Verslag : North Sea Jazz Festival Dag 3 – zondag 8 juli 2012

NSJ
Zondag 8 Juli 2012
Dag 3

Tekst: Jeroen Bakker/ Foto’s: Marco van Rooijen – zie fotoalbum

Zonder Miles Davis zou het North Sea Jazz Festival naar alle waarschijnlijkheid nooit hebben bestaan. De drukte, al vroeg op de laatste dag van het prestigieuze evenement, is niet voor niets want in de Nile staat een bijzonder project op het programma.

MILES SMILES, vernoemd naar één van de betere albums die Miles Davis ooit uitbracht, heet het samenwerkingsproject van enkele iconen uit de fusion- en jazzrockhoek.
Wie een integrale uitvoering van dit legendarische werkje verwacht komt bedrogen uit. Het is een ‘allstar-project’ van enkele klasbakken uit deze branche die op deze manier duidelijk maken hoeveel de muziek van dit muzikale genie voor hen heeft betekend. Gitarist Robben Ford heeft zelf ooit deel uitgemaakt van Davis’ hofhouding tijdens een wereldtoernee in 1986 en ook drummer Omar Hakim heeft eens mogen plaatsnemen achter de trompettist. ‘Aangevuld’ met organist Joey De Francesco en tenor-saxofonist Rick Margitza staat er dan toch een mooi stel op het podium. Het gezelschap begint het optreden keurig op tijd maar het is koopzondag in Rotterdam en enkele leden staan vast in de verkeersdrukte van de stad. Rolling Stones-bassist Darryl Jones komt dan ook veel te laat op de plaats van bestemming maar heeft weinig tijd nodig om ‘warm te draaien’. Het blijkt slechts een kwestie van ‘plug and play’ en het loopt. ‘Don’t Stop Me Now’, zo simpel is het dus. Trompettist Wallace Roney verschijnt vervolgens ook op het podium en dan lijkt de geest van Miles toch echt tot leven gekomen. Opvallend is de afwezigheid van Wayne Shorter die indertijd een belangrijke bijdrage leverde aan het bewuste album van de grootmeester. De saxofonist is echter wel in Rotterdam gearriveerd maar zal zich pas laat op de avond laten zien met zijn Quartet.

Joe Bonamassa

Bijna net zo bijzonder is het optreden dat JOE BONAMASSA in de Amazon zal geven. Hoewel het zijn 3e optreden tijdens NSJ zal worden moet je wel gek zijn om te denken dit optreden te kunnen missen. Bonamassa zal namelijk een uniek akoestisch optreden verzorgen en zowel nieuw repertoire als oud en bekend werk in een nieuw arrangement verpakken. Het podium ziet er, al ver voor aanvang van het optreden, indrukwekkend uit.Tien gitaren staan ‘goed-gestemd’ klaar om bespeeld te worden en zullen Bonamassa omringen tijdens zijn show. Bonamassa bevindt zich nu eenmaal graag in goed gezelschap. We zien behalve piano, mandoline, banjo en viool, diverse percussie-instrumenten die aan Lenny Castro toebehoren. Castro heeft al eens het podium gedeeld met Bowie, Clapton, Stones, Stevie Wonder, John Mayer en nog veel meer anderen. Het optreden is een ‘plusconcert’, hiervoor moet extra betaald worden, wat als positief gevolg heeft dat er gedurende het concert minder verloop in de zaal valt waar te nemen. Er is vrijwel niemand die het in zijn hoofd haalt op te stappen wanneer Bonamassa een akoestische Slow Train laat rijden. Athens to Athens, Dustbowl en vooral het felle, snelle ritmische Woke Up Dreaming doen de monden open vallen van verbazing. Wanneer het optreden ten einde lijkt gekomen vindt er in de doorgaans zo statige Amazon een heuse stage-rush plaats. Iedereen gaat staan en sommigen wagen zich zelfs naar voren om een glimp op te kunnen vangen van de virtuoos. Tijdens Sloe Gin kun je een speld horen vallen en wij noteren weer een hoogtepunt.

Joe Bonamassa

THE KYTEMAN ORCHESTRA staat als vanzelfsprekend in de Maas geprogrammeerd en zelfs daar lijkt de grote opkomst problemen met zich mee te brengen. Ahoy is, evenals de vorige editie, niets te klein voor Colin Benders en zijn enorme orkest inclusief koor en operazangers. Het is bombastisch, spannend, theatraal en avontuurlijk tegelijk. Tegelijkertijd dringt de vraag of en hoe Benders dit ooit nog eens kan overtreffen. Het succes kent geen grenzen voor het bijzondere orkest dat tegenwoordig op bijna festivals terecht kan mits het podium maar groot genoeg is.

Kyteman

Vroeg op de dag geeft BLUE FLAMINGO een lesje muziekgeschiedenis op het dakterras waar uit een heus bierflesje gedronken kan worden. Deze bijzonder dj heeft hetzelfde weekend een podium gedeeld met o.a.The Roots en Bruce Springsteen tijdens het Roskilde Festival in Denemarken. De bezoekers die de Tigris bezoeken zien een bijzonder schouwspel en horen de meest waanzinnige 78-toeren-platen uit de platenkoffer van deze toegewijde audiofiel. De dj is gekleed in een stijl zoals dat indertijd veelvuldig voorkwam. Dimples van John Lee Hooker maar ook Hound Dog van Willie Mae ‘Big Mama’ Thornton komen voorbij in de meest bijzondere uitvoeringen en worden voorzien van interessante informatie. Daarnaast kun je zeldzame Calypso, Fado, Mambo of Bluesgrass tegenkomen tijdens de set van deze vintage-fanaat.

Het is ‘Time For Love’. ‘Nothing To Lose’ moet hij hebben gedacht.Voor WAYLON is het de derde keer dat het NSJ in zijn programma is opgenomen. Vorig jaar mocht op het allerlaatste moment Rumer worden vervangen maar de show van vandaag is duidelijk tot in de kleinste puntjes voorbereid. Het is een soulvol gebeuren en het vocale bereik van de geboren performer lijkt met de maand te groeien. De gemiddelde leeftijd van het publiek lijkt plotseling weer vele malen lager dan aanvankelijk werd geschat. De optredens zijn de organisatie zo goed bevallen dat men ook tijdens de Antilliaanse variant van het NSJ-festival in augustus kan kennis maken met zijn Wicked Ways.

Het optreden dat D’ANGELO twaalf jaar geleden op North Sea Jazz gaf moet volgens veel getuigen die er toen bij waren het absolute hoogtepunt van die editie geweest zijn. Het is geen verrassing dat vandaag ver voor aanvang de Nile tot de nok gevuld is en de spanning is duidelijk voelbaar. Velen waren namelijk niet in de gelegenheid een kaart te bemachtigen voor het recente optreden in Paradiso. Het geduld wordt na twaalf jaar nog steeds behoorlijk op de proef gesteld. De eigenzinnige ster presteert het ook nu om zijn publiek, een uur later dan de bedoeling was, te laten wachten alvorens zijn show te beginnen. Weinig verrassend dat het publiek hem met boe-geroep onthaalt. Alsof er niets aan de hand is betreedt de ‘sexy motherfucker’ doodleuk het podium om vervolgens het meest erbarmelijke geluid van de hele dag te produceren. Blijkbaar kreeg het verkrijgen van een wietpas de voorkeur boven een knappe soundcheck. Pas bij Devil’s Pie en ook tijdens Chicken Grease lijkt de zaak enigszins onder controle maar optimaal zou het nergens worden. Shit, Damn, Motherfucker! Hij moet er vandaag keihard voor werken om, voor het gemak alle verliefde bakvisjes niet meegerekend, de muziekliefhebbers voor zich te winnen. Aan de begeleiding zal het ABSOLUUT niet liggen want met een bassist als Pino Palladino (o.a. John Mayer, Clapton, The Who) of drummer Chris “Daddy” Dave in de band haalt je een schat aan ervaring maar bovenal kwaliteit in huis. De ritmetandem laat het gehele complex en verre omgeving schudden op soepele, loeivette funk (beiden zullen overigens een dag later met Alain Clark in Paradiso te zien zijn). D’Angelo krijgt het desondanks niet voor elkaar om maar enigszins in de buurt te komen van het zinderende optreden dat indertijd nog in Den Haag plaatsvond. Wellicht had hier, indien zijn gezondheid het toeliet, een optreden van Bobby Womack meer op zijn plaats geweest aangezien hij wel, zonder ooit afwezig te zijn geweest, met een subliem come-back op de proppen kwam.

In de Amazon doet RUMER precies wat er van haar verwacht wordt. Niets meer en niets minder. Door stemproblemen moest het optreden met het Metropole Orkest vorig jaar op het laatste moment worden afgezegd. Ontzettend spijtig wanneer je de prachtige arrangementen in haar muziek vanavond nog eens live ervaart. Verwijst ze naar The Carpenters in één van haar nummers als ze zingt ‘The radio is playing Superstar’? Ja, er zit wel degelijk iets van Karen Carpenter in haar stemgeluid. Rumer klinkt bijna perfect en wijkt maar nauwelijks af van haar studio-werk. Het optreden klopt van alle kanten en over de conclusie dat de Britse artieste terecht op deze prachtige affiche staat vermeld hoeft niet te worden gediscussieerd. De ingetogen afsluiter is een prachtige finale in de Amazon.

MACEO PARKER moet zijn optreden door de vertraging, veroorzaakt door D’Angelo, noodgedwongen later aanvangen. Het weerhoudt hem er niet van om nog even plaats te maken voor één van de revelaties van het weekend, Trombone Shorty die nog maar eens laat zien over een ongekende longinhoud te beschikken. Hij zal evenals ruim 70.000 bezoekers die het festival dit weekend bezochten, met groot genoegen terugkijken op NSJ 2012 dat volstond van, een enkele teleurstelling daargelaten, muzikale hoogtepunten.



6 Reacties

  1. Mooi verslag Jeroen, bedankt!!

  2. Mooi verslag Jeroen, bedankt!!

  3. Keurig Jeroen.

  4. Keurig Jeroen.

  5. ja genieten was het mannen

  6. ja genieten was het mannen

Geef een reactie

x
Blues Magazine Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte! Meld je nu aan voor de gratis nieuwsbrief.