Zoektocht in het onbekende, een column door Jos Verhagen

In de jaren dat ik nu recensies schrijf voor Blues Magazine wordt ik me regelmatig bewust van het rijke blues verleden. Echt verdiepen in de blues historie kwam nog niet echt bij me op tot ik tijdens de familie reünie een vraag van mijn nicht Juliette kreeg of ik interesse had in haar verzameling blues CD’s. Ze las regelmatig mijn recensies in Blues Magazine en mijn concert reviews op Facebook en vond mij de aangewezen persoon hiervoor.

Een dikke 6000 cd’s, waaronder ook liveopnames en bootlegs, had ze verzameld, strekkend van eind jaren 80 tot 2006. Van alles was er in de collectie te vinden en al snel bleek dat mijn blueskennis zich uitstrekte tot maar een handje vol blues artiesten. Het maken van een totaal overzicht was al een belevenis, laat staan de muziek die erin zit! Hier wat cijfers:

De top 5 meest voorkomende artiesten zijn:
1: B.B. King (51x),
2: Rory Gallagher (50x)
3: John Mayall (49x)
4: Stevie Ray Vaughan (41x),
5: Eric Clapton, Muddy Waters (35x)

De eerste artiest waar ikzelf een plaat van heb kom ik tegen op nummer 13, Popa Chubby. Nog wat andere cijfers; er zijn 239 verzamel cd’s, 1530 artiesten die één keer voorkomen en 395 die er twee keer instaan, in totaal 2200 blues bands, zangers en zangeressen. Zoveel mooie muziek, daar moet ik iets mee doen!

Na overleg met de redactie van Blues Magazine wordt dit een column over mijn zoektocht in deze verzameling blues geschiedenis, met een link naar de concertagenda van Blues Magazine. Veel bands die optreden zijn mij onbekend en vind ik terug in de verzameling die mij al zoveel nieuws heeft laten horen. Daar over schrijvend hoop ik een beginnende blues liefhebber een plezier te kunnen doen.

Blues Column no 2: Eddie King And The Blues Brothers Horns – Another Cow’s Dead (1997)

King of No King, that’s the question

Ik werd getriggerd door de jonge Nederlandse band No King die ik in de concert agenda tegen kwam en die door niemand minder dan Phil Bee wordt aangeprezen als een Nederlandse blues rock band met grote potentie. De naam No King zette mij op het spoor, de naam King, een naam die elke blues liefhebber wel kent, immers de grote drie blues gitaristen B.B. King, Albert King en Freddie King zijn voor menig gitarist een inspiratie bron gebleken. Maar de naam King strekt veel verder dan deze drie. Heden ten dage kennen we Marcus King en King King bijvoorbeeld als vertegenwoordigers van een lekker potje blues rock.

Ik wil in deze column een lans breken voor een vierde King die de grootheid van B.B., Albert en Freddy met gemak kan benaderen namelijk Eddie King. Eddie King is een blues gitarist geroemd om zijn agressieve vette manier van spelen, elk nummer aanvallend. Zijn solo werk is altijd onder de horizon gebleven maar kent in ‘Another Cow’s Dead’ een prachtige CD samen met de Blues Brothers Horns, Lou Marini (Sax), Alan Rubin (Trompet) bijgestaan door Birch Johnson (Trombone) en Ronny Cuber (Sax).

De in 2014 overleden Eddie King kende een lange muzikale carrière waarbij hij o.a. 20 jaar de vaste gitarist was van Koko Taylor. Koko Taylor was naast Aretha Franklin, Etta James en Big Mama Thornton één van de grote Blues en soul zangeressen. Voor Eddie King was dit Another Çow’s Dead zijn comeback album als solo artiest waarmee hij zelfs bij de Blues music Awards de titel best comeback album in de wacht sleepte.

Zijn manier van spelen bevalt mij prima en aangevuld met de crème de la crème van blues blazers is het vanaf de eerste noot genieten. Heerlijke tijdloze blues met vette gitaarsolo’s en toffe blazers. De openingstrack Kit Kat geeft meteen een proeve van bekwaamheid, wat een denderend solowerk. De nummers variëren tussen pure blues en vette soul zoals het aan James Brown refererende I like the feeling of old school blues in Elmore James Yonderwall en de slow blues in de titeltrack Another Cow’s Dead.


Hoewel No King geen enkel referentie heeft met deze Eddie King wil ik toch beide aanbevelen.

No King is te zien op 21 december in Bluessociëteit l’Esprit te Rotterdam. De beeldkwaliteit van de clip mag misschien niet al te best zijn maar de muziek is het wel.


Lees ook :