Verslag: North Sea Jazz Festival – zaterdag, 7 juli 2012

North Sea Jazz
Zaterdag 7 Juli 2012
Dag 2

Tekst: Jeroen Bakker / Foto’s: Marco van Rooijen – zie fotoalbum

De tweede dag van het North Sea Jazz Festival 2012 kende misschien wel het meest gevarieerde programma van de laatste jaren waarin voor zowel de jazz-, blues- en vooral de soulpuristen heel veel te genieten viel. Via de authentieke bluesklanken die Taj Mahal liet horen, verliep de route o.a. naar de Afrobeat van Seun Kuti & Egypt 80 en de virtuose akoestische gitaristen Rodrigo Y Gabriela, de pophits van James Morrison, de Etta James-tribute van Krystl en zelfs een bigband met Macy Gray tot het spetterende optreden van de legendarische George Benson. Van The Heritage Blues Orchestra zal binnenkort een interview gepubliceerd worden dat enkele uren na het optreden plaatsvond.

Heritage Blues Orchestra @ North Sea Jazz 2012

THE HERITAGE BLUES ORCHESTRA brengt de blues weer opnieuw tot leven in de Congo zonder dat de geschiedenis geweld wordt aangedaan. Het is de eerste kennismaking met dit bijzondere gezelschap waarin zowel vader als dochter een belangrijke rol spelen maar waarin ook Amerikaanse blueservaring samengaat met Franse jazzvirtuositeit. De kern wordt gevormd door Bill Sims Jr., zijn dochter Chaney en Junior Mack die allen een vocaal gedeelte voor hun rekening nemen. Met de blazerspartijen en het stuwende drumwerk wordt een grote variatie geboden waarin ruimte is voor blues en gospel in de breedste vorm. De opener is bijvoorbeeld een acapella versie van Leadbelly’s Go Down Hannah maar ook klassieke deltablues van Son House komt aan bod. Het is terug te vinden op het album And Still I Rise waarvoor het Orchestra meer dan lovende kritieken mocht ontvangen.

In tegenstelling tot dit Orchestra is het aantal malen dat GEORGE BENSON het North Sea Podium beklom niet meer te tellen. Er is in de afgelopen decennia iets moois opgebouwd tussen de zanger/gitarist en Nederland en die liefde blijkt onvoorwaardelijk. ‘Are We In Rotterdam?’ zijn de ‘famous first words’ die Benson aan het publiek richt om vervolgens een stortvloed aan waardering naar zowel organisatie als fans te uiten.
De capaciteit van de Nile blijkt voor dit NSJ-icoon maar net voldoende. Opvallend is de belangstelling van vooral het jongere segment dat het festival bezoekt. Terecht aangezien de 69–jarige muzikant uit Pittsburgh al vele generaties bedient met de allerfijnste jazzgitaarlicks in combinatie met een warm soulvol stemgeluid. Al bij de eerste tonen van Breezin’ brengt het applaus de decibellenmeter in het rood. De virtuoos zou zich later in een interview verbazen over het feit dat de sfeer in Rotterdam nagenoeg identiek is aan die van de gloriejaren tijdens hetzelfde festival in Den Haag.

Een dag eerder was het was het Van maar vandaag is het JAMES MORRISON die zich kan verheugen op een enorme belangstelling. Na enkele uitverkochte optredens in Nederland en iets recenter een zeer geslaagde show tijdens Pinkpop is ook NSJ overstag gegaan voor de hitgevoelige poprock van de Engelse singer/songwriter. Wanneer Morrison You Gave Something of Slave To The Music met de ogen dichtgeknepen uitvoert klinkt hij oprecht en klopt de show van alle kanten. Snel verlaten wij de zaal voordat ook wij overstag dreigen te gaan voor deze hitmachine.

Seun Kuti

Voor muzikaal avontuur bezoeken we een grote tegenstander van ‘corporate’ pop en pakken we African Airways dat onder leiding staat van een gezagvoerder met een beroemde vader. SEUN KUTI & EGYPT 80 borduren voort op de Afrobeat die zo ongeveer door de Nigeriaanse politieke activist en muzikant Fela, want daar gaat het over, is uitgevonden. Soul, jazz, funk op een stevige fundering van Afrikaanse percussie en ook nog een stel opvallend uitgedoste zangeressen/danseressen zijn garantie voor een uitbundig feest dat al vroeg in de Maas plaatsvindt. De muzikanten van Egypt 80 hebben voor een groot deel allemaal met de legendarische Fela, die ooit eens in één keer met 27 vrouwen trouwde en in ’97 aan de gevolgen van AIDS overleed, op het podium gestaan waarmee zoon Seun op handige wijze een schat aan ervaring binnenhaalde.

De inbreng tijdens deze festivaldag van het talent uit eigen land is van hoog niveau.
Tenor-saxofonist, YURI HONING, winnaar van de Vpro/Boy Edgar Prijs 2012, verdeelt zijn aandacht over twee bands. In plaats van zijn Acoustic Quartet speelt hij vandaag met zijn elektrische rockjazzband Wired Paradise.

Buiten ‘op’ de Mississippi staat iets heel moois geprogrammeerd dat speciale aandacht verdient. Zangeres KRYSTL is geboren in 1983. Etta James was toen 45 jaar en zou nog vele awards winnen voordat zij 20 januari j.l. het leven liet. Krystl is opvallend genoeg één van de weinigen die stilstaat bij het overlijden van de legendarische James en het is wellicht nog meer opvallend te noemen dat ze ijzersterk uit de voeten kan met het prachtige oeuvre dat de Amerikaanse R&B, Soul en Gospelzangeres ons naliet. Ook het minder bekende werk komt aan de orde waaruit blijkt dat er enkele raakvlakken zijn te bespeuren tussen de beide zangeressen. Ze kunnen met vele stijlen overweg. Het is bijzonder om te zien dat ook de jongere aanwezigen Wallflower (Dance With Me, Henry) van ‘Miss Peaches’ lijken te herkennen. Het zou heel goed kunnen zijn dat we de Nederlandse zangeres/songwriter nog eens tegenkomen op een ander podium van hetzelfde festival.

Trijntje Oosterhuis

Opvallend is ook dat TRIJNTJE OOSTERHUIS, die de laatse jaren een basisplaats op het festival heeft verworven, zich voornamelijk bezighoudt met recent, door Anouk geschreven nieuw materiaal, en iets ouder hitgevoelig werk uit de tijd van Total Touch. Mooi uitgevoerd is echter We Are Gold dat lekker bombastisch door de goed gevulde grote zaal klinkt maar het nut van Next To Me, zou ze de tekst steeds voorlezen?, van Emeli Sandé dat ooit eens in de ochtendshow van, en daar istie weer, Giel Beelen werd gespeeld, ontgaat ons.
We zien een zangeres met X-factor in de achtergrondvocalen. Het is Lisa Lois met een krachtige soulvolle bijdrage. Wij zijn benieuwd wat Trijntje ‘hebben jullie er een beetje zin in’ Oosterhuis het North Sea Jazz-publiek volgend jaar gaat voorschotelen.

Rodrigo Y Gabriela

RODRIGO Y GABRIELLA AND C.U.B.A. kunnen zonder te overdrijven tot een van de absolute hoogtepunten van de tweede dag gerekend worden. Het Mexicaanse duo heeft elkaar ooit gevonden in de metalscene maar in plaats van de nadruk te leggen op zwaar versterkte logge riffs is gekozen voor vingervlugge capriolen op de akoestische gitaar. De techniek, snelheid en ritmische diversiteit is werkelijk onnavolgbaar en de battles die beiden op het podium uitvoeren zijn op het scherpst van de snede. Alsof het nog niet genoeg is zijn de orkestleden van C.U.B.A. overgevlogen om het geheel van orkestrale begeleiding te voorzien. Het optreden kan kort worden samengevat: INDRUKWEKKEND!

Het optreden van RUFUS WAINWRIGHT AND HIS BAND is er één met vele gezichten. Het optreden begint op indrukwekkende wijze met een solo-performance van Wainwright die in zijn ééntje Candles zingt waarbij de grote Maaszaal geheel is ontdaan van alle licht maar waar zich op het podium slechts enkele kaarsen bevinden. Wanneer de band het podium betreedt is de magie plotsklaps verdwenen en horen we Wainwright regelmatig struikelen over het vocale pad. De prachtige, voornamelijk zelf geschreven nummers worden regelmatig op een tenenkrommende wijze naar de sodemieter geholpen.

Taj Mahal

Het is al weer enige tijd geleden dat TAJ MAHAL voor het laatst op het festival te zien was waar hij al drie keer eerder op het podium stond. Zou hij het zich nog kunnen herinneren kun je jezelf afvragen want ook in 2012 staat zijn ‘moyenne’ op maar liefst ruim 150 optredens per jaar. Nog niet eerder was het geluid in de Congo zo goed afgesteld als tijdens het optreden van dit trio. Mahal weet zich slechts gesteund door bassist en drummer maar de verfijnde blues met licht Carribische inslag klinkt helder en vol. Na de instrumentale opener volgt een set waaruit blijkt hoe belangrijk Mahal voor de muziek in het algemeen, en in het bijzonder voor de blues natuurlijk, is gebleken.

Robert Cray

Vergeleken met Mahal is ROBERT CRAY nog maar een ‘groentje’. Toch was het Cray die in de jaren tachtig verantwoordelijk was voor een kleine ‘bluesrevival’ in Nederland met de enorme hit Right Next Door. De staat van dienst die Cray heeft opgebouwd, toch maar meer dan 12 miljoen albums verkocht, mag zeker niet worden onderschat. Phone Booth wordt nog altijd met even veel passie uitgevoerd en ook de stem van Cray vertoont nog geen spoortje sleet. Wie de foto’s van NSJ 2005 er bij pakt kan maar met heel veel moeite de verschillen met die van nu ontdekken. Aangezien binnenkort het album Nothin’ But Love zal verschijnen is het optreden tijdens het festival een meer dan gerechtvaardigd excuus en gezien de publieke reacties blijkt er nog steeds behoefte te zijn aan de soulvolle Memphisblues van de bijna 59-jarige muzikant. Van Cray naar Gray is vanavond binnen vijf minuten te realiseren wanneer je van de Nile naar de Maas wandelt.

De swingende ‘groovetrain’ van de DAVID MURRAY BLUES BIG BAND heeft vanavond een tussenstop gemaakt om MACY GRAY op te pikken. Gray heeft weer haar uiterste best gedaan om zelfs de aandacht van de achterste rijen te trekken door een glamourvolle glitterjurk aan te trekken. De Sexual Revolution die zij in 2010 nog teweeg bracht op hetzelfde podium blijft achterwege maar haar ietwat hese soulstrot komt in combinatie met dit prachtige orkest nog beter dan ooit tot zijn recht. Gray blijkt na afloop van deze bijzondere aangelegenheid nog lang niet verzadigd. Ze bruist nog van de energie en nadat ze in de Maas het licht heeft uitgedaan zal ze even later in de Bird haar opwachting maken als Dj om nog tot de vroege uurtjes door te kunnen feesten.

Betty Wright

Om het prachtige programma van de tweede dag in de Congo op gepaste wijze af te sluiten moet je van goeden huize komen. De festivalprogrammering had zich met BETTY WRIGHT geen betere finale kunnen wensen. Het unieke (eerste?) live-optreden hier lijkt op voorhand een gewonnen wedstrijd te worden voor de R&B/Souldiva. De tent puilt uit en zelfs de regen daarbuiten moet worden getrotseerd om iets mee te krijgen van de show. Hits schrijft ze niet meer maar uit het feit dat een band als The Roots zijn medewerking verleent aan The Movie, haar laatste album, blijkt de urgentie van de Miami Soul-sound-koningin. In The Middle Of A Game (Don’t Change The Play) is te horen op dit album dat haar eerste is sinds ruim tien jaar. De swingende ‘retrosound’ van deze nieuweling zet de Congo in vuur en vlam. De tijd lijkt voor even te hebben stilgestaan als Wright een ultrahoge uithaal de tent in smijt. Tijdens het intro van Clean Up Woman staat het enthousiaste publiek als één man tegelijk op en in Tonight Is The Night waarin Wright haar intiemste geheimen prijsgeeft vertonen zelfs de meest verstokte jazzveteranen subtiele sexy moves. Alleen de opkomst in haar prachtige gouden outfit is al een hoogtepunt van de tweede dag.



3 Reacties

  1. ik wacht nog op de foto's van Marco, die zullen zeker de moeite waard zijn.

  2. heel erg leuk waren 2bluesnummers van Aloe Black, waarvan een blues versie van michael Jackson,s Billy JEAN. MET een Retestrakke band. goedddddd.

  3. heel erg leuk waren 2bluesnummers van Aloe Black, waarvan een blues versie van michael Jackson,s Billy JEAN. MET een Retestrakke band. goedddddd.

Geef een reactie