ROBERT RANDOLPH AND THE FAMILY BAND
ft. SACRED STEEL

Melkweg, Amsterdam
5 Augustus 2010

Robert Randolph

tekst : Jeroen Bakker / foto’s : Marco van Rooijen

Aangekondigd als speciale show voor de liefhebbers van het betere gitaarwerk stond donderdagavond ‘guitarwizard’ Robert Randolph op het Oude Zaalpodium van de Melkweg. In 2000 was Randolph al doorgebroken in de New Yorkse clubscene waarna zijn carriere een stormachtige ontwikkeling doormaakte. Het was vooral Eric Clapton die zijn bewondering kenbaar maakte maar ook andere grote jongens als Santana, BB King, Buddy Guy en Joe Satriani deden graag een stapje opzij om op het podium plaats te maken voor de bescheiden maar zeer getalenteerde muzikant met zijn pedalsteel gitaarset.

Robert Randolph

Soul, funk, rock en blues komen allemaal aan bod tijdens de show die nauwelijks vijf kwartier in beslag zal nemen en waarin de nadruk hoofdzakelijk ligt op het recent uitgebrachte, derde studio-album We Walk This Road. Aangezien een groot gedeelte van zijn muziekloopbaan zich in de kerk heeft afgespeeld is het niet vreemd dat er hier en daar enige gospelmomentjes zijn waar te nemen. Het is overigens al snel duidelijk waarom Randolph met zijn familieleden is uitgeweken naar andere locaties want met het niveau van een dusdanig geluidsvolume als in de Melkweg is het, zelfs in het Huis van de Heer, vragen om problemen. De geluidsman verwachtte hier zeer waarschijnlijk in een enorme sporthal te belanden maar in Nederland moet er nog hard aan de naamsbekendheid van dit, nog jonge, fenomeen gewerkt worden. Het optreden kan daarom als een showcase beschouwd worden waarin zoals gezegd het laatste album centraal staat. Met een onvervalste slide-intro geeft Randolph direkt zijn visitekaartje af waarbij hij vocaal wordt bijgestaan door een dame die hij aankondigt als ‘my little sister’. De blues wordt rauw gespeeld en bevat ‘a whole lotta soul’. Het is zoals de bandnaam aangeeft een familie-aangelegenheid want er blijken ook nog een paar neven in de band te zitten. Het kleine podium wordt pas echt te klein als het Sacred Steel-duo het toch al imposante geluid nog eens komt aandikken met hun meegebrachte pedalsteels. De broeders Campbell blijken er eveneens zichtbaar goed mee overweg te kunnen. Frappant is toch de recente ‘herontdekking’ van de Amerikanen voor de Britse muziek, denk bijvoorbeeld aan de laatste vertolkingen van Bettye LaVette. Deze vertegenwoordigers van de New Yorkse Sacred Steel-gemeenschap zorgen ervoor dat John Lennon’s I Don’t Wanna Be A Soldier Mama op deze wijze nog nooit is uitgevoerd en dat Doyle Bramhall II die op de album-versie te horen is vanavond nauwelijks wordt gemist. Spirituele extase is er ook in Ben Harper’s If I Had My Way of het iets minder recente The March. De invloed van Jimi Hendrix in het spel is nadrukkelijk aanwezig, Hendrix probeerde ook altijd allerlei vreemde posities uit met zijn gitaar, waardoor Purple Haze niet misstaat in deze set. Een van de hoogtepunten is I Need More Love waarin, zoals vaker bij zijn concerten gebruikelijk is, het oeuvre van Michael Jackson wordt aangegrepen om de boel in beweging te krijgen wat, en dat zal geen verbazing wekken, probleemloos lukt.

Lijkt me geen gek plan om voor de volgende ontmoeting met Randolph & Co. uit te wijken naar de grote zaal van een 300 meter verderop gelegen kerk en het is al helemaal geen slecht idee om deze dienst, zoals in de traditie gebruikelijk is, uit te breiden naar minimaal twee uur.

Robert Randolph

Robert Randolph

Bekijk hier het complete Foto Album >> (35 foto’s)

Internet : www.robertrandolph.net


Ook op Blues Magazine ...