The Delta Saints, Farewell For Now Tour
De Bosuil, Weert
12 mei 2018

The Delta Saints zijn in 2007 opgericht in de muzikale stad Nashville en hebben zichzelf de afgelopen 10 jaar doorontwikkeld tot een originele band met een geheel eigen sound en geluid, met onder andere invloeden van Southern Rock, swampblues en funk. Het kwintet uit Nashville, bestaande uit Ben Ringel (zang en gitaar), Dylan Fitch (gitaar), David Supica (bas), Vincent ‘Footz’ Williams (drums) en Nate Kremer (keyboards) brengt rauwe, opzwepende en op blues gestoelde rockmuziek met psychedelische elementen, waanzinnige gitaarriffs en met intrigerende drumpatronen. Ook heeft de band altijd de rock-‘n-roll-erfenis vanuit Nashville met verve uitgedragen.

Tekst & Foto’s: Nineke Loedeman
(Let op: alle foto’s, video’s en teksten op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd. Het is niet toegestaan deze zonder voorafgaande toestemming te gebruiken, af te drukken of te publiceren.)

Mijn eerste kennismaking met deze “heiligen” dateert van oktober 2011, toen deze jonge honden, na successen in hun thuisland, voor de eerste maal het vaste land van Europa gingen verkennen. Met hun eerste album ‘A Bird Called Angola’ en na een verhit optreden in de Nixenmeer, lieten ze een verpletterende indruk achter bij het daar aanwezige publiek en zeker bij mij! Ze werden toen al voorzichtig ‘the next big thing’ genoemd.

Wat daarop volgde is min of meer bekend. Zo waren er ieder jaar vele optredens in niet alleen clubs als Paradiso, maar stond de band ook op grote festivals als Blues Peer, GeVarenwinkel, Bluesrock Tegelen, Grolsch Blues Festival en Ribs & Blues. Ook mochten ze al snel aantreden voor een optreden in het vermaarde Duitse programma Rockpalast.

In al die jaren zijn er enkele kleine wisselingen in de bezetting geweest, maar het trio Ringel, Supica en Fitch is altijd gebleven. Speelde in de beginjaren nog verscheidene harmonicaspelers mee, sinds 2013 is Nate Kremer toegetreden als keyboardspeler. En al die tijd bleef de band zich doorontwikkelen.

Zes albums en vele, vele succesvolle tours later gooien de heren de handdoek nu in de ring. Het is vooralsnog even genoeg geweest, er worden nieuwe wegen ingeslagen, andere belangen treden op de voorgrond. Afgelopen week is een begin gemaakt van de (uitgebreide) Farewell – For Now Tour van The Delta Saints. We zullen met gepaste wijze (tijdelijk) afscheid van ze nemen.

Het voorprogramma wordt verzorgd door de zeskoppige rockband Lone Road Station uit Venlo en omstreken. Deze band is opgericht in 2013 en heeft zich al vaak in de kijker gespeeld met hun stevige optredens en manier van performen. Een echte powerband. De heren schrijven hun eigen nummers die in de wat stevige hoek zitten en hebben vorig jaar hun debuutalbum ‘Rebels’ uitgebracht. Duidelijk zijn de muziekinvloeden uit de jaren zeventig en tachtig terug te horen.

Drie kwartier brengen de heren een set van puntige rock afgewisseld met een enkele ballade. Prima band muzikaal gezien, die pas echt los komt op Ridin’ That Train, waarbij er uiteindelijk zelfs nog wordt gedanst, maar er zou naar mijn smaak iets meer onderling mogen gebeuren op dat podium. De band sluit stijlvol af met de rocker Down On My Knees.

Net na 22.00 lopen de mannen het podium op. Nate Kremer, Dylan Fitch, Vincent Williams, Ben Ringel en de Britse bassist Chris Jones, die de eerste optredens van deze tour David Supica vervangt. David zal zich later deze tour aan de band voegen.
De set wordt aangevangen met Are You, gevolgd door het gruizige Burnin’ Wheels, beiden afkomstig van het laatste album ‘Monte Vista’ (2017) en in de daarop volgende twee uur worden we meegenomen in een rollercoaster van swampblues, southern rock en psychedelische pop met funkinvloeden.

Het overgrote deel van het publiek is echt gekomen voor de Delta Saints en zingt de nummers uit volle borst mee. Niet alleen veel zuiderburen maar ook fans uit Duitsland komen vanavond hier om maar niets te missen van wat wellicht het allerlaatste optreden van de Saints kan zijn. Farewell, for now….het houdt in dat de mannen er even tussen uit gaan. Het moment is aangebroken om na jaren toeren en albums maken tijd te maken voor andere zaken in het leven, en eens een andere horizon te verkennen.

De voelbare energie is nog steeds enorm en onmiskenbaar. De mannen, niet meer zoals in hun beginjaren blootsvoets, weten er telkens weer een feest van te maken met hun opzwepende sound. Zeker zanger Ben Ringel, met zijn vette Southern accent, gaat compleet los op het podium. Niet alleen qua zang maar ook met zijn resonator en akoestische gitaar bepaalt hij grotendeels wie de Delta Saints zijn en klinken. De band staat als een huis en ook bassist Chris Jones doet met stevig baswerk inclusief meerdere vette basloopjes een flinke duit in het muzikale zakje.

Een heerlijke set slingeren deze mannen de gezellige Bosuil in, met nummers van hun gehele repertoire. Met hele toffe songs als Crows, Heavy Hammer, California en Bones. Schitterend is Pink Floyd’s Breathe die naadloos overgaat in Berlin. Ook oudje Bird Of Angola doet het nog erg goed, evenals de uptempo meezinger Devils Creek. Butte La Rose is een prachtig ingetogen slowblues, zo gevoelig gezongen en dat er voor zorgt dat het kippenvel hoog op mijn armen staat. Dat komt natuurlijk ook mede door gitarist Dylan Fitch. Hij weet mij iedere keer weer te verbazen met zijn kundige, gevoelige gitaarskills, zeker als hij de slide erbij pakt zoals op dit nummer.

Na een flitsende uitvoering van Cigarette horen we aan het einde van dit concert een heus cadeautje: het nummer Momma, dé song die voor mij de kennismaking met de Delta Saints betekende en die de laatste jaren niet altijd meer op de setlist stond. Heerlijk!

De band verlaat dan eventjes het podium terwijl Ben Ringel, gewapend met zijn akoestische gitaar, de toegift Space Man voor zijn rekening neemt. Zó mooi, zo puur en met zoveel passie, ongekend. Na afloop hiervan loopt de band het podium weer op en zet het gehele gezelschap het alom bekende Come Together in, waarmee dit opwindende optreden op passende wijze wordt afgesloten. Dag Delta Saints, dit was weer geweldig en ik hoop dat dit geen definitief Farewell is….

Wat een fijne zaal is De Bosuil toch, vanavond wederom uitstekend licht & geluid en altijd die fijne medewerkers. Dank jullie wel voor de gastvrijheid!

De uitgebreide Farewell For Now Tour door Europa duurt tot en met zondag 3 juni. Ga ze zien nu je de kans nog hebt! Onderaan dit artikel zijn de toerdata te vinden of kijk op hun website: The Delta Saints

The Farewell, For Now Tour:

MAY 15 TUE – Nachtleben – Frankfurt Am Main, Germany
MAY 16 WED – Kultur Quartier – Kufstein, Tyrol, Austria
MAY 17 THU – 1&35 – Como, 09, Italy
MAY 18 FRI – Boca Barranca – Ravenna, 05, Italy
MAY 19 SAT – Further New Orleans Festival – Furth, 02, Germany
MAY 20 SUN – Gare de lion – Wil, SG, Switzerland
MAY 22 TUE – BLUE DEVILS – Orleans, France
MAY 23 WED – CAMJI – Niort, France
MAY 24 THU – Gibus – Paris, France
MAY 25 FRI – La Poudriere – Belfort, France
MAY 26 SAT – LE SONOGRAF – Le Thor, Se1, France
MAY 27 SUN – LE PLAN – Ris Orangis, 91, France
MAY 29 TUE – Spirit of 66 – Verviers, Wallonie, Belgium
MAY 30 WED – De Grote Post – Oostende, 09, Belgium
MAY 31 THU – Salle FUZZ’YON – La Roche Sur Yon, 85, France
JUN 2 SAT – Festival Am See (Stadtpark Norderstedt) – Norderstedt, Germany
JUN 3 SUN – De Kelk, Brugge, Belgium