Foto’s + Verslag : Ribs & Blues Festival 2012

Ribs & Blues en Rockin’ Ribs
Domineeskamp, Raalte

26, 27 en 28 mei 2012
www.ribsenblues.nl

Bintangs

Erwin Nyhoff

Met in het vooruitzicht een paar zonovergoten dagen vertrekken we met een grote smile op ons gezicht richting Raalte. Ons thuis deze dagen is het strakke groene grasveld van camping De Zwerver waar eigenaar Martin heeft moeten constateren dat ze de afgelopen jaren zijn uitgegroeid tot een heus Ribs & Blues bolwerk.

Zaterdag begint het weekend met een enerverende show van Status Quo. De oudjes maken er zo’n supergroot feest van dat het verbazingwekkend is dat de tent na afloop nog overeind staat. Deze avond blijkt het geluid al veel beter in orde dan voorgaande jaren. Het hele weekend waren er her en der wel wat haperingen, te harde bass, of een niet te horen gitarist, toch is de vooruitgang opvallend. We gaan er vanuit dat de aandacht bij de editie van 2013 nog meer gespitst zal zijn en we dan, ‘geluid perfect’, kunnen noteren. Want pas dan worden de artiesten echt recht gedaan. Dan het grootste pluspunt: De ‘echte’ blues is weer helemaal terug in de 2 dagen die daarna komen. Waar de afgelopen jaren na het festival de roep om een zwarte bluesman steeds groter begon te worden is met Eddy Clearwater en Micheal Dotson deze stroming weer volledig terug van weggeweest. Jammer dat de heren direct achter elkaar op het programma staan. Gedurende het gehele Pinksterweekeinde wordt de rust op de Domineeskamp verstoord door maar liefst 24 bands uit binnen- en buitenland waarbij slechts voor de vooravond, ook wel Rockin’ Ribs genoemd, een welhaast symbolische vergoeding dient te worden neergelegd. Een organisatie die draait op maar liefst 700 vrijwilligers en met een KidsAdventureland en een theatergedeelte meer biedt dan slechts muziek verdient misschien wel de naam, “het grootste familiefeest van Nederland”. De nominatie als één van de beste Regio Cultuur Evenementen van Nederland zouden ze dan ook  zomaar in de wacht kunnen slepen. Wij zijn er echter om onze oren eens te laten verwennen door een heel weekend heerlijke muziek.

Michael Dotson

Tekst Rockin’ Ribs: Jeroen Bakker

De gelukkigen die er in geslaagd zijn een kaartje te bemachtigen zien rond acht uur de oud-Local Heroes van Go Back To The Zoo het podium betreden. Met het nieuwe album Shake A Wave heeft de band het aangedurfd om minder nadruk te leggen op pakkende popliedjes maar te kiezen voor een stevig gelaagd rockgeluid waarmee een grote menigte zoals vanavond moeiteloos kan worden bespeeld. Het viertal heeft een druk tourschema, speelt een dag later op het Zuidfranse Europavox, maar is wonderbaarlijk genoeg dit weekend niet in Landgraaf te zien. Daar hebben ze al eens gespeeld? Klopt, maar dat geldt voor bijna driekwart van de huidige line-up. Het blijkt een misser van jewelste aangezien GBTTZ zich ontwikkelt heeft tot een solide rockband die een breed publiek weet aan te spreken. Met nog maar twee albums op zak lijkt de band zowaar een set van greatest-hits te spelen.

In de lekker opgewarmde tent mag het hoofdstedelijke King Jack de avond vervolgen. Het viertal is niet alleen goed bevriend met bovengenoemde band maar lijkt ook soepel mee te kunnen liften in de slipstream van de Nijmegenaren. Het zou weinig verbazing wekken wanneer het qua succes een zelfde kant opgaat. King Jack heeft onlangs een ijzersterk debuut uitgebracht dat op het podium nog eens beter tot zijn recht komt. Zanger/bassist Boaz lijkt oprecht verbaasd over de volle tent maar zal met Anouk toch wel voor hetere vuren hebben gestaan?

Het zou zomaar te maken kunnen hebben met het optreden van Status Quo die Raalte hebben uitgekozen om het 50-jarig jubileum met de Nederlandse fans te vieren. Ondanks een orkaan van enthousiasme uit de bomvolle tent en ver daarbuiten krijgen de mannen het niet kado. De temperatuur heeft een kookpunt bereikt en we zien Francis Rossi al na drie nummers hevig hijgend ‘de gitaar stemmen’. Alle hits komen voorbij en zelfs het vorig jaar uitgebrachte Quid Pro Quo wordt niet overgeslagen. Wel jammer dat gekozen wordt voor een medley in plaats van de reguliere uitvoeringen. Over SQ is alles geschreven maar het duo Rossi/Parfitt toont nog maar eens aan dat een goed geoliede, anderhalfdurende liveshow niet aan een leeftijd is gebonden. In Raalte wordt in ieder geval nog hevig na-gekaart over het indrukwekkende Quo-avondje.

Tekst Ribs & Blues: Jeroen Bakker, Gerrit Harmsen en Joris Pietersen / Foto’s: Marco van Rooijen

1e Pinksterdag is de dag dat het Ribs & Blues-gedeelte van het festival van start gaat. Simon McBride verhuisde al op jonge leeftijd naar Belfast om daar ‘het vak’ te leren. Als 16-jarige werd gekozen voor de metal-sector maar tegenwoordig is McBride een gewaardeerde bluesrocker die zowel liefhebbers van Rory Gallagher als Gary Moore aanspreekt en ook bij collega-muzikanten op grote waardering kan rekenen. In Raalte lijkt zelfs heel even de geest van Jimi Hendrix rond te spoken. Wie op zoek gaat naar verkoeling heeft bij het buitenpodium niets te zoeken.  

Simon McBride

Zangeres Mariella Tirotto is de winnares van een door een populaire bluessite en radio-station opgezette poll en mag de middag openen. De half-Italiaanse Tirotto laat zich helemaal gaan in een set waarin emotie op een muzikaal verantwoorde wijze wordt verwerkt. Dare To Stand Out zingt ze, vrij vertaald: Heb schijt aan wat anderen van je denken. Het resultaat is een heerlijke partij Confused Woman’s Blues.

Mariella Tirotto

Miss Montreal Plays The Blues Is Sanne Hans uit Dedemsvaart die speciaal voor deze gelegenheid een blues-set heeft samengesteld. Als kleine meid bleek ze regelmatig met haar ouders het festival bezocht te hebben en de wens te hebben uitgesproken ooit op dat grote podium te kunnen staan. Vandaag passeren enkele klassiekers van Creedence Clearwater Revival de revue. Achteraf zal ze verklaren dit niet zo snel meer te doen. Het blijkt een ware aanslag op haar te stem te zijn maar eerlijk is eerlijk, die stem leent zich uitstekend voor het rootsy werk. Conclusie: Miss Montreal heeft The Blues.

Miss Montreal

Eveneens afkomstig uit de regio zijn de muzikanten van Backcorner Boogie Band. Zanger Eric Neimeier blijkt zelfs afkomstig uit het nabijgelegen Heino. Voormalig Jovink-boegbeeld Hendrik Jan Lovink weet dondersgoed waar de roots vandaan moeten komen en aan de capaciteiten van de vele muzikanten op het podium hoeft niet te worden getwijfeld. Toch lijkt de blues ’n soul revue niet heel veel los te maken en dat zou best eens met de hitte te maken kunnen hebben.

Backcorner Boogie Band

Misschien even advies vragen bij King King? Het Schotse viertal onder leiding van zanger/gitarist Alan Nimmo weet als geen ander hoe het publiek bespeeld en ingepakt dient te worden. Dan weer hard en scheurend en vervolgens weer bloedstollend ingetogen zoals tijdens Clapton’s Old Love waarmee het festivalpubliek voor even de mond wordt gesnoerd. Het optreden behoort tot één van de hoogtepunten van het festival. Speciale vermelding is er voor toetsenist Benneth die zoals altijd speelt alsof zijn leven er vanaf hangt. Met een grijns die bijna net zo breed is als het podium wordt het applaus in ontvangst genomen. Een optreden wat absoluut op het hoofdpodium had moeten plaatsvinden.

King King feat. Alan Nimmo

Michael Dotson is een rasmuzikant die al wat langer meegaat in de blues. Voor zijn optreden zegt hij nog even het volgende; “No One Will Leave Before The Gig Is Done”.
Zoals Eddy ‘The Chief” Clearwater wordt bijgestaan door de Nederlandse bands The Juke Joints, wordt Dotson vergezeld door een aantal leden van Chicago bluesband Blues On Bootz. Dotson zoekt regelmatig het randje op van de meer traditionele soort en gaat er ook nog eens regelmatig overheen. Hij speelt alsof het hem geen enkele moeite kost en speelt bovendien op een heerlijke manier slidegitaar. Iemand die geen idee heeft wat de blues is moet eens bij Michael Dotson gaan kijken en luisteren. Het betere Chicago-blueswerk, vooral het swingende This Little Voice van AC Reed blijkt goed aan te slaan. Niemand vertrekt dan ook voor de laatste noot is gespeeld.

Uit dezelfde scene blijkt Eddy “The Chief” Clearwater afkomstig te zijn. Hij is 77 jaar maar nog altijd onverwoestbaar. Wellicht dat de aanwezigheid van zijn vaste Nederlandse begeleiders hem stimuleren. De samenwerking met The Juke Joints dateert uit 2008 en is ontstaan na een goed gesprek tijdens het Chicago Bluesfestival. Het is voor beide partijen het begin geworden van een avontuur waarvan het einde nog lang niet in zicht is.

Eddy "The Chief" Clearwater with The Juke Joints

Israel Nash Gripka is bezig met een zegetocht langs de Nederlandse podia waar de fanschare zich in rap tempo uitbreidt. Met blues heeft het niet zo veel van doen maar met roots en Americana des te meer. Wel jammer gitarist Joey McClellan ontbreekt en de band daarom niet de indruk achter laat waarmee hij een ‘blijvertje’ is geworden en Nederland hem sinds vorig jaar al snel in de armen heeft gesloten. Desondanks blijkt het nummer Baltimore ook vandaag weer van ongekende schoonheid.

Julian Sas staat voor de 7e keer op het festival en nog nooit was de keuze zo logisch. Met Bound To Roll heeft Sas zijn meest persoonlijke album afgeleverd en de blues nog nooit zo dicht benaderde. Terwijl je de laatste tijd bij een optreden van Sas makkelijk 2,5 uur onder de pannen bent heeft hij in Raalte maar een uurtje en dat resulteert in een krachtige set waarbij hij niet bang is 5 nummers van Bound to Roll te spelen, waarbij titelsong Bound To Roll en Life On The Line eruit springen. Een grote rol is tevens weggelegd voor drummer Rob Heijne, die er energie tegenaan gooit alsof het zijn laatste dag op aarde is. In combinatie met Sas’ uitstekende zang- en gitaarwerk zorgt dit voor een tent die uit z’n dak ging. Julian Sas is op Ribs & Blues inmiddels zo geliefd dat hij geen enkele moeite zou hebben om een keer als waardige afsluiter het podium te betreden.

Julian Sas

Alle lofuitingen aan het adres van Status Quo die het klapstuk van de vooravond vormden gelden zeker voor onze eigen Bintangs, je zou zelfs kunnen spreken van een instituut dat zelfs een jaar eerder dan de Britse collega’s het levenslicht zag. Er hebben ook hier enkele wijzigingen in de bezetting plaatsgevonden maar de formule is nog altijd hetzelfde, namelijk ongecompliceerd scheurende rhythm en blues spelen die heel dicht tegen de rock aanschurkt.
Er blijken in Raalte nog steeds heel veel liefhebbers voor de verrichtingen van Frank Kraaijeveld en Co.

Bintangs

Kitty, Daisy & Lewis moesten toen nog geboren worden maar met terugwerkende kracht, waarbij hun ouders/bandbegeleiders een grote invloed hebben, blijkt de liefde voor de (roots)muziek uit die tijd en die van ver daarvoor, enorm. Pa, aka Daddy Grazz, en Ma, Ingrid Weiss, lijken nauwelijks onder de indruk van de verrichtingen van hun kroost en ook de kinderen zullen niet omvallen van enthousiasme maar het optreden van vandaag is, ondanks de vele wisselingen van instrumenten, retestrak en boeiend van de eerste tot laatste minuut. Uiteraard is de Jamaicaanse trompettist Eddie “Tan Tan” Thornton weer van de partij voor een opzwepende pot ska.

Kitty, Daisy & Lewis

Zij stonden al eens op Pinkpop maar Serena Pryne & The Mandevilles zullen daar pas morgen, op ‘Springsteen-maandag’ aldus Pryne, spelen. Ribs & Blues wordt echter niet als opwarmertje beschouwd. De enthousiaste zangeres heeft met haar rootsy pop- en countryrock in zowel Canada als in Amerika een aardige live-reputatie opgebouwd. Ze toont zich terdege bewust van het feit dat er hier ook keihard aan gewerkt moet worden. Mooi is de uitvoering van het door Robbie Robertson, haar Canadese collega, geschreven The Night They Drove Old Dixie Down. Het enthousiasme werkt aanstekelijk en de drukte na afloop bij de merchandise is niet alleen vanwege die prachtige blonde dame.

Serena Pryne

The Paladins ontbreken momenteel op geen enkel festival en mogen in Raalte zelfs de zondag afsluiten. Nieuw materiaal wordt er al jaren niet meer uitgebracht en eerlijk gezegd is de setlist ronduit voorspelbaar. Het optreden lijkt een regelrechte kopie van de donderdagavond in Den Haag. Toch blijkt voorspelbaarheid soms heel erg prettig. Zeker als daar voor de zoveelste maal een 8-minuten durende Going Down To Big Mary’s tussen zit.

The Paladins

2e Pinksterdag wordt geopend door Erwin Nyhoff die de tent al vroeg op de dag doet uitpuilen. Nyhoff doet Springsteen’s The River op een welhaast perfecte wijze inclusief de harmonica-partijen. Springsteen zal enkele uren later in Landgraaf het podium betreden waar Nyhoff ooit nog eens met zijn Prodigal Sons speelde. Het kan raar lopen en Fleetwood Mac’s Go Your Own Way lijkt hem op het lijf geschreven. Er zijn er maar weinig in Nederland die hetzelfde pad zouden belopen en er zijn er nog minder die er zoveel succes mee verdienen.

Erwin Nyhoff

Op het kleinere buitenpodium moeten de Shaggy Dogs het met aanzienlijk minder belangstelling doen maar dat lijkt het Franse viertal nauwelijks te belemmeren om er een spetterende show van te maken. Hallelujah! Roept de ‘opper-Dog’, het is weliswaar maandag maar het is toch de dag van de Heer, of van The Dogs? De enthousiaste zanger/harmonica-gigant kan zijn energie nauwelijks kwijt. Dr. Feelgood on speed, zo lijkt het. Heel snel kiest deze dog het hazepad om zijn solo’s met het publiek te delen. Hij blaast ze recht in je gezicht en zo hoort het. Eén van de aangename verrassingen van deze editie.

Shaggy Dogs

Daniel Norgren lijkt nog niet over een kwart van bovengenoemde energie te beschikken maar hij doet het allemaal alleen. Nou ja, tegenwoordig is de ‘one-man-garageband’ ook uitgebreid tot soms zelfs een trio. Drums, zingen, gitaar en ook nog bas en toetsen tegelijk spelen wordt wel heel erg lastig. Norgren doet het voor zijn doen behoorlijk ingetogen en laid-back. Toch zal hij er ook in slagen het publiek voor zich te winnen. Intens is de uitvoering van Let Me Go waarin alle invloeden van Tom Waits en Skip James bij elkaar komen. Vernieuwend en authentiek liggen soms heel dicht bij elkaar.

Voor de fans van Rory Gallagher is Ribs & Blues dit weekend ‘the place to be’. Precies een jaar na de try out in Maloe Melo te Amsterdam staat men hier al op het grote podium. Bassist McAvoy heeft samen met drummer Ted McKenna in de band van Gallagher gespeeld. Zij zijn dan ook de aangewezen personen om via Gerry McAvoy & Friends de muziek van de legendarische Ier ‘neer te zetten’. De meest voor de hand liggende keuze is dan om Marcel Scherpenzeel het gitaarwerk voor zijn rekening te laten nemen. Scherpenzeel, één van de meest onderschatte gitaristen van Nederland, heeft de persoonlijke goedkeuring van Gallagher’s nazaten. Van de tekens dat men moet stoppen trekt men zich gelukkig niets aan en zo wordt de set met maar liefst 15 minuten verlengd.  Wanneer het sluitstuk Bullfrog Blues door de grote tent giert begrijp je precies waarom ze momenteel door heel Europa toeren.  Velen vragen zich na afloop dan ook af waarom de heren al zo vroeg in de middag zijn geprogrammeerd?

De Afrikaanse, exotische geluiden van Hazmat Modine doen het op een dag als vandaag uitstekend. Met de claviola, harmonica’s, gitaren, trompetten en tuba worden de naderende donkere wolkjes keihard terug geblazen. Een bijzondere en gewaagde keuze van de organisatie waarmee het belang van rootsmuziek nog maar weer eens onderstreept wordt.

Ian Siegal is ook zo’n vaste waarde voor een festival waar roots en blues de boventoon voeren.We krijgen met enkele tracks van The Skinny, dat hij in de buurt van Memphis opnam, een klein voorproefje van de komende maanden waar Siegal met zijn Mississippi Mudbloods op het podium ‘dieper gaat’ dan ooit tevoren. Noem het maar een clash tussen de Britse en Amerikaanse stijlen zoals men dat graag in de zuidelijke staten gespeeld ziet worden. Vandaag is Rhythm Chief Dusty zijn gitaar-side-kick. Komt altijd mooi uit aangezien Siegal zich op de deze manier nog meer op zijn vocalen kan focussen. Het afgenomen interview met Ian Siegal zal later op deze site te lezen zijn.

Ian Siegal feat. Dusty Ciggaar

Hij zal er zelf ook wel eens moedeloos van worden maar Alvin Lee zal toch altijd met zijn Woodstock-verleden geconfronteerd worden. Ten Years After heette de band en die wordt altijd in één adem genoemd met I’m Goin’ Home. Erg productief is hij niet meer en ook het aantal optredens per jaar wordt minder. Lee kiest de festivals zorgvuldig uit en maakt zich ook daar niet meer zo heel druk. Het publiek in Raalte lijkt hem op dusdanige wijze te motiveren dat er nog een paar fijne solo’s worden uitgeperst. I’m Goin’ Home, zingt Lee voor de tienduizendste maal. Wij volgen zijn advies al vast op. De voornamelijk wat oudere blues- en rockmannen hebben de avond van hun leven en het festival een waardige afsluiter waarmee het kan terugkijken op een ronduit geslaagde 16e editite.

Alvin Lee

Alvin Lee

Eddy "The Chief" Clearwater with The Juke Joints

The Paladins

Miss Montreal

Simon McBride

King King feat. Alan Nimmo

Backcorner Boogie Band

Julian Sas

The Paladins

Erwin Nyhoff

Serena Pryne

Ian Siegal feat. Dusty Ciggaar

Backcorner Boogie Band

Erwin Nyhoff

Bintangs



16 Reacties

  1. Zo mannen, dat hebben jullie rap gedaan. :-)
    Bedankt voor jullie verslag en foto’s. Zo kunnen de thuisblijvers toch een beetje de sfeer proeven.

    • Yep lekker effe meegenieten. Fraai compleet verhaal/terugblik thnks guys!

  2. Zo mannen, dat hebben jullie rap gedaan. :-)
    Bedankt voor jullie verslag en foto’s. Zo kunnen de thuisblijvers toch een beetje de sfeer proeven.

  3. Yep lekker effe meegenieten. Fraai compleet verhaal/terugblik thnks guys!

  4. Een mooi verslag, ben het niet met alles eens, maar dat heeft met persoonlijke smaak te maken.
    Wel erg jammer dat je hier niet over geschreven hebt: de Hackensaw Boys. Deze jongens spelen fantastische muziek en wisten zelfs mij aan het dansen te krijgen.
    Ik weet wel dat het weinig met blues te maken heeft, maar dat geldt voor meer acts op dit festival in mijn eigen woonplaats Raalte.
    Zij waren voor mij (en ik toch echt een bluesliefhebber) één van de hoogtepunten.
    Maar desondans bedankt voor dit mooie verslag. 

  5. Een mooi verslag, ben het niet met alles eens, maar dat heeft met persoonlijke smaak te maken.
    Wel erg jammer dat je hier niet over geschreven hebt: de Hackensaw Boys. Deze jongens spelen fantastische muziek en wisten zelfs mij aan het dansen te krijgen.
    Ik weet wel dat het weinig met blues te maken heeft, maar dat geldt voor meer acts op dit festival in mijn eigen woonplaats Raalte.
    Zij waren voor mij (en ik toch echt een bluesliefhebber) één van de hoogtepunten.
    Maar desondans bedankt voor dit mooie verslag. 

  6. Een mooi verslag en prachtige foto's heren. Ik vind het geweldig dat jullie de toetsenist Bennett Holland van King King noemen. Een mega-talent, net als de rest van King King. Goed gezien mannen.

    Heins

  7. weer geweldig genoten op maandag. Had graag alle dagen willen gaan, misschien volgend jaar. ik heb het meest genoten van het geweldige gitaar spel van Dusty, ik zeg dit als drummer. http://www.bluesbreakers.nl

  8. Heeeeel goed. Supertoffe foto’s ook! 

  9. Heeeeel goed. Supertoffe foto’s ook! 

  10. very nice pictures

    • Ah que whouai elles défoncent les photos

  11. very nice pictures

  12. Thnx friends

  13. Thnx friends

  14. /zwart-wit paladins (tuseen klukkluk en sanne) top/

Geef een reactie