CUBAN HEELS + BJØRN BERGE
Paradiso, Amsterdam
6 November 2011

Tekst: Jeroen Bakker

“Hallo, mijn naam is Bjørn Berge. Zingen en gitaarspelen is wat ik doe en als je niet van gitaarmuziek houdt heb je een probleem”, aldus de stoere Noor die deze ‘double bill’ in Paradiso mag aftrappen. Berge heeft al elf albums op zijn naam staan maar zijn laatste, Blackwood genaamd, staat vanavond uiteraard centraal. Waar in het verleden de blues in zijn muziek een grote rol speelde krijgt het publiek tegenwoordig het betere singer/songwriter-werk voorgeschoteld. Behalve eigen werk komen ook klassiekers van Joni Mitchell (Woodstock) en Frank Zappa (Keep It Greasy) voobij. Toch zijn de bluesfanaten niet voor niets op tijd gekomen. In de onheilspellende Drifting Blues van het voorlaatste album Fretwork, benadert Berge wel heel eng het geluid van de in 1993 overleden John Campbell. Niet geheel onbescheiden, “Ik moet bekennen dat ie wel heel goed is”, wordt het nieuwe album aan de man gebracht. De countryblues van In & Out of het eveneens recente Going To Brownsville doen het op het podium erg goed. Hoewel de muzikant het allemaal zelf regelt biedt de set genoeg muzikaal avontuur en variatie. Voorzien van zes-snaar- of twaalf-snaargitaren en footstompbox in combinatie met zijn krachtige, zware stem produceert Berge een bij vlagen zeer heavy akoestische set die wordt afgesloten met Ace of Spades van Motörhead.

Met Gritbag Gutbucket Music Vol.2 heeft Cuban Heels misschien wel zijn beste en meest veelzijdige album afgeleverd. Ondanks de prima recensies en de uitstekende livereputatie van de band lijkt een uitverkochte bovenzaal van Paradiso te hoog gegrepen. De dag ervoor heeft het gezelschap de radioshow van Jaap Boots op Radio6 nog opgeleukt met een kort optreden maar ondanks de inspanningen ter promotie van bovengenoemd album lijkt het allemaal maar moeilijk van de grond te komen. Onbegrijpelijk en onterecht zoals vanavond zal blijken.      De verklaring hiervoor ligt grotendeels in het feit dat het voortbestaan voor langere tijd aan een flinterdunne draad heeft gehangen. Heel even werden zelfs de stekkers eruit getrokken. Desondanks lijkt het er sterk op dat de band zich volledig opnieuw dient te bewijzen maar het zal geen verrassing heten dat deze missie hoedanook zal slagen. Vanaf de eerste, harde harmonica-uithaal tot de hysterische oerkreet van zanger Jan Hidding in het door The Red Devils bekend gemaakte Backstreet Crawler, lijken de bedoelingen duidelijk. Gettin’ High Every Nighttime zingt Hidding vol overgave terwijl hij zijn ogen heeft gesloten en zijn lichaam schokkende bewegingen maakt op de maat van het opzwepende ritme. De gelijkenis met The Black Keys is vaker gemaakt maar voor de liefhebbers van garageblues, funk, swamprock en gospel valt er genoeg te genieten. Belangrijk en zeer bepalend hierbij is de rol van Richard Koster die een robuust harmonicageluid door Paradiso laat gieren. Behalve de beleving valt er bij de muzikanten de nodige soul te bespeuren. You Giving Me A Heart Attack, met een knipoog naar Rahphael Saadiq, of Papa Was A Rollin’ Stone zijn subtiel in de nummers verweven. Zelfs de oude, swingende soulklassieker Big Bird van Eddie Floyd die ook op het laatste album te vinden is, misstaat niet in deze set.
Met deze samenstelling, gitarist Raymond Nijenhuis zit er nog maar pas bij, zijn nog niet alle nummers doorgenomen. Het levert slechts een klein probleempje op wanneer de zaal nog een toegift wil. Na een kort overleg wordt besloten om de traditional Rosie voor de tweede maal te spelen maar er is niemand die daar bezwaar tegen maakt. Cuban Heels is weer terug op de Nederlandse podia en dat is het enige dat telt.

Setlist Cuban Heels:

Backstreet Crawler
Get Me Outta Here
Don’t Worry
Rosie
Believe I’m Going Down
Don’t Leave Me
Heavy Blues
Over The Moon
The Bonedigger
Big Bird
Over The Hill
Mambo Boogie
Rosie