Verslag: North Sea Jazz Festival – vrijdag, 6 juli 2012

North Sea Jazz Festival
Vrijdag 6 Juli 2012
Dag 1

Tekst: Jeroen Bakker / Foto’s: Marco van Rooijen – zie fotoalbum

Terwijl op diverse locaties in en om het Ahoy-complex al diverse jazzy en aanverwante muzieksoorten zijn waar te nemen wordt in de Amazon het 37e North Sea Jazz Festival officieel geopend waarvan alweer de zevende editie plaatsvindt in de Maasstad.

De veelzijdige saxofonist JOSHUA REDMAN is benoemd tot Artist In Residence. Op de tweede avond van het festival zal zijn Sax Quartet voor de eerste keer in Nederland te zien zijn maar tijdens deze opening zal Redman worden begeleid door het METROPOLE ORKEST onder leiding van dirigent Vince Mendoza. Een orkest dat tot de absolute wereldtop behoort en bovendien ook nog eens het grootste professionele pop- en jazzorkest is.

John Hiatt & Band

Het moet vast lang geleden zijn dat JOHN HIATT in een slechts voor dertig procent gevulde zaal speelde. Het is echter wel de warme, maar doorgaans zo kille, grote Nile-zaal van Ahoy en het aanvangstijdstip vind plaats nog voor de avond is begonnen. Aan de muzikanten van zijn COMBO zal het niet liggen. Deze keer geen Landreth of Cooder tijdens de slidegitaarsolo’s. Hiatt doet het al enige tijd samen met de uit Nashville afkomstige Doug Lancio. Lancio werkte al eens samen met Buddy Miller, zowel Patty als Nancy Griffin en dan weten de kenners genoeg. Tennessee Plates lijkt hem op het lijf geschreven. De set wordt aangevangen met Master of Disaster, bevat zoals verwacht veel bekend werk uit de back-catalogue maar ook recent materiaal van Dirty Jeans and Mudslide Hymns zoals Down Around My Place en Adios California. De gezichten van enkele jonge bezoekers verraden verbazing als Hiatt ‘zijn’ Riding With The King laat horen want ‘die was toch van BB King en Eric Clapton?’.

Van Morrison

De enige verrassing in het optreden van VAN MORRISON zit hem in het feit dat de doorgaans zo nukkige, grote kleine man uit Belfast vandaag bijzonder goed op dreef is. Zoals gewoonlijk gaan voorafgaande aan het optreden de wildste geruchten de ronde. Zal de bar weer dicht zijn tijdens zijn optreden en met hoeveel minuten vertraging zal hij deze keer het podium betreden, zijn vragen die menig liefhebber nerveus maken. Hoewel veel grote hits ontbreken is de setlist maar weinig verrassend. Toch mag het optreden waar Morrison begeleid wordt door een uiterst hecht klinkend stel topmuzikanten, al zo vroeg op de avond, tot een bescheiden hoogtepunt van de eerste dag gerekend worden. Morrison loopt soms ijsberend over het podium, dirigeert en regisseert maar deze muzikanten weten als geen ander hoe de soms afwijkende arrangementen tot een goed einde moeten worden gebracht. Het zijn vooral de blazers die regelmatig de aandacht naar zich toe trekken. Brown Eyed Girl zit in een jazzy jasje als gegoten en met Days Like This wordt moeiteloos alle aandacht naar het podium getrokken. Het geluidstechnische probleem tijdens het optreden leidt, vreemd genoeg, tot groot enthousiasme bij het publiek. Morrison lijkt pas laat in de gaten te hebben wat er zich afspeelt maar kan er de humor wel van in zien. De sfeer is goed en het optreden bevat, zelfs in de toegift Gloria, een ‘whole lotta soul’.

Caro Emerald & Band

Er zijn er maar weinig die John Hiatt in het voorprogramma hebben en nog minder die ‘Van The Man’ voor zich zien staan maar aan de zegetocht van CARO EMERALD en haar band lijkt maar geen einde te komen. De behoefte aan nieuw materiaal wordt maar minimaal bevredigd en het angstige vermoeden dat de opvolger een Deleted Scenes Pt. 2 wordt, lijkt bevestigd te worden met Mistaken Identy dat een schaamteloze reprise van That Man lijkt te zijn. Toch mag niet vergeten worden dat het waanzinnig succesvolle debuut van Emerald nog maar heel kort geleden is en ‘Hey!, 6000 uitzinnige fans in de Nile Can’t Be Wrong!’.

Michael Kiwanuka & Band

Velen maken gebruik van de mogelijkheid om zelf te ontdekken of de hype rondom MICHAEL KIWANUKA terecht is of niet. Er is veel te doen geweest in de media rond om deze jonge, getalenteerde singer-songwriter maar in het vorige festivalseizoen hadden Into The Great Wide Open en Songbird al goed in de gaten wat ze in huis haalden. Uiteraard werd Kiwanuka na zijn optreden bij Jools Holland al gebombardeerd tot grootste muzikale belofte van 2012. Ze krijgen Kiwanuka niet gek. Met de zelfverzekerdheid als van een doorgewinterde oude soul-legende geeft de muzikant een bloemlezing uit zijn prachtige debuut Home Again. Tell Me A Tale is een ander hoogtepunt van de eerste dag die bij veel bezoekers het prettige kippevel doet verschijnen. Het is betoverend en bijna hypnotiserend. Invloeden van Bill Withers en zelfs een heel klein beetje Otis Redding horen we in zijn stemgeluid terug. Het is geen toeval dat de Maas helemaal vol zit wanneer Kiwanuka aan het tweede deel van zijn set begint en de kille hal vervult met warme soul.

Trombone Shorty

De inkt van dit hoogtepunt is nog niet droog of de volgende dient zich al aan. TROMBONE SHORTY & ORLEANS AVENUE veroorzaken hevige opwinding met een spectaculaire mix van felle raps, teerzwarte soul en snoeiharde rock. Wel handig hoor zo’n drummer met ADHD en blazers met de longinhoud van een kudde renpaarden. Met het opzwepende Do To Me op vrijdagavond is het festival nu echt voor geopend verklaard. Hurricane Season raast als een tornado door de Maas en buiten is het al niet veel beter. Er wordt veel gezegd over president Obama maar een gebrek aan lef kan hem niet ontzegd worden. Hij schijnt dit muzikale gespuis regelmatig op het Witte Huis uit te nodigen en volgens de laatste berichten staat alles nog kaarsrecht overeind.

Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat MELODY GARDOT voor een paar honderd bezoekers optrad in de hoofdstedelijke Bitterzoet. Dat het een bijzondere avond was werd al snel duidelijk maar dat de populariteit van de Amerikaanse zo voortvarend zou verlopen had toch echt niemand verwacht. Gardot treedt voor de derde keer op tijdens NSJ en deze keer is zelfs het ‘plusconcert’ in de Amazon tot de nok gevuld. Het podium, vol met kisten, zakken, stukken zeil en doek, verraadt dat Gardot ons mee gaat nemen op een muzikale reis die ons naar Brazilie, Portugal, Spanje en ook naar Frankrijk brengt maar waarin ook plaats is voor jazz en blues die op subtiele wijze met elkaar worden verweven. Een beetje van Astrud Gilberto en Billie Holiday en alles daartussen zeg maar. Het heeft veel te maken met het album The Absence dat veel exotische elementen bevat. Haar verschijning is een combinatie van elegance en sensualiteit die in combinatie met haar fluweelzachte stem een betoverende uitwerking hebben. Iedere toon, iedere ademhaling, gefluister en vibrato houden moeiteloos alle aandacht op haar gericht en zorgen voor een mystieke sfeer.Gardot houdt van haar publiek, flirt en werpt kushandjes. In Mira horen we fenomenaal percussiewerk dat met de akoestische gitaren een Latijns-Amerikaanse vibe teweeg brengt. Voor Baby I’m A Fool wordt een gitaar gepakt maar de wijze waarop dit gebeurt terwijl ze gaat zitten is al een fascinerend schouwspel op zichzelf. De tijd vliegt voorbij maar de eerste festivaldag kan al niet meer stuk.

Jill Scott & Band

Het is haast niet mogelijk om de knop om te gooien en onbevangen te kunnen genieten van JILL SCOTT die deze keer het publiek maar moeilijk om haar vingers lijkt te kunnen winden. Het stemgeluid van de soul-zangeres is er nog altijd een van de buitencategorie maar de set verloopt stroef en het wil maar niet loskomen ook. We hebben Scott wel eens beter gezien.

Dat ‘loskomen’ lijkt even later probleemloos mogelijk te zijn in de Nile waar het feest is losgebarsten. Van de Amerikaanse disco/funkband CHIC is slechts gitarist/producer/zanger Nile Rodgers het enige overgebleven lid. Oud-leden als bassist Bernard Edwards en drummer Tony Thompson zijn inmiddels overleden en ook de toenmalige zangeressen zijn er niet meer bij. Vandaar dat iedere aankondiging waarop de naam Chic vermeld staat, tegenwoordig wordt aangevuld met ‘featuring Nile Rodgers’. Wellicht ten overvloede vermeldt de muzikant dat het toch echt ZIJN nummers zijn die we vanavond horen. Dat we hier niet te maken met tweederangs begeleiders wordt snel duidelijk. Het telefoonnummer van drummer Ralph Rolle bijvoorbeeld, is al jaren bekend bij artiesten als John Legend, D’Angelo en Erykah Badu.
In een medley waarin I’m Coming Out, Upside Down, The Greatest Dancer en We Are Family te horen zijn, wordt nog maar eens duidelijk hoe succesvol het producersduo Edwards/Rodgers in de eindjaren 70 en beginjaren 80, eigenlijk was. Uiteraard wordt ruim aandacht besteed aan de vele tophits van Chic zoals I Want Your Love of Le Freak en de samenwerkingen van Rodgers op Madonna’s Like A Virgin alsmede David Bowie’s Let’s Dance. Waar het vermoeden bestaat dat een optreden van Chic in 2012 niet meer is dan een veredelde ‘Funparty’ of ‘fout’ Seventies/Eighties-feestje, mag gerust de conclusie worden getrokken dat het optreden ‘staat als een huis’ en de grote Nile niets te groot is voor deze ooit zo succesvolle act.

Waar eerder op de avond SVEN HAMMOND SOUL de haringen van de Congo-tent er bijkans doet uitknallen met zijn funky Hammond-uitvoering van Prodigy’s Smack My Bitch Up wordt iets verderop in de Darling ook terug gegrepen op de nineties waar ROBERT GLASPER EXPERIMENT Smells Like Teen Spirit van Nirvana in een funky elektrosausje onderdompelt. Leuk om te zien hoe de jaren negentig steeds meer van invloed blijken te zijn op de huidige generatie muzikanten die op het NSJ te zien zijn.

Jack Bruce

Bij SPECTRUM ROAD is zelfs in de bandsamenstelling een bijzondere crossover van leeftijden waar te nemen. Wat dacht u van zanger/bassist Jack Bruce die ooit eens furore maakte in de eindjaren zestig bij een zeer getalenteerd powertriootje genaamd Cream. Of Vernon Reid, ‘guitarwizard’ uit het ooit door hem opgerichte Living Colour, een ontdekking van Mick Jagger die het hoogtepunt kende in de jaren negentig. De Hammond-toetsen zijn voor rekening van John Medeski en op drums vinden we Cindy Blackman, ex-drumster van Lenny Kravitz en tegenwoordig gehuwde partner van Carlos Santana. In de Congo is het voor de Jack Bruce-fans van het eerste uur even slikken wanneer de bombastische, harde fusion uit de speakers knalt. De muziek is een ode aan de reeds overleden drummer Tony Williams die indertijd tijdens zijn Lifetime-projecten samen werkte met Bruce. Het is soms even doorbijten met de compromisloze benadering van deze muzikanten en zeker niet altijd toegankelijk maar bij vlagen is het toch echt verrekte spannend. Op het moment dat Jack Bruce ‘zijn’ Politician van Cream inzet, biedt de Congo echter weer volop zitplaatsen.

Met extra woofers op de bovenring om de bastonen nog beter te kunnen voelen begint LENNY KRAVITZ om half één ’s nachts aan zijn nachtconcert in de Maas. Het optreden is ook toegankelijk voor bezoekers die het festival aan zich voorbij hebben laten gaan waardoor de festivalgangers die er wel bij waren, naar buiten moeten om zich in de rij aan te sluiten.
In tegenstelling tot de optredens van Prince tijdens het NSJ 2011, hij ‘componeerde’ de muziek tijdens zijn optredens en zorgde regelmatig voor avontuur tijdens de spannende jams, heeft het optreden van Kravitz helemaal niets met jazz te maken en daar kan zelfs het gastoptreden van Trombone Shorty, die al na zijn weergaloze optreden eerder op de avond NSJ 2012 geslaagd mag noemen, niets aan veranderen. Het optreden is goed maar lijkt een regelrechte kopie te zijn van het optreden dat onlangs tijdens Werchter Classic werd gegeven.  Een trompet-solo van vijftien minuten tegen een blauw verlicht decor ‘maakt’ nog geen jazz. Het zal de Kravitz-fans worst zijn. Het is genieten vanaf de opener Come And Get It tot het met een half uur lang uitgerekte Let Love Rule. De eerste bezoekers van het nachtconcert zitten dan al in de nachttrein naar huis.



4 Reacties

  1. Mooi verslag Jeroen. Nu de foto’s nog.

  2. Mooi verslag Jeroen. Nu de foto’s nog.

  3. Mooi festival Jeroen met als absolute hoogtepunten George PORTER, Maceo Parker, Herritage Blues Orchestra, Miles Smiles, Aloe bLACK EN DE WEEERRGALOZE MIKE STERN.

  4. Mooi festival Jeroen met als absolute hoogtepunten George PORTER, Maceo Parker, Herritage Blues Orchestra, Miles Smiles, Aloe bLACK EN DE WEEERRGALOZE MIKE STERN.

Geef een reactie