Trampled Under Foot
QBus, Leiden
20 mei 2013

Twee ingezonden verslagen dit keer van hetzelfde concert!

Verslag 1: Ingestuurd door Peter van Impelen

Ik bewaar een klein verlanglijstje met daarop de namen van bands of artiesten (niet noodzakelijkerwijs alleen blues) die ik graag eens live zou willen zien en horen. Op dat lijstje staat al ruim 2 jaar de Amerikaanse band Trampled Under Foot (TUF) uit Kansas City, bestaande uit Danielle Schnebelen (zang, bas) en haar broers Nick (gitaar, zang) en Kris (drums, zang). De naam is natuurlijk afkomstig van een gelijknamige song van Led Zeppelin, die op hun in 1975 verschenen album Physical Graffiti staat en de single met juist die de song blijkt een veelgezocht en zeer schaars collectors item.

Maar we dwalen af. Danielle en haar broers waren al op jonge leeftijd individueel bezig in de muziek (zij komen uit een muzikaal nest) alvorens zij besloten samen als band verder te gaan. Dat dit niet zonder succes bleef getuige het feit dat zij in 2008 de prestigieuze 3-daagse International Blues Challenge in Memphis wonnen. Zij triomfeerden over maar liefst 99 andere bands, afkomstig uit 10 verschillende landen. Dit opende de weg naar meer bekendheid in Amerika en het duurde niet lang of zij begonnen naam te maken in een land waar de (muzikale) competitie enorm is. Leest u gerust op hun site http://www.tufkc.com/about/the-band/  de indrukwekkende lijst met ‘awards’ die hen sinddien ten deel gevallen is.

Met Amerika min of meer aan hun voeten waagden zij enkele jaren geleden de sprong naar Europa, vooralsnog alleen via een serie zeer geslaagde optredens op het grootste Scandinavische blues festival, het Noorse Notodden Blues Festival, waarvan hun optreden in 2010 werd vastgelegd op DVD en een sessie op het prestigieuze Montreal Jazz Fest in 2009. Maar daar bleef het even bij, totdat de selectie commissie van Moulin Blues vorig jaar besloot dat TUF een waardevolle toevoeging was aan de line-up van dat jaar. U herinnert zich ongetwijfeld de lovende paragraaf over TUF in het betreffende concert verslag hier : https://www.bluesmagazine.nl/fotoalbum-verslag-moulin-blues-2012

Zij bleven gelukkig terugkomen naar Europa en mochten en dit jaar op het Grolsch Blues festival in het Duitse Schöppingen en niet te vergeten op ons eigen Ribs n’ Blues in Raalte schitteren. Daarnaast waren nog enkele solo optredens in ons land gepland, waar je de gelegenheid hebt ze ‘up close & personal’ te zien en aanzienlijk langer dan de doorgaans streng gelimiteerde speelduur tijdens festival optredens. Het podium QBus in Leiden was voor ons goed bereikbaar en het inschrijven voor de door BluesMagazine.nl georganiseerde ticket actie resulteerde tot mijn grote verrassing in een tweetal gratis tickets.

Zo togen wij gisteravond aan het eind van de middag door de onafgebroken stortregen richting Leiden met de intentie eerst even rustig bij te praten in een geschikte horeca uitspanning, gevolgd door een smakelijke hap in een van de vele Leidse restaurants. Daarna met stevige pas en onder de paraplu naar de Leidse Uiterstegracht, alwaar het muziekpodium QBus is gelokaliseerd. De gratis tickets lagen zoals beloofd voor ons klaar en na het inleveren van de jassen bij de garderobe betraden wij de zeer sfeervolle en intieme concertzaal, waar zich al tientallen fans en liefhebbers hadden verzameld.

Iets na 21:15 was het dan zover : Danielle en haar broers betraden het podium en openden het concert. De aanwezigen die het barre weer hadden getrotseerd, ik schat zo’n 80, drongen naar voren om maar niets te hoeven missen. Ik moet u misschien even waarschuwen dat ik niet iemand ben voor het optekenen van een nauwkeurige setlist, maar neemt u gerust van mij aan dat daar niets aan mankeerde.

De band heeft zich middels ontelbare optredens op elk denkbaar podium in de loop der jaren ontwikkeld tot een goed op elkaar ingespeeld en hecht drietal, met een ruime selectie aan zorgvuldig gekozen covers en veel eigen werk, dat hen in staat stelt om telkens weer een fris en enerverend optreden te verzorgen. Het is beslist niet uitsluitend ‘traditional blues’ en juist dat zorgt ervoor dat het nooit saai of eentonig wordt. ‘Slow’ en ‘uptempo’ wisselen elkaar af, net als ‘old school’ en ‘contemporary’. Het enthousiasme van de toehoorders na afloop van elk nummer getuigt hiervan : de band voldeed aan meer dan de hooggespannen verwachtingen.

De blues in haar ruimste zin, met hier en daar een vleugje Americana, wordt met verve ten gehore gebracht door drie muzikanten die hun instrumenten uitstekend beheersen en dat bij toerbeurt uitbundig mogen demonstreren. Nick is een linkshandige gitarist die de ‘Albert King Award for most promising guitarist’ op zak heeft en bovendien, zo bleek in de loop van het concert, een beslist niet onverdienstelijk zanger is. Kris is iemand die men overduidelijk niets meer hoeft te leren over de fijnere kneepjes van drummen, getuige een indrukwekkende langere solo halverwege het optreden. Zijn zeer solide werk en de dampende bas van Danielle ankeren de songs van TUF.

Opvallend was dat men niet had gekozen om het concert te onderbreken voor een korte pauze, maar Nick en Kris beiden afzonderlijk de nodige ruimte kregen voor een demonstratie van hun kunnen door middel van iets langere solo’s, iets dat de andere bandleden de gelegenheid gaf om even te verdwijnen naar hun kleedkamer voor een korte opfrisser.

Maar wat mij betreft draait TUF uiteindelijk – en met nadruk – om de formidabele Danielle, een zangeres die is gezegend met een strot die de Amerikanen zo fijnzinnig typeren als ‘a set of pipes able to peel the chrome off a microphone’. Het is de laatste tijd nogal mode om veel blues zangeressen te kwalificeren als ‘doet denken aan Janis’ en meer van dat moois. Naar mijn beleving is dat helaas maar zelden waar en zorgt het te pas en te onpas gebruiken van zo’n accolade voor het verwateren van de betekenis ervan. Gelukkig is Danielle een uitzondering : zij zingt met een gemak waar veel van haar concurrenten jaloers op zijn en heeft een bereik, volume en controle die de emotie van veel songs met grote overtuiging overbrengt. She kicks ass !

Daarnaast oogt zij uiterst aangenaam, altijd piekfijn uitgedost en voorzien van haar ‘trademark 5 inch heels’. Ze combineert haar indrukwekkende zingen met het vaardig – en ook linkshandig – bespelen van een flinke basgitaar, maar laat bij enkele songs zien dat ze eigenlijk van oorsprong gitariste is en met dat instrument ook nog altijd prima uit de kek geschoeide voetjes kan. Wat mij betreft is ‘bluez & heelz’ een prima combinatie !

Als de kelen van het enthousiaste publiek zo schor zijn geschreeuwd dat ze zelfs door de vriendelijk geprijsde vloeibare consumpties niet meer gesmeerd kunnen worden en de handen pijnlijk aanvoelen van het zeer verdiende applaus kan TUF toch nog worden verleid tot een prachtige toegift : ‘Wrong Side Of The Blues’. Dat maakt, samen met een eerder vertolkte prachtige cover van ‘I’m In The Mood’ het gemis van mijn persoonlijke favoriet ‘May I Be Excused’ meer dan goed.

Na ruim anderhalf uur onafgebroken en met groot enthousiasme musiceren zit het er – helaas voor ons – op en rest ons nog Danielle, die wij tegen het bevallige lijf lopen bij de garderobe, persoonlijk te bedanken voor een gedenkwaardig concert, dat wat ons betreft meer dan de moeite waard was. Ons rest dan nog een korte wandeling door de nog altjd stromende regen naar de auto en de trip terug naar het centrum des lands.

Tot slot wil ik u dit op het hart drukken : mocht u TUF nog nooit hebben gezien, houd dan hun agenda scherp in het oog en zorg dat u er een volgende keer bij bent ! Ik beloof u een muzikale ervaring die de moeite en de prijs meer dan waard zullen zijn. Vorm gerust uw eigen oordeel door ze op te zoeken op YouTube waar zij ruimschoots voorhanden zijn.

Dank aan BluesMagazine.nl voor het beschikbaarstellen en verloten van de tickets voor dit concert en de ruimte op hun pagina’s voor dit verslag.

======

130520 08 Trampled Under Foot

Foto: Eric Campfens

Verslag 2: Ingestuurd door Eric Campfens

Toen ik hoorde dat ik kaarten had voor een optreden van Trampled Under Foot, dé nieuwe bluessensatie uit de VS, moest ik onwillekeurig denken aan de song met deze naam van Led Zeppelin. Ik had al visioenen van headbangen en jeukende trommelvliezen, maar dat viel allemaal reuze mee. Trampled Under Foot bestaat uit twee broers en een zus, Danielle (zang, bas, gitaar), Kris (drums) en Nick (gitaar, zang, drums). Het trio is afkomstig uit Kansas City en heeft sinds de oprichting een aantal cd’s en een dvd uitgebracht en ook maar even flink wat prijzen binnengesleept.

En vanaf het begin van het optreden is meteen duidelijk waarom. Vanaf de eerste noten wordt een prachtige partij blues de zaal ingeslingerd en weet de band meteen het publiek bij zijn lurven te grijpen en niet meer los te laten. De basis wordt gevormd door het solide drumwerk van Kris en de melodieuze bas van Danielle. Dit vormt het fundament waarop Danielles fantastische soulvolle stem en Nicks vlammende gitaarwerk hun werk kunnen doen.

De set bestaat uit een goede mix van uptempo songs, afgewisseld door meeslepende ballads. Een leuke onderbreking wordt ongeveer halverwege gevormd door Nick, die zichzelf als een one-man band begeleidt op gitaar en drums. Na twee solosongs voegt Danielle zich op gitaar bij hem en wordt – nadat het opnieuw stemmen van de gitaren vrij lang duurt – het bekende Hooker/Raitt-duet “I’m In The Mood For Love” gebracht, waarna ook Kris terugkeert van pauze en de band er voor de tweede helft vol tegenaan gaat. Eigen songs worden afgewisseld door covers en tot aan het eind weet Trampled Under Foot het publiek te boeien.

Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van deze band en ik ben er zeer onder de indruk van geraakt. Wie ze nog wil zien moet snel zijn; ze treden op 25 mei op het Duvel Blues Festival in België en op 26 mei in het Bluescafé in Venlo op. Daarna vertrekken ze weer naar Amerika.

Meer informatie is te lezen op www.tufkc.com