TAIL DRAGGER & ROCKIN’JOHNNY & GILES ROBSON & BAND
VRIJDAG 3 FEBRUARI 2012
om 20:00u

CC CITE CULTURE
Modelwijk
Robijnlaan
1020 Brussel

(toegang via de trappen tegenover de Delhaize op de Dikke Beuklaan)

De Brussels Blues Society is heel fier om, in samenwerking met Cité Culture, Tail Dragger, door Howlin’ Wolf zelf aangeduid als zijn opvolger en één van de laatste bluesgiganten van Chicago, samen met zijn kroonprins Rockin’ Johnny op gitaar, te kunnen voorstellen in Brussel. Ze zullen worden geruggesteund door een denderende ritmesectie met daar bovenop, als kers op de taart, de nieuwe rijzende ster van de Britse blues: Giles Robson wordt beschouwd als één van de beste harpspelers van de nieuwe generatie.

Het voorprogramma wordt verzorgd door een andere rijzende ster, maar dit keer uit de Benelux: Doghouse Sam & his Magnatones (www.doghousesam.info)

TAIL DRAGGER

James Yancy Jones wordt in 1940 in Altheimer/Arkansas geboren en groeit op bij zijn grootouders. Hij verhuist in 1966 naar Chicago om er als mecanicien aan de kost te komen. Al vlug belandt hij in het bluescircuit van de Windy City, voornamelijk in de clubs van de West Side, waar hij zich als amateur ook aan het zingen waagt telkens hij daar de kans toe krijgt. Hoewel beïnvloed door Muddy Waters en Sonny Boy Willamson, zal toch Howlin’ Wolf zijn mentor worden. HW haalt Jones tijdens een concert op het podium om samen een aantal nummers te brengen en zal hem trouwens later ook de naam “Tail Dragger” aansmeren. HW verklaart zelf, enige tijd voor zijn overlijden, dat Tail Dragger zijn opvolger zal worden. Zijn statuut als beschermeling van Howlin’ Wolf, maar vooral zijn krachtige en expressieve stem, gekoppeld aan een ongelooflijk gevoel voor spektakel, zorgen er voor dat Tail in de jaren ’70 één van de grote sterkhouders wordt van de Chicago-scene. Hij staat 6 dagen op 7 op het podium in de clubs van de West Side, samen met de beste muzikanten. Zo maken Hubert Sumlin, Carrey Bell, Willie Kent, AC Reed, om er maar een paar van de bekendste te noemen, deel uit van zijn groep.

Sterk verankerd in Chicago Blues-stijl, halfweg tussen traditie en moderniteit, met zijn eigen tomeloze stijl op het podium, wordt het talent van Tail Dragger ook in Europa erkend en toert hij vanaf de jaren ’80 verschillende keren aan deze zijde van de oceaan. Ondanks deze erkenning, duurt het tot 1996 alvorens zijn debuutalbum “Crawlin’ Kingsnake” zal verschijnen. Hij blijft er thuis een hoog tempo aan concerten op nahouden en is in 1997 te gast op de voornaamste blues festivals in Europa (o.a. in Utrecht). Hij wordt in 1998 door het gereputeerde label Delmark getekend en in 1999 verschijnt “Straight Out of Chicago”. Op dit knap album schittert ook de jonge blanke gitarist Rockin’ Johnny, die één van zijn vaste begeleiders zal worden.

In het nieuwe millennium gaat de concertreeks maar door, met ook een nieuwe tournee in Europa, en daar bovenop een opgemerkte verschijning in de independent film “Two Rivers”. Uitzonderlijk voor een bluesman: Tail Dragger wordt het onderwerp van een diepgaand artikel in het gerespecteerde magazine “The New Republic”. In 2005 verschijnt, nog steeds bij Delmark, een DVD/CD onder de titel “My Head Is Bald – Live at Vern’s Friendly Lounge” waarop hij wordt geruggesteund door een Chicago Blues All Stars Band met niemand minder dan Jimmy Dawkins, Billy Branch et Lurrie Bell !!! Deze DVD krijgt terecht de “Living Blues DVD of the Year” award. Deze opnamen weten de essentie en de ziel van Tail Dragger te vatten: een rauwe, wilde blues, gekoppeld aan een extravagante verschijning met een live-sfeer die constant twijfelt tussen humor en drama. Hij is de link tussen de traditie en de nieuwe tijden en één van de laatsten die de geest van de Chicago Blues van de jaren 50/60 weet uit te dragen. Dank zij deze man blijft de mythische klank van het West Side getto verder leven en klinkt hij bovendien verrassend modern.

Tail Dragger

ROCKIN’ JOHNNY

Johnny Burgin, alias Rockin’ Johnny, wordt in 1969 in South Carolina geboren en gooit zich al heel jong op de gitaar. Hij heeft het instrument dan ook al behoorlijk onder de knie als hij zich aan de universiteit van Chicago inschrijft. Onvermoeibaar clubbezoeker, wordt hij er al gauw opgemerkt en in het midden van de jaren ’90 mag hij zich al een gereputeerd muzikant noemen en is hij zelfs één van de meest gevraagde sessiemuzikanten van de stad.

Buiten zijn samenwerking met Tail Dragger, begeleidt hij ook een hele resem andere talenten waaronder Lurrie Bell, Billy Boy Arnold, Johnny B Moore… zonder de legendarische Sam Lay of Pinetop Perkins te vergeten, waarmee hij een paar nationale tournees onderneemt. Hoewel hij er als virtuoos moeiteloos in slaagt alle huidige blues-stijlen te spelen, is hij doelbewust een trouw bewaker van de klank van de West Side van de jaren 50/60. Geen gebrek aan complimenten of referenties en vele critici beschouwen hem als de waardige erfgenaam van Magic Sam, Mighty Joe Young of een jonge Buddy Guy.

Johnny is niet alleen een buitengewoon gitarist, maar eveneens een goed zanger en performer, zodat zijn “Rockin’ Johnny Band” vanaf 1995 één van de favoriete groepen wordt van de blues-liefhebbers in Chicago en hij de kans krijgt om op de beste locaties in de stad te spelen. Het succes blijft jaarlijks maar groeien en de groep krijgt unaniem lovende kritieken van de grootste magazines. Als leider van zijn eigen groep of als begeleider, Johnny is continu op het podium te vinden. Hij wordt door het legendarische Delmark getekend en ook zijn platen worden warm onthaald. Iedereen voorspelt hem een fantastische carrière… Maar in 2002 verdwijnt hij plotseling, en tot iedereens verrassing, volledig van het toneel en stopt hij zelfs met muziek om zich volledig aan zijn familie te wijden. Hij is voor niemand bereikbaar…

Maar de blues blijft hem blijkbaar door het hoofd spoken en in januari 2009 verschijnt hij opnieuw op een podium na zes jaar afwezigheid. Zijn eerste concert toont onmiddellijk dat hij, hoewel hij aan maturiteit en beheersing gewonnen heeft, nog steeds een ongelooflijk virtuoos is (al zou hij zes jaar geen gitaar meer aangeraakt hebben!). Al snel wordt hij opnieuw de publiekslieveling, vindt zijn oude makker Tail Dragger terug en start opnieuw de “Rockin’ Johnny Band” op. In 2010 brengt hij een album met de alles zeggende titel “Now’s the time” uit, dat opnieuw heel positief door de pers onthaald wordt. Bewaker van de traditie, maar ook moeiteloos in staat om funk of jazz te spelen, frontman of begeleider van de beste hedendaagse blueszangers, Rockin’ Johnny is zonder twijfel één van de belangrijkste persoonlijkheden van de blues in de 21ste eeuw.

Rockin' Johnny

Agenda Brussels Blues Society

03/02/2012 Cité Culture Tail Dragger & Rockin’ Johnny & Giles Robson & Band / support: Doghouse Sam & his Magnatones

27/03/2012 GC Nekkersdal Sherman Robertson
03/05/2012 GC Nekkersdal Hamilton Loomis

www.brusselsblues.eu / www.citeculture.be