Berge43

Bjørn Berge
CC Muze, Heusden – Zolder (B)
19 Oktober 2013

Tekst: Kathy van Peteghem/ Foto’s: Yvo Zels, i.s.m. Rootstime.be

Ik zag Bjørn Berge de eerste keer aan het werk tijdens Blues Peer, in 2003. Sindsdien ben ik fan. In de loop van de jaren is zijn stijl enorm geëvolueerd, en het lijkt erop dat hij ondertussen zijn muziekrichting gevonden heeft. Want sinds ‘Fretwork’ uit 2009 is hij een weg ingeslagen waarmee hij alle kanten uitkan. Waar meer dan blues belangrijk is. Bluesritmes zijn nog steeds de basis, maar een lied van Bjørn Berge biedt vele extra’s. Er zit rock in. En soul. En jazz. En folk. En nog wat black metal ook. Zijn grootste kracht, welke hij enorm verfijnd heeft, is de capaciteit om aan duizelingwekkende snelheid zijn snaren te bewerken. Soms rukt hij ze bijna van de gitaar af, soms streelt hij ze als waren ze zijn minnares, maar altijd weet hij een loepzuiver geluid te bekomen dat betovert en bezweert.

Een half jaar na de promotour voor ‘Mad Fingers Ball’ was Bjørn Berge terug in ons landje voor 3 concerten. Het laatste was in de Muze in Heusden-Zolder. Een 100-tal mensen waren afgezakt naar de gezellige balzaal, en kregen waar voor hun geld. Begonnen werd met het rustigere ‘Heavy Mental’ uit die laatste cd. De Noor maakt er de gewoonte van om een drietal songs te vertolken alvorens op zijn eigen humoristische manier het publiek te verwelkomen. Daar week hij ook nu niet van af. Er zijn nog zekerheden in het leven.

Dit optreden was een mix van kersverse nummers en oudere rakkers. Een verdienste van Bjørn Berge is dat hij probeert oudere nummers telkens wat te veranderen, zodat ook trouwe fans een afwisselende avond hebben. Die verschillen zijn er zeker genoeg. Bij ‘Trains’ werd bijvoorbeeld het middenstuk een stuk donkerder en minder frivool dan het origineel. Wat wij wel kunnen waarderen.

Een klassieker, die hij elke keer ‘moet’ spelen, is ‘Stringmachine’. Dit is zijn lijflied. Ondertussen vertelt hij olijk dat hij op 7-jarige leeftijd begon met gitaarspelen, om het ‘roken en drinken af te leren’. Dat dit een grap was, had het merendeel van het publiek niet onmiddellijk door. Omdat ze hem niet kenden? Er werd ook niet altijd enthousiast gereageerd op ’s mans grappen. Hij staat er nochtans om gekend de nodige dosis humor en entertainment te gebruiken tijdens zijn optredens. De versie van de 7-jarige Bjørn Berge (één akkoord) werd gelukkig gevolgd door de ‘echte’ versie. En voor het gemak breide hij er nog even ‘Give It Away’ van de Red Hot Chili Peppers aan vast. In versneld tempo.

2697565_orig

Het volgende hoogtepunt was ’13 Question Method’, origineel van Chuck Berry. Ook hier heeft Bjørn Berge een volledig eigen versie van gemaakt, gekruid met grappige uitspraken, vingersnel getokkel en een gitaar’trick’ die nog door niemand in de wereld uitgevoerd werd. Maar dus wel door Bjørn Berge. En wie dat niet geloofd, maakt hij wel iets anders wijs. Met zijn gitaar maakt hij zelfs duidelijk wat mannen en vrouwen samen doen als ze elkaar leuk vinden. En ook daar hoeft verder geen uitleg bij.

Ook het oudere ‘Whipping Boy’ en ‘Someday’ kregen een meer hedendaagse behandeling. Wat de nummers ten goede komt. Ook al dateren ze van zijn ‘hardere’ periode, toch weerstaan ze glansrijk de transitie naar een nieuwere versie. Wat de sterkte van die songs benadrukt.

Bjørn Berge vervolgde zijn set met ‘I can’t quit you’, momenteel zijn favoriet van het laatste album. Hier toont hij, hoe hij door het verwerken van allerlei gitaarloops in zijn gitaarspel, de ultieme sfeer kan creeëren. En een hele zaal stil kan krijgen. Als afsluiter werd een punkversie van het stomende ‘Death Letter Blues’ gespeeld.

De tradionele bisronde werd ingezet met ‘One Meat Ball’. Gevolgd door de klassieke afsluiter ‘Ace of Spades’. En daarmee was het afgelopen. Nog vlug het publiek groeten, wat cds verkopen, poseren voor foto’s en handtekeningen zetten, en de avond zat er alweer op. Het is duidelijk dat Bjørn Berge ook nu weer de pannen van het dak speelde, en dat de afwezigen ongelijk hadden.

Berge17