Artiest: Doug Morter
Album: Mama’s Boy
Release: 25 mei 2026
Label: For Fun Records 2026 / HAU.REC Audio Production<
Tekst: Harry Pater
Meer dan veertig jaar later
De in Londen geboren maar al jaren in Denemarken wonende, inmiddels 76-jarige Engelse zanger, songwriter en gitarist Doug (Douglas William) Morter (29 maart 1948) heeft na ruim veertig jaar zijn tweede soloalbum uitgebracht. Die eerste plaat, Been There, Seen It, And Bought The T Shirt, verscheen in de zomer van 1975, maar volgens Doug heeft die indertijd weinig bekendheid gekregen.
Ondergetekende kent Doug sinds 2016, toen hij als lid van de Engelse folkrockgroep Magna Carta in ons land optrad. Acoustic Magazine noemde hem “de onzichtbare man van de folkrock”. Deze omschrijving komt voort uit het feit dat je zijn naam misschien niet kent, maar hem wellicht hebt horen spelen op bekende folkplaten sinds de jaren zestig, van bands en artiesten als Hunter Muskett, Maddy Prior, June Tabor, Magna Carta, The Albion Band, Richard Digance, Michael Chapman, The Gathering (niet de Nederlandse progrockband), The Backroom Boys, Jerry Donahue, Then Came The Wheel, enzovoort.
Of het nu live of op plaat is, op festivals of in clubs, deze man is al sinds 1968 actief op podia en in studio’s. Na veel aandringen heeft Doug elf nummers opgenomen die een eerbetoon zijn aan zijn verleden en een reflectie op het heden. Met bekende nummers als False Hands Across The Table, geschreven na een Magna Carta-tournee door het Midden-Oosten, met name Beiroet in 1981, die vandaag de dag nog steeds relevant is, tot Dougs eerste nummer als songwriter, Snow, geschreven met wat aanmoediging van de betreurde Danny Thompson voor Hunter Musketts debuutalbum Every Time You Move in 1970, allemaal opnieuw opgenomen met een stel geweldige muzikanten, voor het “nu”.
Bekende muzikanten
Aan het album werken meerdere muzikanten mee. Ik noem alleen degenen die je zou kunnen kennen: bassist Alan Thomson (met wie Doug in 2016 het album Roadworks maakte), drummer Paul Burgess (bekend van 10cc, Magna Carta en Jethro Tull) en violiste Wendy Ross (bekend van Magna Carta, Jon Palmer Acoustic Band en Captain Of The Lost Waves). De opnamen werden in Denemarken gemaakt in Mellenhaverne, bij Doug thuis, én in de Hau.Rec Studio in Odense, door Doug zelf en Dennis Haulrich.
Met een knipoog naar zijn oude compagnon Chris Simpson van Magna Carta doet hij de song Two Old Friends, en naast zijn cover van Donovans Colours, waarop Dougs jarenlange speelpartner Jerry Donahue te horen is (uit diens laatste opnamesessie in Denemarken voordat hij niet meer kon spelen), bevat het album negen nieuwe nummers. Eén daarvan stamt uit 1975, hoewel het voor de buitenwereld nog niet bekend was; de meeste nieuwe songs zijn uit 2025 en 2026. Van blues tot ballad, van roadtrip tot thuis, alle genres komen aan bod, inclusief een eerbetoon aan Bonnie Raitt, die Doug in Londen zag optreden en beschouwt als het beste concert dat hij tot dan toe had gezien.
Ingetogen en overtuigend
Met Mama’s Boy levert Doug Morter een compacte maar veelzeggende release af die laat horen hoe volwassen eenvoud kan klinken. De titelsong, uitgebracht in mei 2026, duurt nauwelijks drieënhalve minuut, maar bevat voldoende melodische en emotionele lading om langer na te resoneren dan haar speelduur doet vermoeden.
Morter kiest niet voor grootse gebaren. Zijn kracht schuilt juist in de combinatie van een warme zangstem, een trefzekere gitaarpartij en een productie die de muziek ruimte geeft om te ademen. De titel Mama’s Boy suggereert op het eerste gezicht een luchtige of ironische benadering, maar de song blijkt vooral een persoonlijke reflectie op afkomst, afhankelijkheid en de soms ongemakkelijke weg naar volwassenheid.
Muzikaal beweegt Morter zich in het gebied tussen blues, folk, americana en ingetogen rootsrock. De arrangementen zijn sober gehouden, waardoor de nadruk volledig op het lied zelf komt te liggen. Dat is een moedige keuze in een tijd waarin veel producties hun impact uit effecten en lagen halen. Hier zijn melodie en verhaal voldoende.
Bluesy gevoel
Vrijwel alle songs hebben een bluesy feeling, wat je meteen hoort in het toepasselijk getitelde Blues Blues en verderop Short Tom Blues. Dougs eerbetoon aan Bonnie Raitt vind ik prachtig, wat ook geldt voor zijn versies van Magna Carta’s Two Old Friends (met Wendy Ross op viool) en Donovans Colours. Ook erg mooi vind ik het, ook nu nog zeer actuele, False Hands Across The Table en afsluiter en klaagzang Songwriter’s Lament.
Wat vooral opvalt, is de geloofwaardigheid van de uitvoering. Morter klinkt nergens alsof hij een rol speelt; de songs voelen doorleefd en authentiek. De gitaarpartijen ondersteunen de zang zonder aandacht op te eisen, terwijl de productie een natuurlijke, bijna live-achtige sfeer bewaart.
Mama’s Boy is een plaat die zich langzaam ontvouwt bij herhaalde beluistering. Juist daardoor blijft het hangen. Voor liefhebbers van ambachtelijke singer-songwritermuziek is dit een bescheiden maar overtuigende release die laat zien dat een goed geschreven lied nog altijd de sterkste troef is.
Kortom: een ingetogen, oprechte en melodisch sterke release die bewijst dat Doug Morter met weinig middelen veel weet te zeggen.
Verkrijgbaarheid
Het album is door Doug in eigen beheer, op zijn eigen label, uitgebracht en te bestellen via dougmortermusic@gmail.com in Europa en via bigkmusic@btinternet.com voor het Verenigd Koninkrijk.
Tracklisting
- One Step Forward
- Fix It
- Blues Blues
- Two Old Friends
- Song For Bonnie
- Mama’s Boy
- False Hands Across The Table
- Colours
- Short Tom Blues
- Snow
- Songwriter’s Lament