Verslag: Fossen en Struijk & the Dynaflow – 7 april, Vreedenblues in Café Willem Slok

Robbert Fossen en Peter Struijk & the Dynaflow
Vreedenblues, Café Willem Slok, Utrecht
7 april 2012

Tekst: Imco Ceelen / Foto’s: Marcel Wolthers: www.flickr.com/photos/metrique

Met een paar kilometers op de teller komen we zaterdag in Utrecht aan om weer eens te gaan genieten van blues in de kleinste jukejoint van Nederland.

Robbert Fossen en Peter Struijk & the Dynaflow zijn degenen die onze avond muzikaal gaan kruiden. congregatie Eerlijk is eerlijk, mijn verwachtingen zijn hoog gespannen aangezien ik al vanuit meerdere windrichtingen heb vernomen dat het bluesgehalte van de heren op een uitstekend peil te noemen is.

Door wat technische kreukeltjes tijdens het opbouwen van het muzikale wapentuig, stuiven we het moment voorbij om nog even een soundcheckje te kunnen realiseren en moeten de jongens koud uit de startblokken.
Bij veel bands zou dat wel eens dodelijk kunnen zijn voor de oortjes maar de heren demonstreren dat, met de nodige ervaring, het geen enkel probleem hoeft te vormen.
Met het volume goed op peil en alle instrumenten in balans galmen de eerste, met Chicago-traditie doorspekte klanken al door het café. Misschien dat de zanginstallatie ietwat overstuurd reageert op de zwoele, “Muddy Waters”-achtige stemklanken van Robbert Fossen maar dat geeft eigenlijk ook wel weer een gezellig authentiek 50’s geluid. Ook is het een onmogelijke queeste om daar nog wat aan te sleutelen aangezien de knoppen van het zangapparaat zich achter de drummer bevinden.

Het repertoire van deze bluesjongens doet recht aan de Chicago-grootmeesters van weleer.
“Muddy Waters”, “Jimmy Reed”, “Little Milton”, “Big Bill Broonzy” je kunt ze proberen op te sommen maar voordat je er erg in hebt, heeft dit viertal al weer een nieuwe original uit de koffer getrokken. Met eerlijk shuffle-drumwerk van Eduard Nijenhuis gefundeerd door een prima bas-tapijt van Jan Markus (gezamenlijk the Dynaflow) kunnen zanger/gitarist/harp-speler Robbert Fossen en gitarist Peter Struijk zich onbezorgd storten op dat, waar ze goed in blijken te zijn: met hart en ziel de blues verkondigen.
Wat me dan toch weer op zo’n avond kan bekoren is als er even afgeweken wordt van het gebaande pad. Dat doet deze band door bijvoorbeeld een nummer als “Will the circle be unbroken” ten gehore te brengen. Een heerlijke christelijke spiritual wat niet zou hebben misklonken in menig congregatie of katoenveld in de deltaomgeving van de Mississippi.

Toegegeven, het duurde voor mij een setje voordat het volle potentiaal van deze formatie tot ontluiking kwam, maar in de tweede set gaan alle remmen dan ook volledig los. Als Peter dan ook nog eens een sublieme slide-solo neerzet tijdens, het voor bluesliefhebbers bekende, “Long Distance Call” ben ik er wel weer uit: ik ben trots dat we weer een topband hebben mogen ontvangen in Café Willem Slok.

Toen ondergetekende ook nog even los mocht op de mississippi saxophone tijdens de afsluiter “Hoochie Coochie Man” merkte ik ook als praktiserend bluesmuzikant dat deze jongens de juiste feel hebben om er zorgeloos op los te bluezen. Misschien zijn het niet de meest uitbundige muzikanten in beweging en podiumpraat maar dat maken ze ruimschoots goed in harpspel, gitaartovernarij en uiterst aanstekelijke ritmes. Alles wat een chicagoblues-combinatie in huis moet hebben om boven het maaiveld uit te steken.

Op 5 mei doen we de deksel op al weer het derde seizoen VreedenBlues in café Willem Slok. Kom dan gerust langs om samen met de vaste bluesjunkies te genieten van, niet één maar, maar liefst twee bluesacts: Duketown Slim gevolgd door Jenn B Blues.

Website: www.willemslok.com



2 Reacties

  1. ja, top band Imco, geloof ik meteen. thnx man

  2. Band van grote klasse. 28 april spelen ze in cafe De Bieb in Den Haag. Ga kijken, spaart je een retour ticket naar Chicago USA.

Geef een reactie

x
Blues Magazine Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte! Meld je nu aan voor de gratis nieuwsbrief.