Verslag + Foto’s Bospop Festival – 10 juli 2011, Dag 3

Bospop Festival
10 juli 2011
Weert

Tekst: Hananja Verduyn, Gerrit Harmsen, Frank van Engelen, Bibi Welp / Foto’s: Marco van Rooijen
Fotoalbum (106 foto’s) , zie : http://www.flickr.com/photos/bluesmagazine/sets/72157627071548903/

Het verschil tussen de twee podia  tijdens  Bopspop op dag drie is Hard/Rock versus Blues.
De tent was vandaag de Bluestempel van het festival. Met optredens van o.a Walter Trout , Philip Sayce  en Poppa Chubby, The Juke Joints en nog vele ander interessante acts belooft het een stomend warme dag te worden.

Stefan Schill mag de aftrap doen. Verlegen/ brutaal betreed hij het podium. Twee zusjes staan vooraan, zenuwachtig giebelend om hun idool live aan het werk te zien onder toeziend oog van hun bezorgde papa. Tja, twee mooie meisjes alleen op zo’n groot festival, dat kunnen papa’s niet over hun hart verkrijgen. Dus gaan ze mee om over hun schatten te waken maar ook om te genieten van de muziek, want ook papa was aardig op de hoogte van de blues. Stefan geeft een show weg waar hij zijn talent weer laat zien. Eerder dat weekend was hij gespot bij het optreden van zijn idool Prince op het North Sea Jazz Festival in Rotterdam, en de vergelijkingen met deze artiest werd nu ook weer getrokken.  Er  werden lekkere lange jams gespeeld, en Stefan Schill hoopt ooit op de Mainstage te mogen spelen.

Inmiddels heeft op de Mainstage  Malina Moye.  Deze dame valt op door haar uiterlijk, haar onorthodoxe stijl van spelen en het feit dat ze een van de eerste  vrouwelijke Afro-Amerikaanse left-handed upside down spelende gitaar speler is. Ze kon helaas niet echt tot het eind boeien, ondanks haar sexy uiterlijk, de band sneeuwde een beetje onder bij haar constante gitaar solo’s waardoor het een beetje ging vervelen. De cover Superstition van Stevie Wonder was een van de betere nummers.

Over The Juke Joints heb ik dit jaar al vaker geschreven en na het optreden tijdens Ribs & Blues was ik dan ook erg benieuwd hoe ze het op Bospop zouden doen. Waar ik deze heren ook aan het werk zie, ze gaan altijd volle bak. Is het niet in Den Bosch, Delft, Soest dan is het wel ergens anders. Eerder dit jaar pleitte ik dan ook voor de mogelijkheid deze heren weer eens op een groot festival te mogen zien. Met de optredens op Ribs en Bospop werd ik op mijn wenken bediend. Vier beesten van muzikanten laten ook nu weer zien dat ze tot de absolute top van Nederland behoren. Het blijkt om 14.00 in de middag hard werken om de menigte mee te krijgen maar ook nu weet men daar weer in te slagen. Na de swingende soul/funk van Malina Moye het eerste kleine feesie van de laatste Bospop dag. Voor degene die het gemist hebben of juist nog een keer van deze band willen genieten, ze staan 24 juli op het Bluesfestival in Eindhoven.

Jimmy Barnes was hierna aan de beurt om het podium te betreden. Hoewel het geheel lekker klonk, maakte ik me ernstig zorgen om zijn gezondheid.  Hij overschreeuwde voortdurend zijn eigen stem waardoor ik de poliepen op zijn stembanden hoorde springen. Een paar extra gitaar solo’s zou beter zijn geweest. Dit optreden  niet tot het eind afgewacht want  in de Bluestempel van de dag zou Poppa Chubby zijn opwachting maken.

Poppa Chubby opende met Hendrix’ Hey Joe. Always a good start to begin denk ik zo. Tomeloze energie  en een combinatie van dampende Blues en Rock ’n Roll, maakte van dit concert een prachtig optreden. Snoeihard, dat wel, maar voor de liefhebbers een optreden om van te genieten. Het gevoelige “Somewhere over the Rainbow en “Hallelujah complementeerde het geheel.

Aangezien ik vooraan bij het podium wilde staan voor het volgende optreden in de tent besloot ik snel even een hapje te eten . Want de volgende artiest stond al te soundchecken toen ik in de tent terug kwam: Philip Sayce.

Philip Sayce! een gitaar virtuoos die  bekend staat om zijn loeiharde gitaar solo’s en een enorme expressie op zijn gezicht. En ook dit keer was dat het geval. Nummers als “Alchemy”  “Cinnamon Girl”  “King of New Mexico”  “Take You Away” kwamen voorbij met de tomeloze energie die hij altijd ten toon spreid. Ik ben vreselijk enthousiast over deze artiest, alleen ik ben van mening dat hij toch wel wat aan het volume moet doen. Ik ben bang dat mensen anders wegblijven van zijn concerten, en dat zou jammer zijn want hij is m.i. vreselijk goed en heeft ontzettend veel talent.  Achter op het podium werden Joe Bonamassa en Walter Trout gesignaleerd die enthousiast keken en luisterden naar deze Blues-Rocker. Philip Sayce is een vriendelijk gozer, die altijd de tijd neemt voor zijn fans,  voor interviews en handtekeningen sessies. Hij wordt in oktober/november a.s. weer in Nederland verwacht. See ya there!

Na al dit gitaargeweld staat ” good old “ Walter Trout weer klaar om het podium te betreden. Het is altijd gezellig hoe Walter het publiek tegemoet treedt. Altijd in voor een blues feestje opent hij met “Rock me Baby”. Natuurlijk speelde hij “Say Goodbye To The Blues”  wat voor mij een speciale herinnering heeft, en dit keer droeg hij dit nummer op aan Jeff Healey. Ik kreeg kippenvel als Walter tijdens dit nummer met opgeheven vinger  en een stem vol met emotie “It’s a long road to heaven, and it’s a rough rough road to hell”, ten gehore bengt. Het was weer een feest om Walter Trout in ons midden te hebben.

Om 20.45 is het de beurt aan de Black Country Communion.  Prime time! Niet iedereen wist wat hen te wachten stond, maar na afloop zou de naam Black Country Communion niet snel vergeten  worden.  De gig wordt geopend met de titelsong van het eerste album. Gelijk gaat de beuk erin en komt het stoom van het podium af. In de uur en een kwartier durende set wordt een afwisselende show neergezet, waarbij krachtige en prachtige ballads en powerrock elkaar afwisselen. Opvallend is Glenn Hughes fenomenale stem. Voor diegenen die toch liever een ander stemgeluid horen was er te genieten van de stem van Joe Bonamassa. Bij “Song of Yesterday” was vooraan bij de die hard fans gejuich te horen, want dit is voor velen een favoriet van de eerste cd. Ook zong hij van zijn eigen werk “The Ballad of John Henry”, dat met deze band wel een andere dimensie had dan met zijn eigen band. Prachtig was ook “Hadrian’s Wall” ook helemaal door Joe gezongen.
Nou is natuurlijk niet Joe’s stem zijn meest in het oog springende eigenschap. Dat is toch echt zijn gitaarspel. Klaar als  een klontje. Stond hij nagenoeg de rest van de show  bescheiden aan de zijkant, bij de solo’s kwam hij een flinke stap naar voren of zelfs op de catwalk.  En dat waren dan solo’s waar men niet omheen kon. Joe heeft bij deze band duidelijk voor een terughoudender rol gekozen,  maar echt verdoezelen hoe goed hij kan spelen is er natuurlijk niet bij. Derek Sherinian en Jason Bonham, allebei toch ook geen kleine namen, ondersteunen feilloos het geheel.
Al met al een perfecte show  om Black Country Communion aan het Nederlandse publiek voor te stellen. Als de laatste klanken wegsterven, begint dan ook tegen beter weten in het  “We want more!”. Helaas wordt er niet van het strakke tijdsplan afgeweken. Al had dat van velen dus best gemogen.

Als afsluiter van het festival hebben we Dream Theater, de Progrock formatie van allure.
De band rondom James la Brie staat bekend als een stuk vuurwerk, en dat kregen we dan ook kan ik U zeggen. In het begin ging er technisch wat fout, maar gelukkig werd dat snel verholpen, en kwam het ene na het andere meesterwerk voorbij. De mannen lieten er geen twijfel over bestaan, dit was een waardige afsluiting van Bospop, en precies bedoeld zoals het moet. Kijken met zijn allen en genieten van het spektakel. Een bloemlezing uit de albums kwam voorbij met de debuterende nieuwe drummer Mike Mangini, die vooral een prima visite plaatje af gaf. De rest van de mannen waren uiteraard ook in topvorm. Petrucci met werkelijk verbluffend gitaarwerk, Rudess met zulke mooie toetsen tonen die werkelijk overal vandaan komen, Myung verbluffend op de bass gitaar, en la Brie die toch qua stem heel goed zijn mannetje staat en een uitstekende frontman is. De nieuwe drummer beheerst zijn technieken goed maar het is wel even wennen na Portnoy. Absolute hoogtepunten zijn The Best of Times en The Count Of Tuscany. Album 13 komt er aan, dus fasten your seatbells. Man, wat een band, en wat een muziek, geweldig gewoon!

Na drie dagen Bospop kunnen we rustig de conclusie trekken dat de editie als zeer geslaagd beschouwd mag worden. Enkele positieve verassingen, een aantal hoogte punten samen met een prima sfeer doen ons stiekem al weer uit zien naar 2012. Daarbij heeft de organisatie wat gedaan met de feedback van vorig jaar en heeft men bijvoorbeeld de oude catering weer terug gehaald. Met name dit laatste zorgde op de camping voor een bijna ouderwetse Bospop sfeer. Thanks! Verder had op de laatste dag wat mij betreft Journey of Foreinger mogen staan op de plek van Riverside of Black Country Communion. Hoewel beide bands veel kwaliteit herbergen werd een goldie oldie toch gemist als een afsluitende act op de laatste dag. Gewoon massaal alles mee kunnen zingen hoort er namelijk gewoon bij voor de vaste kern Bospoppers. Dag 1 & 2 leverde wat mij betreft hier het ultieme bewijs voor. Dan als allerlaatste, nog een groot compliment aan alle vrijwilligers die Bospop al jaren steunen om van dit festival uberhaupt een succes te maken.

Meer foto’s (106) , zie : http://www.flickr.com/photos/bluesmagazine/sets/72157627071548903/