Verslag: Julian Sas Band – Tivoli de Helling, Utrecht

Julian Sas Band
Tivoli de Helling, Utrecht
18 februari 2012

Tekst: Gerrit Harmsen / Foto’s: Marcel Wolthers: http://www.flickr.com/photos/metrique/

Tivoli en de Julian Sas Band vormde de laatste optredens aldaar niet de beste combinatie die er te bedenken valt. Vanwege de activiteiten die er na het concert plaats vinden gebeurde het zelfs een keer dat de Sas machine al na een dik uur het podium moest ruimen. Gelukkig zag ik 3 weken geleden de aangekondigde support van de Tivoli site verdwijnen. Eindelijk, Tivoli neemt de Sas band serieus, en geeft ze deze keer alle ruimte om datgene te doen wat we zo van dit trio gewend zijn. Ruim 2 uur lekker spelen om zichzelf en het publiek te vermaken.

Precies volgens het draaiboek betreden Julian, Tenny en Rob om 20.30 het podium. Tivoli de Helling is lekker gevuld en er hangt een sfeertje van nieuwsgierigheid in de zaal. Voor velen is het namelijk het eerste JSB optreden sinds het nieuwste album Bound To Roll 3 weken geleden het levenslicht zag. We moeten echter 2 nummers wachten voordat we getrakteerd worden met Mercy, deze avond de eerste song van de CD. Vervolgens krijgen we de titelsong Bound To Roll en Swamplands te horen. Het eerste gejuich klinkt door de zaal waaruit ik voorzichtig de conclusie trek dat de kennismaking met het nieuwe werk iedereen bevalt.
De band tracht ons langzaam mee te nemen op weg naar een mooie avond. Met Looking For A Friend en het swingende The Blues Won’t Stay groeit het enthousiasme bij de aanwezigen. Bij het schitterende Blues For The Lost And Found blijft het gezoem zelfs achterwege. Hehe, eindelijk eens een zaal vol mensen die wel voor de muziek komen. Terecht, want de ruimte voor het gitaarspel van Julian lijkt groter dan bij eerdere optredens die ik heb bezocht. Soms zijn ze spetterend, dan weer bijzonder ingetogen en gevoelig. Met de steun van de ritmesectie door Tenny en Rob in zijn rug mag Julian excelleren en lijkt de band beter dan ooit tevoren.
Na het oudere Stranger Blues komen er weer 3 nieuwe songs over ons heen, waaronder het meer dan mooie Burnin’ Bridges. Wie Sas de afgelopen jaren een beetje gevolgd heeft voelt precies aan hoe en waarom dit nummer is ontstaan. Als hierna de eerste tonen van Driftin Boogie te horen zijn weten we dat Burnin Bridges het laatste rustmoment van deze avond is geweest. Tevens is dit een signaal dat de gig richting einde gaat. Het einde kan echter niet worden in gezet zonder de hitsingle Life On The Line, bij de aankondiging ervan kan Julian zijn glimlach niet verbergen. Hij zelf lijkt ook verbaast dat hij tegenwoordig te horen is op de nationale radio en tv. Hierna barst het feest helemaal los als we achtereenvolgens Shadow Play, Hey Joe en The Devil Got My Number te horen krijgen. Met Bullfrog Blues worden we extra verrast. Is dit dan echt het einde? Nog eentje dan,  Tivoli de Helling Boogie[d] nog één keer All Around.

Website artiest: www.juliansas.com