Woefdram’s Blues Column : Creado in de Blues

Op de vraag van wat er nou mis is met de blues kan Woefdram uren lopen piekeren en zijn grijze massa pijnigen. Er is niks mis met de blues, tenminste, dat vind Woefdram en ook de gemiddelde bluesliefhebber kan in dit antwoord zichzelf terugvinden.
Een antwoord dat Woefdram op deze vraag heeft mogen ontvangen is dat er geen vernieuwing in zit maar followers en geen creators, dit heeft Woefdram tot denken gezet.

Hier zit natuurlijk wel een kern van waarheid in, de blues is net zo breed als hij smal is.
Waar is de nieuwe generatie creators ? kijk nou naar bijvoorbeeld Big Blind, The Rhythm Chiefs, Danny Bryand, Eric Steckel, The Home Made huppeldepup en zo nog wat van het aankomende jonge talent in de stoffige wereld van de blues.
De invloeden van de oud gediende in de blues zijn duidelijk terug te horen in hun muziek. Voor de stofjassen onder ons is dit geweldig om te horen en heel herkenbaar, en alles wat herkenbaar is vinden m.n de stofjassen leuk.
Goed, Woefdram gaat deze keer hier niet over zeiken, want Woefdram ziet veel potentie in de nieuwe generatie die er aan zit te komen. Deze generatie heeft de oude invloeden wel nodig om daar te komen waar ze moeten zijn. Maar uiteindelijk zullen er wel creators moeten opstaan om iets nieuws op de markt te brengen.

En als ik dit zo zit terug te lezen begint het op een echte column te lijken dus de zeikmodus gaat even aan.
Laten we even aannemen dat het goed komt met de creativiteit op het muziekgebied, dan blijft er nog een gapend gat liggen tussen de blues en de rest van de muziekwereld. Want zeg nou eerlijk, een bluesoptreden is om naar te luisteren, er valt geen ruk te beleven op het podium. Een gemiddeld optreden ziet er als volgt uit;
Bij binnenkomst in de zaal zie je meestal nog wat kerstbomen druk in de weer met…eum.. ja dat weet ik zo niet, maar er is nog vanalles te doen op het podium. In plaats van dat alles keurig klaar staat en alles is gecheckt voordat de mensen binnen komen, moet nog eerst door de microfoon 75x one two , one two geroepen worden. Tot overmaat van ramp moet het drumstel ook nog uitgeprobeerd worden, dit tot Woefdrams grote ergernis. En als het erg bar en boos is dan is de TL verlichting of bouwlampen nog in volle glorie aanwezig.
Niks geen opbouwende spanning door een goed uitgekozen muziekje met sfeervolle verlichting, en serene rust op het podium. Met die serene rust op het podium straal je professionaliteit uit, alles onder controle, welkom mensen. Maar goed de show must go on, dus dan gaan de bouwlampen of de TL’s uit en komt de artiest zo maar uit het niets het podium op met zijn bandleden in zijn kielzog, en ja hoor, eerst de gitaar nog stemmen en 18 x aan een schroefje draaien, nog 5 min. plingplongen, zenuwachtig de zaal in kijken en roepen HELLO…are you heaving a good time ?? Nou met zulke opkomst haal je het wel.
Vervolgens worden de gehele show de wereldkampioenschappen lelijk gezicht opzetten tijdens de solo’s uitgevochten, en heel af en toe waagt zich iemand tussen het publiek, nou als dat gebeurd dan was het een geweldig optreden en gaan we voldaan naar huis.

Het gaat uiteindelijk om het optreden en de muziek, daar ben ik het mee eens, maar de blues blijft gewoon achter met creativiteit, kwaliteit van vermaak, entertainment en visuele mogelijkheden voor de gasten.
Je snapt weer niet wat ik bedoel ? neem nou de muziek van Fransje Bouwer en Andre Rieu. Deze muziek zat jaren in het slop, kommer en kwel, die hadden zal ik maar zeggen “de blues” Doordat er uiteindelijk grote dure megaproducties op werden gezet is deze gehele muzieksoort, Nederlands talig en klassiek in dit geval, helemaal uit het slop gekomen, waardoor de ander muziekanten en belanghebbende hier in meeliften en succes behalen.

En nu hoor ik de stofjassen alweer zaniken; dat willen wij in de blues helemaal niet, daar is blues niet voor geschikt, de gezelligheid gaat weg, blues is niet commercieel enz. enz. enz.
Kom op zeurdoos, ga er eens uit, en kijk eens om je heen, wat zou het geweldig zijn als bijvoorbeeld Joe Bonamassa, Walter Trout of onze eigen Julian Sas dit zou kunnen bereiken, dan zouden de toekomstige blues generatie het niet zo moeilijk hebben en konden we nog meer genieten van De Blues, overal en altijd.

Goede jaarwisseling en een gezond en bluesvol 2009 gewenst.

Graag gedaan
Woefdram.