CD recensie: Barrelhouse – Vintage Blues

Barrelhouse – “Vintage Blues”

Artiest: Barrelhouse
Label: Munich Records
Format: CD
Datum release: 15 maart 2010

Barrelhouse - Vintage Blues (CD)

Zaterdag 13 maart 2010 staat in mijn agenda met, in het groot, het woord PATRONAAT.
Ik heb mijn blueswekkertje gezet om dan af te reizen naar Haarlem want volgens verschillende bronnen presenteert Barrelhouse daar hun nieuwe CD “Vintage Years”: zie aankondiging CD Presentatie.
Af en toe de pen ter hand nemen voor een stukje op BluesMagazine.nl heeft zo zijn voordelen, aangezien ik op die manier ook deze cd “prematuur” toegeschoven heb gekregen.
Nu moet ik wel eerlijk toegeven dat ik, als het gaat om Barrelhouse, een beetje bevooroordeeld ben. Dat is voortgevloeid uit het feit dat ik jaren terug een keer in IJzendoorn het voorprogramma heb mogen verzorgen van dit nederblues-fenomeen.
Ik heb daar ervaren hoe aangenaam en ingetogen de mensen van deze band zijn. Ze verdienen naar mijn mening, voor hun inzet al die jaren, een dikke bluesknuffel.
Het zijn geen uitbundige showmensen maar spelen met een bepaalde eerbied de muziek waar ze zelf zo van zijn gaan houden.

Luisterend naar dit album, wordt dat gevoel weer een beetje bij me aangewakkerd.
Het eerste nummer “oh death” is een traditional dat ik beter ken in de vorm van een hymne zoals Ralph Stanley deze zo mooi kan uitvoeren. Barrelhouse brengt het nummer met hun herkenbare, eigen sound, wat wel even wennen is. Hierdoor verliest het nummer voor mij toch een beetje zijn authentieke lading. Als ik even op de feiten vooruit mag lopen, is dat met een hoop nummers op dit album, in meer of mindere mate, het geval. Het zijn klassiekers in de bluesgeschiedenis maar ze worden soms erg lief en een beetje “rechtlijnig” gebracht.

Dat gezegd hebbende, moet ik toegeven dat ik wel weer erg gecharmeerd ben van de vocale kunsten van Tineke Schoemaker. Haar stem blijft een herkenbaar fenomeen wat zeker bepalend is voor het geluid van deze band; een beetje hees, op de juiste punten helder en af en toe lekker wringen in de bocht. De gebroeders LaPorte laten ook weer goed merken dat ze zich hebben uitgerust met het nodige bluesgevoel en de solide basis, verzorgd Bob Dros (drums) en Jan Willem Sligting (bas/harmonica), shufflet de boel zeer plezierig aan elkaar.
Nummers als “I love the life I live” (muddy waters) “spoonful” (willie dixon) en “bring it on home” (sonny boy williamson) rollen zoals ze moeten rollen. Dat lijkt altijd weer gemakkelijker dan het in werkelijkheid is. Er wordt bij het laatstgenoemde nummer (“bring it on home”) nog een dappere poging gewaagd om zelfs de harppartij van het origineel te evenaren. Naar mijn mening is dat een iets te moeilijke opgave gebleken maar het is zeker niet onplezierig om naar te luisteren.
De versie van “shake ‘em on down” (trad./Bukka White) wordt door de band ook lekker swingend weggezet.
De integriteit waarmee Tineke het bloedmooie “god bless the child” van Billie Holiday samen met Johnny LaPorte (banjo) uitvoert, kan me ten zeerste bekoren.
Het lijkt alsof iedere muzikant van de band zo zijn of haar eigen zegje kan doen op dit album. In “wee midnight hour” (leroy carr) laat Han van Dam zich weer van een zeer bekwame kant horen op de piano en in “weary blues from waiting” (hank williams) mogen we van wat accordeonwerk van Jan Willem Sligting genieten.
Het album wordt afgedopt met “it serves me right to suffer” wat een spontaan jamgevoel opwekt. Ik hoor er zelfs even een hendrix-lickje in terug.

Ik ben best te spreken over het album en de achterliggende gedachte, hoewel ik het niet helemaal eens ben met de aankondiging van de band dat het “mooie, romantische” tegenwoordig uit de blues lijkt te verdwijnen. Naar mijn idee wordt er nog steeds hard gewerkt door veel artiesten om de blues levend te houden.
Wel draagt Barrelhouse hier, met de cd “Vintage Years”, weer een oerhollands steentje bij. Het geheel spettert niet, maar luistert wel heerlijk weg.
Imco Ceelen

Tracks:
01. oh death (trad.)
02. i love the life i live (muddy waters)
03. shake ‘em on down (trad.)
04. comeback baby (bb king)
05. bring it on home (sonny boy williamson)
06. god bless the child (billie holiday)
07. wee midnight hour (leroy carr)
08. groundhog blues (john lee hooker)
09. spoonful (willie dixon)
10. meet me at the bottom (willie dixon)
11. mean old world (little water)
12. weary blues from waiting (hank williams)
13. it serves me right to suffer (john lee hooker)

BARRELHOUSE “Vintage Blues” TOUR 2010

13 maart : Patronaat Haarlem, CD presentatie
14 maart : Go Planet Coloseum 70,Enschede
21 maart : De Amer, Amen (middag en avond)
26 maart : De Groene Engel, Oss
28 maart : De Waerdse Tempel, Heer Hugo Waard

3 april : Blues Festival Ridderkerk
4 april : Het Oude Politiebureau, Ede
11 april : De Bosuil, Weert
16 april : Paard, Den Haag
20 april : De Schalm, Westwoud
23 april : P60, Amstelveen
25 april : Kerk, Scheemda

16 mei : Harley Dag, Arnhem
21 mei, : Brennels Buiten, Kraggenburg
22 mei : Bolwerk, Sneek
29 mei : Dru Fabriek, Ulft
30 mei : Roepaen, Ottersuk

12 juni : Metropool, Hengelo
18 juni : Burgerweeshuis, Deventer
19 juni : Bluesfestival, Nieuwkoop

Website Barrelhouse : www.barrelhouse.nl

3 maart 2010|Categories: Recensies|Tags: |2 Comments

2 Comments

  1. Imco 5 maart 2010 om 15:15 - Antwoorden

    Hela Bluesliefhebbers, nog een korte noot bij dit stukje.
    Jan Willem van Barrelhouse had gelijk een kritische opmerking over mijn “scherts” omtrent het fenomeen “Jelly Roll”. Terecht merkt hij op dat deze term in de spreektaal vaak werd gebruikt voor verschillende zaken. Hoewel ik wel van mening blijf dat de zinsconstructie in de “originele” tekst van shake em… sterk neigt naar het vrouwelijke geslachts orgaan, werd het ook vaak gebruikt in plaats van de geslachtdaad in het algemeen. Er zijn ook enkele gevallen bekend dat het zelfs voor de mannelijke “meneer de president” ;-) gebruikt werd. Dus, Koekje van eigen deeg in de richting van ondergetekende… Ik ga er zelf ook vaak kritisch mee om.
    Overigens erg leuk dat je de tijd hebt genomen om het stuk te lezen Jan Willem! Ik kan wel spreken voor iedereen die wel eens vrijwillig een stukje schrijft voor Bluesmagazine als ik zeg dat dat een leuke opsteker is!

  2. Stan 1 december 2018 om 12:04 - Antwoorden

    Fraai album dat ik nog regelmatig op zet. Vooral de vocalen op Oh Death bezorgen mij kippenvel. Wordt het overigens niet eens tijd dat de complete album collectie in een boxset uitkomt, in navolging van Focus, Earring, Livin Blues en anderen?

We horen graag je mening! Voeg reactie toe