CD recensie: Rob Orlemans & Half Past Midnight – Into The Spirit

Rob Orlemans & Half Past Midnight – “Into The Spirit”
Label: Silvox
Formaat: CD
Datum release: oktober 2009

Een paar weken geleden had ik een interview met deze gitarist uit Tiel, en hebben we min of meer dit nieuwe album al enige toelichting gegeven. Afgelopen zondag 11 oktober, was het dan zover, de officiele release party van het nieuwe album `Into The Spirit`. Het is alweer een tijdje geleden dat Rob met zijn band een nieuw album afleverde. Een jaartje terug kwam hij af met de uistekende Live dvd `Open The cage`, en daarvoor zat zijn laatste studio album `Libertsville`. Welnu hier is dan het nieuwe album, uitgebracht op brede schaal, (o.m. Grooveyard Records) en op het Silvox label. Het album is wat je er van verwacht vermoed ik, Rob speelt nl. stevige Bluesklanken, onder de naam Bluesrock, maar doet er op dit album toch nog ietsje meer mee. Natuurlijk vliegen de gitaar riedels je om de oren, want dat kan onze vriend, maar vooral de drums en Bass hebben een zeer prominente rol in het geheel, en als gast doet er ook nog een blues harp speler mee in 2 nummers, een Boogie, en ook een Rock ‘n Roll Track., wat de nummers weer wat extra body geeft. De rest van het album is stevig maar ook Funky en Acoustische tintjes er in dit keer.

De begeleiding van Orlemans spreekt weer boekdelen als je het mij vraagt, stevige en stuwende bas partijen en dampende drums, verzorgd door de mannen die ook de DVD al verfraaiden, en nu weer garant staan voor het nodige vakwerk, te weten Piet Tromp- Bass, Ernst Van Ee-Drums, en dan als special guest Tonny Van den Bosch- Blues harp, en ook nog Vic Latumahina-percussie.

Het album ademt precies uit wat deze band is een en al energie, maar ook onverwachte twists in de nummers, door tempo wisselingen, wanneer je het totaal niet verwacht. Het album klinkt qua produktie top en helder, en ook de uitvoering ziet er zeer smakelijk uit (mooie Hoes). De Titel “Into The Spirit” betekent iets als in de geest van iemand of iets zijn.

De tracks dan, het album opent met een stevige Rock Track, die we gerust aan deze band kunnen overlaten hoor, met stevige solo’s er in natuurlijk. -She Loves Rock “n Roll dus, ietsje anders qua tempo, en eigenlijk een Bluesrocker van jewelste is No Hellhound, met mooie accentjes er in verwerkt. Dan “JL Boogie”, een ZZ top achtige Boogie of Doors zoals je wilt, maar wel weer eigen kan ik je zeggen. The Blues Will Survive, duidelijker kan het niet toch?, een stevig rockliedje, waar naar mijn idee met de tekst wel ietsje meer gedaan had kunnen worden, maar het klinkt gewoon weer ok, en natuurlijk is de gitaarpartij belangrijk in de muziek van Rob, en deze soli is wel weer ietsje anders, en ook nog 2 stemmig qua structuren. Een van de hoogtepunten is de volgende track, “Morning Dew, waarvan ik altijd dacht dat die van Long John Baldry was, maar dat blijkt niet zo te zijn. het nummer blijft echter dezelfde, maar Rob geeft dit nummer wel een heel andere uitvoering, en dat klinkt gewoon erg goed mag ik wel zeggen, messcherpe soli sieren dit fantastische broeierige nummer. “Funky Lou’s”, een mix van Funk and Rock, en een lekkere track vind ik. Ook een sterke track is Rainy day, met een taditionale background, met heerlijke slide er in. . When The haze Is gone, was al een oude bekende, maar krijgt hier toch nog even een andere uiutvoering, die er vooral niet om liegt en min of meer aan een dierbaar persoon is opgedragen staat op de hoes. “Love My Baby, weer een stevig rocksong, en niets meer en minder dan dat Dan heel kort, maar wel indrukwekkend “Black beauty”met een into ala Kayak, maar overgaand in allerlei sturcturen der hardrock ala Satriani of Vai, duizelingwekkend even, en waarom niet wat langer. Het riedeltje doet me ook denken aan de begeleidings band s van de vroegere Dave Edmunds, jawel Love Sculpture dus. 7000 Miles rock weer Rechto Rechtan, en dan Wrong Number, stevige Bluesrock met een Funky inslag, die heel veel aan Hendrix doet denken.

De afsluiter is een acoustisch uitje in de buitenlucht voor Rob alleen, Howlin Wolf dus, en hij komt daar ook goed mee weg, maar dat had ik al eens in de studio gezien vroeger bij Bluesiana, het radio programma wat ik toen deed. De echte opletter heeft gezien, dat ik het titelnummer nog niet heb genoemd, welnu, ik had daar wel ietsje meer van verwacht moet ik eerlijk zeggen, vooral omdat het een behoorlijk lading heeft. Het is een Bluesrock Track, die ook het langste is van alle tracks, en er zit een lekkere drive in, maar veel verassing vind ik dan niet, waarbij ik dan de samenzang wel weer prima vind. Het nummer heeft nog een toevoeging, maar dat biedt niet genoeg om mij tevreden te stemmen met deze lange track. Ik had verwacht misschien toch wat oude geesten in dit nummer tegen te komen moet ik zeggen, maar dat is niet het geval.

Al met al, een album wat klinkt als een klok, en Half Past Midnight kan de podia weer plat spelen denk ik, met deze dampende schijf, die af en toe wat verassingen herbergt: Zeker je oor eens ter luister leggen, en natuurlijk Rob met vrienden gaan zien, als je de kans hebt, Check de agenda hiervoor. Het album is natuurlijk ook te koop bij de optredens, en via de website. Rock way my Brothers
(Frank van Engelen)

Tracks:
01. She Loves Rock ´n Roll
02. No Hellhound
03. J.L. Boogie
04. The Blues Will Survive
05. Mornig Dew
06. Funky Lou´s
07. Into The Spirit
08. Your rainey day
09. When The haze Is Gone
10. Love My baby
11. Black Beauty
12. 7000 Miles
13. Wrong Number
14. Howling Wolf

Website Rob Orlemans & Half Past Midnight : www.halfpastmidnight.nl