Archieffoto Andy Fairweater Low: Marco van Rooijen

Andy Fairweather Low & The Low Riders
Cultuurpodium Boerderij, Zoetermeer
8 december 2017


‘Het spijt mij’, betreedt Andy Fairweather Low verontschuldigend het podium van Cultuurpodium Boerderij te Zoetermeer. ‘Het spijt mij van last time.’ Een warm applaus valt hem ten deel, zij die hun weg naar het gezellige Zuid-Hollandse poppodium hebben volbracht op een barre winteravond hebben er zin in. Dat het concert wegens ziekte van de frontman himself enkele weken is verplaatst, deert niemand, wat in het vat zit, verzuurt immers niet. En laten we wel zijn; een bijna zeventiger kan weleens ziek zijn.


Ingestuurd verslag. Tekst: Daan Sindelka / Foto’s: Marnix Ruitenbeek

(Let op: alle foto’s, video’s en teksten op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd. Het is niet toegestaan deze zonder voorafgaande toestemming te gebruiken, af te drukken of te publiceren.)

Andy Fairweather Low, zijn naam is al even poëtisch als zijn curriculum vitae. Voor de niet-kenner, de man die al in de jaren zestig van zich deed spreken met de Welshe groep Amen Corner is een meer dan graag geziene gast in de studio en op het podium en werkte daarom al samen met Eric Clapton, Roger Waters, George Harrison, Bill Wyman en The Who – een overigens verre van volledige opsomming. Daarnaast heeft de aimabele man door de jaren heen ook de nodige solosuccessen gehad met hits als Reggae Tune en Spider Jiving.

Voorgaande maakt het voor de liefhebber ietwat schrijnend om te zien dat Andy en consorten slechts voor een halfgevulde zaal spelen; deze man verdient veel en veel meer. Gelukkig lijkt het de immer goedgemutste Welshman niets te doen, hij heeft er zin in en is er klaar voor!

Andy speelt zijn Reggae Tune solo en laat meteen even zien een begenadigd gitarist te zijn. Daarna roept hij The Low Riders bij zich en meteen gaat de keiharde shuffle erin met nummers als Hard Hat Boogie en het in 2006 opgenomen Sweet Soulful Music.

De setlist van de avond bevat niet alleen tracks uit de gehele carrière van de voorman zelf, maar is ook gevuld met nummers waar Fairweather Low zelf dol op is; oude jazz- en folksongs als Petite Fleur en Goodnight Irene worden gespeeld, de gospel Will The Circle Be Unbroken laat de hele zaal zich voor even Christen wanen en met een instrumentale medley met onder andere Tequila van The Champs en Apache van The Shadows wordt de officiële set krachtig beëindigd. Zeer divers dus, maar doordat alles in een authentiek R&B-jasje steekt een fantastisch geheel.

Het is werkelijk onbeschrijfelijk hoe de vier mannen er twee uur lang – een korte prostaatpauze in het midden daargelaten – in slagen de energie en het kinderlijke plezier een heel concert vast te houden én dit weten over te brengen op het publiek. De onophoudelijke vreugdekreten van Andy, zijn grappen en grollen, zijn rauwe gitaarsolo’s, gespeeld met de attitude van een twintiger – door de knieën gaand en schokschouderend –, het indrukwekkende samenspel van Dave Bronze – ook niet de minste – op bas en Paul Beavis op drum, de jazzinvloeden van de goedlachse en bierdrinkende Nick Pentelow met zijn saxofoon en klarinet – ‘Can you believe I brought a clarinet player to a rhythm and blues concert?’ –; het maakt de avond tot een onvergetelijke en dat geldt zichtbaar voor iedere aanwezige. De zaal mag dan fysiek weliswaar halfgevuld zijn, het enthousiasme treedt tot buiten de Boerderij.

Als je dan vervolgens, na een spetterende show, als 69-jarige muzikant die werkelijk overal op de wereld heeft opgetreden met welk een grootheid dan ook, na afloop ook nog eens uitgebreid de moeite neemt om cd’s te signeren en met fans te praten en op de foto te gaan; ja, dan kan je niet meer stuk, en dan is het alleen maar hopen dat er nog eens een optreden op Nederlandse bodem plaatsvindt.

Website: http://andyfairweatherlow.com/

 


Ook op Blues Magazine ...