Giant of Rock & Roll Statenhal 2000

Chuck Berry  *18.10.1926 – †18.3.2017

Als twaalfjarig jochie kocht ik mijn eerste single in de uitverkoop. Dat was You Never Can Tell van Chuck. Het duurde echter tot 1987 voordat ik hem aan het werk zag in de tent van het North Sea Jazz Festival. Hij kwam in een groene Mercedes tot achter het podium aanrijden; type en jaartal van de auto weet ik niet meer, maar Chuck des te beter, want dat stond namelijk in zijn contract, net als de duur van het optreden, zonder toegift en het contant uitbetalen.

In 1997 werd de maandag aan het bluesweekend in Peer vastgeplakt. Little Richard, Billy Joe Shaver, Bo Diddley, Chuck Berry werden aangekondigd als de Giants of Rock and Roll. Shaver als vervanger van Jerry Lee Lewis. Aangezien ik zijn kunstje kende: eerder beginnen dan aangekondigd staat in het programma, zodat de fotografen minder tijd kregen om platen te schieten stond ik ver voor zijn begin al klaar. Na het eerste nummer legde hij zijn gitaar op de piano en vroeg vriendelijk aan ons om weg te gaan. Nadat de laatste fotograaf uit de tent vertrokken was ging hij verder, maar aan de andere kant was hij erg aardig en signeerde hij een cd en zijn biografie voor mij en maakte een gezellig praatje over mijn hobby.


Blues Peer 1997

Een jaar later was hij weer van de partij, nu onder dezelfde noemer maar met Little Richard en Jerry Lee Lewis in Ahoy, Rotterdam. Onder de kop van zijn artikel in het NRC “Gouden trio gooit er met de pet naar” fileerde Jan Vollaard de mannen tot op het bot. De programmeur van het North Sea Jazz Festival (NSJ) had waarschijnlijk het artikel niet gelezen en nodigde hem in 1999 weer uit om op te treden in de Statenhal na het B.B. King-concert. Het jaar daarop stonden de Giants een dag voor het NSJ Festival in dezelfde mega-hal. Onder de naam I. van Weezel ( Ineke van Wezel) schreef ik een recensie voor Back To The Roots (nr.32), aangezien Rien Wisse van Block niet wilde hebben dat zijn medewerkers ook voor andere bladen schreven.

Het duurde zeven jaar voordat ik de goede man, wat hij eigenlijk niet was, terug zag: in 013 te Tilburg. Sjef Athmer van Rock ‘N Roots Concerts durfde het aan om hem naar Tilburg te halen. Het werd net als de andere concerten een rommeltje. Chuck begon te vroeg, eindigde te laat, zette de verkeerde toonsoort in en gooide er, zoals gebruikelijk, met zijn pet naar. Jammer want zijn liedjes, die hij schreef, zijn van eenvoudige schoonheid. Daarna trad Chuck nog twee keer op in Nederland. Ik vond het genoeg geweest. Daarna zou hij nooit meer een voet in Europa zetten. Chuck was bang dat hij gearresteerd zou worden omdat Diba International Concerts uit Sneek nog een grote vordering op hem had vanwege het niet nakomen van een concert, waarvoor Chuck wel de poen had gevangen.

Tekst en foto’s: Bert Lek.


013 Tilburg 2007

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Releases Recensies
Sort by