_DSC5156n

Ben Poole Band
Café Koster, Groningen
8 maart 2015

Tekst en foto’s: Han van Oosten
Alle foto’s album Ben Poole

Op de eerste zonovergoten zondagmiddag van het jaar staat een grote mijnheer met zijn band op het programma. Ben Poole. Bluesrock from the UK. Aanvang 16.00 uur staat er in de kranten en diverse vooraankondigingen. Op dit tijdstip echter is de animo voor het optreden in het café nog niet echt merkbaar. Blijkbaar is het weer er debet aan. Ik tel klokslag 16.00 uur hooguit vijfentwintig mensen op een ruimte van circa krap honderd vierkante meter vloeroppervlak.

De band is aanwezig en Ben maakt met allerlei mensen relaxed een praatje. In de omgang met uitbater Willem Koster zie je direct de goede band die de jonge muzikant heeft. Willem heeft hem vaker over de vloer gehad. Dat is goed te zien. Willem heeft duidelijk een kien oog voor goede muzikanten. Dat is hem, na dertig jaar DJ werk, ook wel toevertrouwd. Willem vertelde mij, dat ook Joe Bonamassa er in zijn beginjaren heeft opgetreden. Andere coryfeeën die voorbij kwamen zijn o.a. Elliot Chavers, Michael Burks, Big George Jackson en Rob La Mothe & The Blazers, Eddie and the Hot Rods, Big Generator, Jed Thomas en John Hayes van Mothers Finest.

Wat mij direct opvalt is het feit, dat er maar twee locaties in Nederland op de European tour flyers staan. Duitsland staat er vijf keer op. Het internationale programma geeft Café de Noot, Amersfoort en Café Koster aan. Eind vorige maand heeft Ben een optreden gehad bij Henk Hak. En kijk eens, wie er nu aan de bar zit? Juist Henk. Prachtig. Het is toch mooi, dat zo’n jongen na de successen die hij nu genereert, zijn roots niet verloochent. Na de Royal Albert Hall en uitverkochte zalen in Duitsland en dergelijke kun je niet anders constateren, dan dat hier sprake is van een enorme wederzijdse gunfactor. Mooi om mee te maken.

Ben en zijn kompanen doen een soundcheck en geven aan, dat ze later willen beginnen. Hij doet cool zijn jasje aan en ze gaan er van tussen. Slimme move, want inderdaad stromen een uurtje later opeens de liefhebbers binnen.

_DSC5138n

_DSC5116

De band tikt af. Het eerste nummer is door Ben zelf geschreven. Let’s Go Upstairs. Lekker puntig klinkend en strakke baslijnen (Mat Beable), in combinatie met een mooi akkoordenschema. Ben schijnt zangles te hebben gehad en ik meen dit ook te kunnen horen. Zijn zang is meer gecontroleerd en het trillende scherpe randje is er van af. Niet zo sterk merkbaar als bij Beth Hart, maar er is een verschil. De toetsenist Steve Watts is absoluut een muzikale aanwinst. Het geluid van de band klinkt nu volwassen. Meer body, lekkere solo’s en meer klankkleur.

I’m Gonna Win You Over. Staat niet op de live cd ‘Live at the Royal Albert Hall’. Super lekker groove. Dragend en vet gespeeld. Stuwend schema. A la Stevie Ray Vaughan. Geweldige bijtende solo van Ben. De drummer Craig Bacon, is hier geweldig. Dit hebben ze vaker gedaan. Dat hangende orgel soundje is ook nu top.

Na het nummer Love You Over komt een van mijn favoriete nummers. Have You Ever Loved A Woman. Original van Billy Myles. In dit nummer kun je de sterke kant van Ben goed tot zijn recht zien komen. Zijn rustige opbouw vind ik namelijk geniaal. Dit is wat mij betreft ook zijn signatuur. Slow slow slow en dan knallend naar de bluesrock toe. Je ziet de invloed van Freddie King terug. No doubt about that. Geweldig wat een mooie opbouw. Technisch sterk. Geen extreme vervormingen met pedalen. Old school les Paul PAF humbuckers. Puur en op klasse gespeeld.

Achter het nieuwe nummer Stay At Mine, lekkere solo op de omgebouwde Fender Telecaster en strak drumwerk, natuurlijk Hey Joe. Hier komen zijn skills pas echt tot zijn recht. Het nummer is zo plat gespeeld en voorspelbaar. Door Ben echter niet. Vooral ook omdat het zo clean wordt gebracht. De band is fluisterstil en Ben zingt vol passie. Ook nu weer is de opbouw super. “Yes I did it. I shot here down …” en het gas gaat erop. De gitaar komt tot leven en Ben werkt naar het zo bekende riffje, de basloop en de bridge toe. En dan. Absolute stilte. Het geluid gaat van de gitaar af en het publiek krijgt een wenk van Ben. Quit please. Wow. Zonder versterkergeluid en de band in de pauzestand. Wie doet zoiets? Mooi.

_DSC5097

_DSC5137

Achterom kijkend constateer ik, dat het opeens een volle bak is in het café. Met dit mooie weer moeten het wel echte liefhebbers zijn. Het is overigens dringen geblazen in de richting van het podium. Deze baas heeft duidelijk een enorme aantrekkingskracht. Wat ik wel vreemd vind aan zoiets is het feit, dat er fans zijn die menen het alleenrecht te hebben op de voorste posities. Ze komen later binnen en parkeren zich pontificaal vooraan en blijven daar gedurende de hele voorstelling bivakkeren inclusief de pauzes. Vreemd sfeertje op die manier. Is toch niet nodig lijkt mij? Niet iedereen kon dit waarderen. Gun een ander ook iets zou ik zeggen.

Dan een nummer wat ik nog niet eerder heb gehoord van Ben. They Were The Times. Ben zong een deel van de gitaarpartij mee. Mooi effect en zeer muzikaal. Eerst dacht ik, dat het een pedaaltje was. Top resultaat en mooi smaakvol nummer.

Andere nummers. Starting All Over Again (live album) , I Don’t Wanna Do This Anymore (nieuw), Mr Pitiful (live album), Time Might Never Come (Gary Moore), As The Crow Flies (akoestisch).

And last but not least. Bij nader inzien. Toch met stip op één. Het mooiste nummer van de avond. Hanging In The Balance (eerste nummer van zijn debuut album “Let’s go upstairs”). Mooie opbouw. Eerst beginnen met de akoestische gitaar en dan die mooie soul stem. Het trekt je aandacht en houdt je vast “Its got to change…” Prachtig nummer, sterke tekst en een geniale solo.

Het is mij wel duidelijk. The UK kan trots zijn op deze klasbak. Hier gaan we zeer zeker meer van horen. Is dit de nieuwe Jeff Beck? The master loved his playing. Zijn stijl is zo direct en markant. Er is veel aanwezig. Blues, rock, soul, funk, akoestische folk. Passie. Maar bovenal is het een slimme jongen dat hoor je ook in zijn geschoolde spel. Geen ruw of standaard werk. Als popster zou hij ook zo mee kunnen, maar volgens mij is de man dedicated to the max. Op de vraag of ze met het vliegtuig terug gaan naar de UK vertelde de roadmanager mij, dat de Europa tour erop zit en dat ze met de bus door de tunnel terug gaan naar het eiland. Hoe cool is dat? See ye soon guys. Live is hanging in the balance.

_DSC5093

_DSC5046

Alle foto’s album Ben Poole

Website Ben Poole
Interview met Ben Poole


Ook op Blues Magazine ...