CD recensie: The Bayou Mosquitos – Delta Darlings

The Bayou Mosquitos – “Delta Darlings”

Artiest: The Bayou Mosquitos
Label: eigen beheer
Format: CD
Datum release: 2009

Kijk naar buiten en je begrijpt onmiddelijk wat ik bedoel bij het schrijven van het volgende relaas. het is hartje Winter, en de Timing had niet beter kunnen zijn voor de Amsterdamse formatie The Bayou Mosquitos.
Deze mensen komen met een werkelijk erg lekker album waar de warmte vanaf straalt in alle geuren en kleuren. Ze brengen nl. een mix van Tex mex, Cajun, Rythm & Blues, Country, en Blues klanken, en doen dat vooral erg goed. In de Americana hoek wordt Nederland steeds beter vertegenwoordig, en naar mijn idee doen ze ook echt niet meer onder voor hun Amerikaanse collega’s. In Nederland zijn er al aarig wat band’s actief in dit genre, maar Cajun is toch ietsje minder goed bedeeld. Voorbeelden van mensen die dat wel doen zijn natuurlijk Louisiana Men, die dat al jaren doen, en vooral met veel succes, Op festival’s kom je dit regelmatig tegen, en het is zeker erg sfeer verhogend te noemen,.De oorsprong van deze muziek ligt natuurlijk in de Cajun streek waar de muziek ook vaak Franstalig was, en een typische instrumentatie kende in de diverse nummers en Traditionals die dit gebied rijk is. Muzikaal kennen we natuurlijk grootheden als Clifton Chenier of Flaco Jimminez, maar ook mensen als Ry Cooder en John Hiatt deden veel van dit soort dingen, en wat te denken van Linda Rondstadt.

Deze band speelt een album vol met een aantal covers, die wel naar hun eigen hand zijn gezet, en verassend klinken vaak maar ook een aantal eigen nummers die vooral wel de moeite waard zijn. De typische instumenten zijn aanwezig, al mis is het was bord wel dacht ik. De Viool, Accordeon en de meer stmmigheid spelen natuurlijk wel de hoofrollen, en die zijn voorwaar niet misselijk te noemen. Dit gezelschap weet wat ze moeten doen, niet gewoon nummers maar na kauwen, maar er echt iets mee doen, en ze doen dat vooral erg vakkundig en goed.
Tel daarbij op, dat ze een aantal zeer interessante gasten laten mee doen, en je krijgt een plaatje om te zoenen. Ook leuk om te weten is,dat dit album al zijn oorsprong in 2008 vond, en opgenomen werd met een 2 sporen bandrecorder op een eigen soortment van Delta in Nederland dus.
De sfeer is warm, broeierig, uitbundig, intens, gevoelig, en vooral boeiend en uit het hart.
Dit is een album wat zich veel laat draaien, en hoe meer je het af speelt, hoe mooier hij wordt.
Voordat we dan een aantal tracks en bijzonderheden gaan belichten eerst dan maar even de bezetting van deze kunstenaars, want dat zijn het.

Marius Bos- Accordeon, Trekzak, Hammond, Orgel en zang,
Abel de lange-zang,Gitaar,Dobro,Bajo, Sexto, Lapsteel,
Louis Ter Burg-Drums, Percussie en mandoline,
Evert Willemstijn-staande en Elektrische bas en zang.

En dan toegevoegd en prachtige invullingen van:
Ramon Balderas Sanchez-zang
Gerrit de Boer-Viool
Rinus Groeneveld-Saxofoon
Frenk Van Meeteren-Mondorgel
JW Roy-Zang en Gitaar
Marijn Wijnands en Sido Notermans-zang

Elk nummer wordt door deze mensen op hun eigen manier ingevuld, en dat zorgt voor kippenvel momenten kan ik je zeggen.
Mexico Americano, de opener van dit album laat meteen zien waar het over gaat- op en top Tex mex dus. Dan volgt er een franstalige ballade, die oorspronkelijk van Roxanne Potvin is, en ook zijn sfeer behoud, en heel lief klinkt. “Get Down To The Mardi Gras is een eigen nummer dat spettert en vraag om te dansen, eigenlijk precies wat de titel aangeeft dus.
vervolgens een pracht ballade oorspronkelijk van Randy Newman- Louisiana 1927, maar wel eigen gemaakt dus, met prachtige samenzang en Accordeon in dit nummer. Lighthouse is een instrumentale break, die vooral erg mooi klinkt, en in dit verband noem ik dan ook The Snitcher, heel kort, maar oh zo mooi, en meteen denkend aan Leo Kotke qua gitaarspel..
Een van de absolute hoogstandjes is het nummer Where I’m From, met werklijk adembenemende vocalen er in, waarbij de dames in het gezelschap een pracht klankleur er aan geven. het nummer is trouwens van Shelby Lynne, maar dit is veel mooier vind ik.

Een nummer als Across The Borderline doet het natuurlijk altijd goed, en dat is eigenlijk ook een beetje als de oudere uitvoeringen van o.m Ry Cooder, maar wel mooi ingevuld, en natuurlijk ook herinnering oproepend aan He’l Have To Go van Freddy Fender.

De afsluiter van dit album is een duet met JW Roy en ook Abel De lange, een nederlands nummer, geschreven door grootheid Gerard Van Maasakkers. Erg mooi vind ik,en ik denk dat ook de Amazing Stroopwafels dat graag gebracht zouden willen hebben(lijkt een klein beetje op Oude Maasweg”)
Ook Blof zou dit heel mooi kunnen brengen, maar het staat op dit album en dat is een groot compliment, wat eigenlijk voor de hele schijf geld. Volgens de lijst op de hoes, is het dan over, maar er volgt nog nummer 17, die een prachtig gitaar stukje laat horen, en de plaat sfeervol af sluit. Hulde gewoon!
(Frank van Engelen)

Tracks:
01. Mexico Americano
02. La Merveille
03. Get On Down To The Mary Gras
04. Louisiana 1927
05. Oh Fait Pitie Dámour
06. Lighthouse
07. Hey Little mamma
08. Adelita
09. Where I’m From
10. Parchman farm
11. The Snitcher
12. Across The Borderline
13. Steel Guitar rag
14. Under A Stormy Sky
15. Sleepwalk
16. Als Je Ooit.

Website The Bayou Mosquitos : www.bayoumosquitos.com