Verslag Brielle Blues 2010

Brielle Blues 2010
25 juli 2010
Brielle

Tekst & Foto’s : Fons Kersbulck

Afgelopen zondag vormde het oude stadscentrum van Brielle het decor voor de alweer 19de editie van Brielle Blues. Op drie podia zouden vandaag twaalf bluesbands en binnen- en buitenland hun opwachting maken voor een publiek dat met duizenden naar de stad was toegestroomd.

Al in de jaren zeventig waren er optredens van (blues)bands in het inmiddels afgebroken ‘sloepenhuis’ en hieruit is vervolgens het Brielle Blues-festival uit voortgekomen. Vierhonderd jaar eerder ervaart een zekere Don Fernando Alvarez de Toledo, beter bekend als de Hertog van Alva, op een heel andere wijze de blues toen hij enorm op zijn donder kreeg van de watergeuzen en andere opstandelingen en de stad Brielle moest prijsgeven.

Genoeg geschiedenis nu en terug naar het heden.

Brielle Blues is een gratis festival wat elk jaar weer op een grote massa bezoekers kan rekenen. Dankzij een hele reeks aan sponsors, donateurs en met behulp van een aanzienlijk aantal vrijwilligers, kan men dit festival maken tot wat het vandaag geworden is.

De volgende bands zouden vandaag de blues door heel de stad doen schallen:

-         The Hellhounds
-         CC Jerome’s Jetsetters
-         Lightning Guy & The Mighty Gators
-         Bas Paardekooper & The Blew Crew
-         The Blues Stones
-         Scotch ‘n Soda
-         Zydegonutz
-         Keith Dunn Band
-         44 Shakedown
-         Mariëlla Tirotto & The Blues Federation
-         Mess Around

Aangezien telkens drie bands tegelijk startten op de diverse podia, was het voor ondergetekende ondoenlijk om alle bands te kunnen zien. Keuzes moesten gemaakt worden en ook de fotografie speelde daarin een rol. Het podium op het water lag namelijk nogal op behoorlijke afstand van het publiek en om daar fatsoenlijk foto’s te maken was een 300-400 mm wel nodig en aangezien ik die niet heb… Op zich is zo’n podium op het water wel bijzonder, maar anderzijds is er toch een grote afstand tussen publiek en artiesten waardoor de vonk toch net wat minder snel lijkt over te springen.

Al vroeg in Brielle aangekomen, dus parkeren was geen enkel probleem. Kan me voorstellen dat laatkomers tot ver buiten het stadscentrum stonden. De dag begon ook nogal grijs en regenachtig, maar kennelijk had de organisatie ook een 06 van de weergoden, want na enige tijd werd het weer droog.

De eerste twee bands die ik wenste te bezoeken gingen ook tegelijk van start, respectievelijk op Markt en Turfkade. Halverwege de optredens switchen tussen de podia dus.

Op de nog niet helemaal volle Markt mochten de Blue Stones het festival aanvangen en dat hebben ze met verve gedaan. De Schiedamse vijfmansformatie, die o.a. beïnvloed is door Little Walter, Kid Ramos, Howlin’Wolf, William Clark, Jimmy Vaughan en vele anderen bewijzen dat ze in nogal wat bluestromingen thuis zijn De zang komt voor rekening van Cor van Pelt, die pas op zijn vijfendertigste is begonnen met zingen en Emiel van Pelt speelt de gitaar. De bassist is Erik Lipman, die overigens ook toont goed overweg te kunnen met een contrabas (hij rijdt waarschijnlijk niet in een Smart). Een fantastisch mondharmonica-speler vinden we in de persoon van Robin van Roon. Hij is zo’n type wat mensen kippenvel kan bezorgen wanneer hij de bluesharp ter hand (lees: mond) neemt. Dat bewees hij ook hier weer en wanneer je de man aan het werk ziet straalt heel zijn houding pure passie uit.

De vonk van de (westcoast)-blues sprong duidelijk over naar het publiek want, ondanks de regen, stonden mensen toch te genieten in het kwadraat.

De ‘plicht’ roept, dus halverwege hun optreden naar de Hellhounds aan de Turfkade. Je zou de naam Hellhounds eerder toeschrijven aan een band die metal of iets dergelijks speelt, maar bij de Turfkade aangekomen bleek dat een onjuiste veronderstelling. De festivalfolder beschreef de zangeres in superlatieven en ik was derhalve erg nieuwsgierig. De Hellhounds zijn geen doorsnee bluesband maar eerder een blues(rockband) met invloeden uit en in combinatie met de rock ‘n Roll uit de fitfies/sixties. De folder had helemaal gelijk waar het betreft zangeres Sarah Ockhuysen: ze heeft een dijk van een stem en zeker weten dat deze jongedame een heel scala aan stijlen aankan. De zanger in de band, Anton Meerkerk, is iemand die met passie heel zijn ziel en zaligheid in zijn zang weet te stoppen en dit weet over te brengen naar zijn publiek. Een frequent applaus viel ook hem ten deel.

Een greep uit de setlist (iedereen kent die nummers wel):

-         All Shook Up
-         Cocaine
-         Help Me
-         The Sky Is Crying
-         Flip, Flop, Fly
-         Down On The Corner
-         Shout

Dit om een beetje een indruk te geven van wat deze band zijn publiek brengt.

Ook CC Jerome’s Jetsetters en Scotch ‘n Soda speelden gelijktijdig.

CC Jerome’s & The Jetsetters zijn natuurlijk geen onbekenden in de Dutch Bluesscene en zelfs ver daarbuiten. CC heeft zelfs nog tien jaar in de USA gewoond en daar samengespeeld met vele muzikanten. De band bestaat uit drie personen, maar heeft altijd nog een aantal muzikanten op ‘voorraad’ die aan het gezelschap kunnen worden toegevoegd, wanneer er bij een specifiek optreden behoefte is aan saxen, trompetten, een Spaanse gitaar of zelfs een extra achtergrondstem. Hun stijl, mainly Rockabiliy- en rock-n’roll-muziek, soms een beetje een mix met blues. Niet een, twee, drie te omschrijven, maar wel leuke muziek.

Heeft contrabassist Deon Buck, die zijn instrument door en door beheerst, nogal eens de neiging om  het ook als klimrek te gebruiken, deze keer was het echter CC himself die het instrument besprong om daar vervolgens zijn overigens fenomenale gitaarkunsten voort te zetten (zie foto).

Amaai! Dit Vlaamse woordje had ik wel over voor de jongens van de Belgische formatie Scotch ‘n Soda. Ze noemen zichzelf een Belgische rock ‘n blues-band. De Band zoekt het echter meer in de boogie-woogie en in de diepe roots van de blues met vaak al bijna vergeten of onder het stof geraakte nummers. Meer en meer begint de band nu ook eigen werk te spelen. Bandleider is Ilias Scotch, die overigens ook uitstekend op zijn Hammond en een ander klavier overweg kan en ook duidelijk de uitstraling van de band is. De gitarist stond er vandaag maar een beetje bewegingsloos bij en iets meer expressie/mimiek zou de band zeker ten goede komen. Prima gitarist overigens met een prachtige Gibson ES.

Enkele nummers van hun setlist:

-         I Gotta Woman
-         That’s Allright Mama
-         Mama Told Me Not…
-         Boogie For Anton
-         Nails In My Coffin
-         Scotch Swing
-         Blues Are The Roots
-         Soul Kitchen

Three to go. Allesbehalve een opgave en de volgende drie bands zijn al lang geen onbekenden meer bij zowel ondergetekende als bij een breed publiek.

Aan het Maarland-podium, bij eetcafé het Swarte Schaep, mocht Mariëlla Tirotto en haar Blues Federation het podium op het water betreden. Voorwaar geen sinecure, aangezien Mariëlla niet kan zwemmen. Watervrees, misschien; podiumvrees, allesbehalve. Aangezien de passie sterker was dan de vrees stond ze dus ook in no-time op het podium, bijgestaan door haar man Heins Greten (bass/klavier), Harald Koll op gitaar, Michel de Kok op de bluesharp, natuurlijk John Kakiay op de drums en deze keer ook wederom als special-guest Onny Tuhumena als percussionist. Laatstgenoemde had overigens nog eens reeks met allerlei al dan niet exotische instrumenten bij en vormde daarmee een prima aanvulling op de band als geheel en in het bijzonder op de toch wat exotische stem van Frau Tirotto.

De podiumhulpjes mochten dus heel wat over de smalle en beweeglijke looplank naar boven slepen.

Vervolgens ving Mariëlla (zie ze nu voor de achtste keer) aan met het vuur en de passie zoals ze het altijd doet. Met haar rauwe, doorrookte en soms jazzy stem weet ze je keer op keer weer te pakken.

De band wist met hun optreden duidelijk de aandacht van het publiek naar zich toe te trekken.

Harold Koll zet daarbij een stukje gitaarwerk neer om U tegen te zeggen (hijzelf is veel meer bescheiden over zijn kunsten dan wat ik nu hier vermeld).

Michel de Kok is iemand die me keer op keer kippenvel weet te bezorgen, wanneer hij de bluesharp bespeelt. Kunst met een grote K en met een passie en gevoel zoals je dat maar zelden tegenkomt.

Leuk detail was dat Michel op een gegeven moment het podium verliet om een vijftig-tal meter verderop zich bij het publiek te vervoegen. Toch mooi, die draadloze zendertjes die er tegenwoordig zijn voor bijvoorbeeld bluesharp en gitaar.

Na het optreden begaf de band zich als geheel tussen te publiek en er kwamen hele leuke reacties op wat de band gepresteerd had. Bovendien verkocht de band nog al wat cd’s en werden ze gevraagd voor andere optredens!

Ondertussen was op de Turfkade de charismatische zanger/gitarist/harpist Guy Verlinde met zijn Lightning Guy & The Mighty Gators aan het werk. De Belgische formatie is in vrij korte tijd ook in ons land een bekende geworden. Guy probeert er altijd een feest van te maken en is telkens weer bezig om zijn publiek naar zich toe te trekken door hen uit te nodigen mee te zingen, te dansen of door er gewoon lekker tegen te babbelen. Zo ook in Brielle, een vlotte babbel in het plat Vlaams. Vraag me af of iedereen het wel begrepen heeft.

Wat wel begrepen wordt is zijn muziek en de hoge mate van entertainment. Het publiek deed en masse mee en aan het podium en na het optreden verdrongen er zich nogal wat enthousiaste fans aan het podium om hem even te spreken of om een handtekening te vragen. Eén dame aan het podium onblootte zelfs haar borst om deze te laten signeren. Guy twijfelde geen moment.

Een greep uit de setlist van Lightning Guy

-         Going’Down
-         Ain’t No Sunshine
-         Got Loaded
-         Me and My Blues
-         Voodoo Chile
-         Cut You Loose
-         Automatic
-         Poison
-         Do That Boogie
-         Bon Ton Rouler
-         Stand By Me

Lighning Guy had de pad al gemaakt voor de volgende band die op hetzelfde podium mocht optreden. Vaak treden Bas Paardekooper & The Blew Crew op als driemansformatie, maar soms ook met vier. Dit keer was ook de Hammondist (ok…,nieuw Nederlands woord…) en zanger Wouter Hoek meegekomen en zijn fenomenale werk op het klavier en de wijze waarop hij het brengt maakt hem een uitstekende aanvulling op de band. Wouter Hoek is een professioneel muzikant die er zijn dagelijks brood mee verdiend en dus niet altijd tijd heeft om met de band te toeren.

Zoals we van Bas al kennen, ging hij er vanaf de eerste noten al gelijk weer vol in en opnieuw was hoorbaar hoe de stijl van Jimi Hendrix Bas beïnvloedt heeft.  (Zelfs zodanig dat zijn zoontje zelfs Jimi heet). Als een sneltrein raasde de bluesrock van Bas en zijn mannen over het podium en door half Brielle.

Op een gegeven moment vertelde Bas dat hij weer bezig was met het schrijven van nieuwe nummers. Op het podium bracht hij ook een nummer wat ik nog niet eerder gehoord had: ‘Broken Heart For Sale’, een song vol gevoel en passie.

Het publiek ging in elk geval helemaal uit zijn dak bij het optreden van Bas en  Wouter, bassist René en drummer en Über-lolbroek Roel. Mooie afsluiter van het buitengedeelte van Brielle Blues, wat volgend jaar ongetwijfeld vervolgd zal worden in een twintigste editie.

Bekijk hier het complete Foto Album >> (85 foto’s)

Internet:
-         Brielle Blues                     www.brielleblues.nl
-         Hellhounds                       www.thehellhounds.nl
-         CC Jerome’s Jetsetters                     www.ccjeromesjetsetters.com
-         Blue Stones                      www.thebluestones.nl
-         Mariëlla Tirotto                www.tirottoblues.eu
-         Lightning Guy                 www.lightningguy.com
-         Bas Paardekooper                        www.baspaardekooper.com
-         Scotch ‘n Soda                 www.scotchnsodamusic.com