen een leuk stukje harmonica te kunnen spelen. Met volledige band volgt dan nog een uitvoering van Albert King’s “Oh Pretty Woman” en met een fraai psychedelisch slotnummer weet hij me toch even mee te slepen naar hogere sferen.

Ondanks het stroeve begin, weet Clark Jr. deze avond toch een overtuigende performance neer te zetten. Hij weet Paradiso uit te verkopen en is op weg om in Nederland ook de erkenning te krijgen die deze Grammy winnaar in zijn thuisland al heeft. Ik kan hier wel wat festivals noemen, waarop hij komend jaar zeker niet zou misstaan.

Gary Clark Jr-10

Gary Clark Jr-40