Foto Blues Historie: Post war blues - deel 33 J.B. Hutto

J.B. Hutto (1926 – 1983)
Samengesteld door Hans Ros

Joseph Benjamin Hutto was een Amerikaanse bluesmuzikant. Hij werd beïnvloed door Elmore James en werd bekend om zijn gitaristspel en declamerende zangstijl. Hij werd twee jaar na zijn dood ingewijd in de Blues Hall of Fame.

Joseph Benjamin Hutto werd geboren in Blackville, South Carolina, de vijfde van zeven kinderen. Zijn familie verhuisde naar Augusta, Georgia, toen hij drie jaar oud was. Zijn vader, Calvin, was een prediker. Joseph en zijn drie broers en drie zussen vormden een evangeliegroep, The Golden Crowns, en zongen in lokale kerken. Calvin Hutto stierf in 1949 en het gezin verhuisde naar Chicago.

In Chicago pakte J.B. Hutto de drums op en speelde met Johnny Ferguson en zijn Twisters. Hij speelde ook op piano, maar daarna gitaar en speelde op straat met de percussionist Eddie “Porkchop” Hines. Ze voegden Joe Custom toe op de tweede gitaar en begonnen met het spelen van clubs. Hutto noemde zijn band de Hawks, naar de wind die in Chicago waait. Een opnamesessie in 1954 resulteerde in de release van 3 singles waaronder “Combination Boogie”.

Later in de jaren 1950 kreeg Hutto genoeg van het optreden en de volgende elf jaar werkte hij als conciërge in een uitvaartcentrum. Hij keerde halverwege de jaren zestig terug naar de muziekindustrie, met een nieuwe versie van de Hawks. Zijn opname carrière werd hervat met een sessie voor Vanguard Records, uitgebracht op het verzamelalbum Chicago / The Blues / Today! Vol. 1, gevolgd door albums voor Testament en Delmark. Het Delmark-album Hawk Squat !, uit 1968, met Sunnyland Slim op orgel en piano en Maurice McIntyre op tenorsaxofoon, wordt tot nu toe als het beste album van Hutto beschouwd.

Nadat Hound Dog Taylor in 1975 stierf, nam Hutto de band van Taylor, de House Rockers, een tijdje over. In de late jaren 1970 verhuisde hij naar Boston en rekruteerde hij een nieuwe band, de New Hawks, met wie hij studio-albums opnam voor het label Varrick. Zijn Varrick-album uit 1983, Slippin ‘& Slidin’, (met o.a “Pretty Baby”, “Black’s Ball” en “I’m Leaving You”) de laatste van zijn carrière, is beschreven als “bijna perfect”.

Begin jaren tachtig keerde Hutto terug naar Illinois, waar de diagnose carcinoïde kanker werd gesteld. Hij stierf in 1983, op 57-jarige leeftijd, in Harvey. Hij was begraven op de Restvale-begraafplaats in Alsip, Illinois. In 1985 nam de Blues Foundation Hutto op in zijn eregalerij. Zijn neef, Lil’ Ed Williams (van Lil’ Ed & The Blues Imperials) heeft zijn nalatenschap voortgezet, en speelde in een stijl die dicht bij die van zijn oom lag.

JB Hutto - 'Come On Back Home' live 1970

Wil je meer luisteren van J.B. Hutto, check deze link


Ook op Blues Magazine ...