Canned Heat - Finyl Vinyl (albumhoes)

Release: 05-04-2024
Label: Ruf Records

Tekst: André Wittebroek

Na vijftien jaar en bijna zestig jaar na hun oprichting komt Canned Heat met het nieuwe album ‘Finyl Vinyl’ en of dit hun laatste album wordt? Op de titel afgaand ‘Finyl Vinyl’, dat gelezen zou kunnen worden als Final Vinyl én het openingsnummer met de titel One Last Boogie, zou men het kunnen denken. Na dit album beluisterd hebbende, laten we hopen van niet…

De legendarische Canned Heat staat bekend om hun heerlijke boogie met wereldhits als ‘On the road again ‘(1967), ‘Going up the country’ (1968), ‘Let’s work together’ (1970). Oprichters waren Alan “Blind Owl” Wilson (1943-1970) en Bob “The Bear” Hite (1943-1981). Drummer Fito de la Parra , sinds 1967 lid, is er nog steeds bij. De band is altijd blijven optreden met hun unieke, direct herkenbare sound.

Het album bevat elf songs en opent meteen met een echte Canned Heat boogie: ‘One Last Boogie’. Direct herkenbaar, ritmisch sterk met heerlijk diepe bas en strakke drums, goede zang, puntig gitaarspel en mondharp. Prima opener. ‘Blind Owl’ geschreven door Dave Alvin is een hommage aan oprichter Alan “Blind Owl” Wilson (de bijnaam vanwege zijn kortzichtigheid) en is een trage, lome boogie over het toeren en een verwijzing naar het nummer “On The Road Again” geschreven door “Blind Owl” Wilson. Pratende zang, heerlijke slide en mondharp. Zetten de toon.

‘Rock and Roll zit in Goin To Heaven’, kan zo uit de vijftiger jaren komen en erop swingen met de twist, stilzitten lukt niet. Gitaar intro kenmerkt ‘So Sad’ geschreven in 1970 . Lekkere riffs, prima zang en topgitaarwerk van Joe Bonamassa, die orgineel Canned Heat gitarist Henry Vestine als een van zijn eerste invloeden noemt. Mooie break ook. Schitterende song. Het instrumentale ‘East/West Boogie’ begint met diepe bas en de oosterse klanken volgen, een prachtig afwisselend nummer. Westerse en Oosterse muziek smelten hier samen. Apart en mooi. Een slowblues volgt met ‘Tease Me’. Goed gezongen, met harpsolo en puntig gitaarspel.

Uptempo boogie komt terug in ‘A Hot Ole Time’ met goede koorzang en helder gitaarspel. Een lekkere bluesboogie met slidespel en slidesolo, harp en zalige groove kenmerkt ‘You’re The One’. Met slide opent de slowblues in Old School Chicagostijl ‘When You’re 69’ met mondharp solo van Dale Spalding. Vrolijke ritmes en jazzy grooves in ‘Independence Day’, heerlijk. Het album sluit af met de ‘There Goes That Train’, een vijftiger jaren ballade in zeg maar Fats Dominostijl.

Conclusie:
Met Finyl Vinyl heeft Canned Heat een prachtig album gemaakt. Hun van oudsher bekende heerlijke boogiestijl wordt afwisselend doorvlochten met blues, jazz, rock and roll en zelfs oosterse muziek. Een zeer sterk en verrassend album dat met elke draaibeurt nog aan klasse wint.

One Last Boogie

 
Line-up:
Fito de la Parra: drums
Jimmy Vivino: vocals, keyboard, guitar
Dale Spalding: vocals, harp
Richard Redd: bass

Tracks:
01: One Last Boogie. 02: Blind Owl. 03: Goin’To Heaven. 04: So Sad. 05: East/West Boogie. 06: Tease Me. 07: A Hot Ole Time. 08: You’re The One. 09: When You’re 69. 10: Independence Day. 11: There Goes That Train.

Links:
www.cannedheatmusic.com
www.rufrecords.de


Ook op Blues Magazine ...