?????????????????????????????

The Delta Saints, Bitterzoet, Amsterdam, 31 mei 2014

Tekst:  Daan Zeegers  Foto’s: Paul Scholman

Het afgelopen optreden van The Delta Saints was voor mij een prettige kennismaking met het sfeervolle Bitterzoet. The Delta Saints trad rond oktober 2011 voor het eerst in Nederland op, namelijk in bluesclub The Nix. Sindsdien heeft de band uit Nashville op een aardige fanbase in Nederland opgebouwd. Opvallend is dat een live optreden een breed publiek aantrekt, van jong tot oud.

In de studie leverde The Delta Saints recentelijk hun eerste live-album, ‘Live at Exit/In’. Recensie van dit album staat tevens op de site van Bluesmagazine. Er zijn ook enkele videoclips te vinden op Youtube. Ondanks de mogelijkheid een goede indruk op te doen van de band, komen de jonge honden het beste tot hun recht op de bühne.

?????????????????????????????

Nadat in juni 2013 bekend werd dat harmonicaspeler Stephen Hanner stopte met de band vanwege gezondheidsproblemen, werd hij vervangen door toetsenist Nate Kremer. Een gewaagde zet, want de rauwe, energieke en dynamische bluesharp was altijd kenmerkend voor de muziek van The Delta Saints. Persoonlijk mis ik de harmonica, wat misschien wel grotendeels een kwestie van smaak is. De harmonicariffs zijn net iets pakkender, iets rauwer en smeriger. Anderzijds heeft de orgel van Kremer een “breder” geluid, dat de muziek van de band als geheel “groter” laat klinken. Deze enigszins vage beschrijving van de toevoeging van de toetsenist zal wellicht beter begrepen worden onder de lezers die The Delta Saints in beide formaties hebben gezien.

De avond werd geopend met het knallende nummer Bird Called Angola, waarop het nummer NOLA volgde(ook wel bekend als Drink It Slow). Death Letter Jubilee werd hierna gespeeld, volgens zanger en gitarist Ben Ringel ‘a song you can shake your ass to’.

?????????????????????????????

Na deze drie volgt een nieuw nummer, genaamd Struttin. Er zouden nog twee nieuwe nummers volgen, Yip Yuck en Bonnie. Laatstgenoemde duidt op het albekende duo Bonnie & Clyde. Zoals we gewend zijn, zijn alle drie de nummers zijn dynamisch en energiek. Het nummer Bonnie greep mij het meest aan, vanwege de afwisselende dynamiek. In de nieuwe nummers is het geluid van de toetsenist ook meer geïntegreerd, wat maakt dat dat je als luisteraar niet meer het idee hebt dat er een harmonica mist. De nieuwe nummers beloven veel goeds: The Delta Saints zullen in hun nieuwe muziek geen rare sprongen maken en blijven bij hun kenmerkende energieke en ruige muziekstijl.

Naast de opening en nieuwe nummers, werden andere succesnummers gespeeld zoals Steppin, Momma, Boogie en Devils Creek. Deze nummers waren wellicht te verwachten, al maakte The Delta Saints ook een aantal verrassende keuzen. Zo werd het nummer 3000 Miles gespeeld, evenals Beatles-covers Hey Jude en Come Together. Het nummer Cigarette, dat enkel op het live-album staat, was voor mij het hoogtepunt van het optreden. De orgel van Nate Kremers komt hier goed tot zijn recht en de solo van slide-gitarist Dylan Fitch is ijzersterk.

?????????????????????????????

The Delta Saints lijkt te zijn gegroeid in het geluid. Gitarist Dylan Fitch speelt de pannen van het dak: zijn slide-werk op gitaar is aanzienlijk verbeterd. David Supica zorgde voor een even solide groove als altijd en Ben Azzi drumde alsof er coke in de waterleiding van Bitterzoet zat. Frontman Ben Ringel heeft een bijzonder en uniek stemgeluid, dat hij zowel ingetogen als energiek inzet.

Ondanks het gemis van de harmonica, valt het optreden van The Delta Saints absoluut niet tegen. De energie, die de band vanaf het eerste nummer uitstraalt, doet je genieten – of er nu een harmonica in zit of niet. The Delta Saints is een absolute must voor iedereen die pretendeert te genieten van de blues. De verassende mix van muziekstijlen bruist van energie.

Aankomende optredens in Nederland:

  • 7 juni – Ribs en Blues, Raalte
  • 12 september – De Bosuil, Weert