Verslag: Physical Graffiti – Dru cultuurfabriek, Ulft

Physical Graffiti
Dru cultuurfabriek, Ulft
4 februari 2012

Tekst: Joris Pietersen / Foto’s: Ronald Falke

Ulft, een dorpje diep in de Achterhoek.  Veel weilanden, hier en daar een rotonde en een Duits netwerk op je telefoon. In een oude ijzergieterij, nu de Dru Cultuurfabriek, huist sinds anderhalf jaar een onverwacht mooi podium. Zo’n 100 mensen staan er op een koude zaterdagavond uit alle macht mee te zingen met de Oosterse klanken van Led Zeppelin’s Kashmir.

Gespeeld door de Led Zeppelin tribute band Physical Graffiti, met Andrew Elt als zanger. Bijna iedereen die weleens bij een concert van Walter Trout is geweest herkent deze langharige tourmanager die af en toe het podium opkomt om te laten horen waartoe zijn stem in staat is. Physical Graffiti is een band die al 15 jaar Led Zeppelin covers speelt, maar het nog nooit zo goed heeft gedaan sinds Andrew zich in 2009 bij de band voegde.

Het publiek bestaat uit zo nu en dan een Led Zeppelin t-shirt, veel oude rockers maar ook jonge muziekliefhebbers. Tja, wat moet je verwachten van een Led Zeppelin tribute band. Plant’s zang, Page’s gitaar, Jones’ bas en Dunhams’ drums; ga dat maar eens coveren.

Zover was het echter nog niet. Geheel onverwacht kwam de jonge band The Jacks, gevormd op de Tilburgse Rockacademie, het podium op om een voorprogramma te spelen en dat hakte er direct goed in. Gitariste Estelle liet er een paar indrukwekkende solo’s op los terwijl zangeres Marcia liet horen dat haar stem er een is om rekening mee te houden. Bassist Joost en de pas 18-jarige Dani zetten de bijzonder strakke basis neer van de zelfgeschreven rock-achtige nummers. Op 24 februari brengt de band haar 2^e EP uit.

Een half uur later knalt Immigrant Song door de zaal, en hoe. De band weet het Led Zeppelin geluid als geen ander over te brengen. Gedragen door Andrew’s zang worden de nummers tot in detail benaderd. Waarna gitarist Daniel Verberk bij Heartbreaker door zijn spel benadrukt dat een zanger nog zo goed kan zingen, maar hij zonder gitaar nergens is. Zijn stijl komt zo dicht in de buurt dat het verschil met het echte werk moeilijk op te merken is. Met de Ierse Dave Harrold op bas, de solide Duitse Jan Gabriel op drums en de jonge Gert Jan Naus op toetsen staat er een zeer goed ingespeelde band op het podium.

Na Ramble On volgt er een korte adempauze met het rustige begin van Since I’ve Been Loving You, waarbij alle tijd wordt genomen voor de typerende opbouw. Physical Graffiti heeft een zeer gevarieerde greep genomen uit het ruime Led Zeppelin oeuvre. Van blues klassieker Gallows Pole tot het swingende Rock and Roll. Het epische Stairway to Heaven, het onmogelijke Black Dog en het rustige Going to California, op mandoline begeleid door basgitarist Dave; Physical Graffiti schrikt nergens voor terug, en terecht, want ze kunnen het allemaal. Hier en daar worden nummers uitgebreid met, naast natuurlijk gitaar, solo’s op drums en toetsen. Dit echter altijd zonder de essentie van de nummers uit het oog te verliezen.

Toch bleef het publiek opvallend lang rustig. Het was pas na de helft van de setlist, tijdens Communication Breakdown, dat de zaal de enorme hoeveelheid energie die van het podium kwam oppikte. Dat zorgde wel voor een knallend tweede deel van de set met onder andere Dazed and Confused en een van de hoogtepunten The Rain Song, dat zoveel indruk maakte dat het doodstil werd in de zaal. In beide nummers was trouwens een grote rol weggelegd voor gitarist Daniel en ook toetsenist Gert Jan liet horen dat zijn komst bij de band een zeer goede toevoeging is. Het publiek, inmiddels schreeuwend om meer, kreeg als toegift Kashmir, gevolgd door Whole Lotta Love, een waardige afsluiter van 2 uur Led Zeppelin pracht.

Setlist:
Immigrant Song
Heartbreaker
Ramble On
Since I’ve Been Loving You
No Quarter
Black Dog
Going toCalifornia
Gallows Pole
Stairway to Heaven
Nobody’s Fault But Mine
Communication Breakdown
Dazed and Confused
Rock and Roll
Trampled Under Foot
The Rain Song
Kashmir
Whole Lotta Love