Recensie: Little Bob – Wild & Deep. Best of 1989 / 2009

Little Bob – Wild & Deep. Best of 1989 / 2009

Format / Label / Release: CD / Dixiefrog/  24 november 2011
Cosmox.nl, Blues CD’s online bestellen

Tekst: Patrick Struijker Boudier

Fransen die in het Engels rock of blues zingen: ik blijf het een jeukende ervaring vinden. Soms prima te genieten door de redelijke zang in het Engels en uitstekende instrumentale begeleiding, maar vervolgens weer verpest omdat de zang halverwege inzakt tot ‘Allo ‘Allo niveau oftewel een te vet aangezette of onduidelijke Engelse uitspraak.

De dubbelcd Little Bob – Wild & Deep volgt ook dat pad. De cd biedt een chronologisch overzicht van het beste van Roberto Piazza a.k.a. Little Bob uit de periode 1989-2009, verdeeld over een schijfje met rock en een met ballads. De beginperiode is muzikaal het interessants: een vlot rockende band, goede zang en makkelijk in het gehoor liggende nummers. Maar naarmate we dichterbij het ‘nu’ komen, word ik steeds vaker afgeleid door de zwakke zang in – durf ik er een Frans woord in te gooien? abominabel Engels – die verzuipt in over-the-top powerakkoorden.

Little Bob is de bijnaam van Roberto Piazza (1945), geboren in Havre, Frankrijk. In 1971 richtte hij Little Bob Story op waarvan in 1976 het eerste album High Time verscheen. In 1987 deed Lemmy van Mötorhead een gastoptreden op het album Ringolevio. De band ging in 1989 uit elkaar. Little Bob is geïnspireerd door de rhythm and blues en Britse rock van de jaren1960. In Nederland is hij nooit echt doorgebroken, maar in Engeland en Frankrijk is hij een grote meneer. Inmiddels zijn er ruim twintig albums verschenen. In 2011speelde de zanger in de film Le Havre van Aki Kaurismäki. Zoals Kaurismäki zei over de film en Little Bob: ‘Le Havre is theMemphis,Tennessee of France and Little Bob a.k.a. Roberto Piazza is the Elvis of this Kingdom as long as Johnny Hallyday stays inParis and even then it would be a nice fight.’

Om Little Bob te vergelijken met (de Franse) Elvis vind ik veel te ver gaan: na het draaien van beide schijfjes – en zeker de eerste – dringt zich meer een vergelijking op met George Thorogood en Graham Parker en The Rumour minus de blazers. Thorogood klinkt onder andere door in het openingsnummer van cd 1 True Love: een pompend ritme en een snijdende slide. Graham Parker vooral in het nummer All Or Nothing en de medley Roads Of Freedom / Kick Out The Jams / Riot In Toulouse: leuk rommelige en toch vrolijke nummers. Wat opvalt is dat de livenummers op de cd over het algemeen meer energie lijken te hebben dan de studio-opnamens. Blijkbaar komt de band meer tot leven als ze voor een live-publiek spelen.

De eerste helft van cd 1 Wild Kicks is prima te genieten: melodieuze songs met een uitstekende instrumentale invulling en goed te volgen zang. Daarna zakt het niveau dramatisch: The Scream Of The Ghost doet pijn aan de oren; Ringolevio verzuipt in powerakkoorden en een uitgeputte zang; No Future Is Now is een geluidsbrij met nauwelijks verstaanbare zang in het Engels en The Phone Call is een gevalletje puberaal soleren op de gitaar om de dunne zang te verbloemen. Jammer. Het begin van cd 1 was prima te genieten, maar tegen het eind van de cd is mijn aanvankelijke enthousiame nagenoeg verdwenen.

Deep Songs van cd 2 is beter te genieten; misschien omdat de band meer op de achtergrond blijft en ruimte biedt aan de zang die daardoor beter verstaanbaar is. Never Cry About The Past, Lost Territories, Sheila’n’W illy en Be Gentle With The Whore zijn prachtig gezongen songs met een fijne invulling instrumentaal die prima in balans is met de zang. Halverwege gaat het helaas toch gierend uit de bocht: We All Have A Dream is vreselijk met een misplaatste gitaarsolo. Play With Fire ontaardt in een overdreven spontane jam (wat is die bassist in hemelsnaam aan het doen in het nummer?) en Turn The Page gaat nergens naar toe. Naarmate de cd richting het einde gaat, komt de zwakte van de zang weer naar boven: ik vrees regelmatig met Little Bob het einde van het nummer niet haalt omdat hij buiten adem lijkt. Juist in dat soort songs valt op dat het Engels slechter gezongen wordt.

Concluderend: de songs uit de beginperiode, zowel rock als ballads, zijn prima te genieten. Nummers uit de latere periode doen pijn aan je oren en zijn nauwelijks het beluisteren waard. Een cd met best of 1989-1993 was een prima schijf geweest: the best of 1989-2009 Wild & Deep is dat niet.

CD 1: Wild Kicks
1.  True Love
2.  All Or Nothing
3.  Medley – Roads Of Freedom / Kick Out The Jams / Riot InToulouse
4.  Listen To The Drums
5.  The Witch Queen OfNew Orleans
6.  Tango De La Rue
7.  A Shadow Over
8.  I Don’t Wanna Be Spied
9.  Libero
10. The Scream Of The Ghost
11. Vivere, Sperare
12. Ringolevio
13. Masters Of War
14. The Gift Of The Devil
15. No Future Is Now
16. The Phone Call

CD 2: Deep Songs
1.  Never Cry About The Past
2.  Nobody’s Born To Lose
3.  Another Kind OfBattle
4.  Light Of My Town
5.  Lost Territories
6.  Jimmy Tramp
7.  The Bull And The Rose
8.  Sheila’n’ Willy
9.  Lying In A Bed Of Roses
10. We All Have A Dream
11. If Heaven Is Full
12. Turn The Page
13. Be Gentle With The Whore
14. House Of Fire
15. Play With Fire
16. More And More

Websites: www.littlebob.fr, www.myspace.com/littlebobstory en www.bluesweb.com (Dixiefrog Records)