Joan Baez
Theater Carre, Amsterdam
20 oktober 2009
Tekst : Jeroen Bakker | Foto’s : Marco van Rooijen
Veertig jaar na het legendarische Woodstock Festival verwelkomde Carré de Amerikaanse singer/songwriter Joan Baez. De zangeres die de folk naar een groter publiek bracht zit al vijftig jaar in het vak en brengt nog steeds met een grote regelmaat albums uit. Zo werd in september 2008 het door Steve Earle geproduceerde, tevens laatste deel van een trilogie, ‘Day After Tomorrow’ uitgebracht en ligt ‘How Sweet The Sound’ vers in de schappen. Waar vroeger de nadruk lag op het zingen van protestliederen hebben de songs van dat laatste album betrekking op onderwerpen als ‘hope and homecoming’. Hoewel vele folkgenoten een uitbundige manier van musiceren kennen beperkt Baez zich over het algemeen tot een ingetogen en zelfs ernstige wijze van de vertolkingen in de folkbranche. Dat is nooit anders geweest en geldt dus ook voor het optreden in het hoofdstedelijke theater.
Baez heeft de zeventig in het vizier maar oogt opvallend fit en beschikt bovendien nog altijd over een groot bereik en sterk vibrato. Zagen we hier eerder dit jaar Ry Cooder met zijn zoon achter de drumkit, Baez heeft zoonlief Gabriel Harris op percussie, een trend die momenteel zelfs bij Bruce Springsteen navolging krijgt. De setlist biedt een prachtige weergave van haar oeuvre, waarvoor ze trouwens een Grammy Award heeft ontvangen, waarin vanzelfsprekend een belangrijke rol is weggelegd voor materiaal van zowel Bob Dylan als Steve Earle.
Ze komen allemaal voorbij: ‘Forever Young’, ‘Farewell Angelina’, ‘God is God’, ‘With God On Our Side’, ‘The Lily of the West’ en het door Elvis Costello geschreven ‘Scarlet Tide’. Een belangrijke rol is er voor de band waarvan de leden zich lekker kunnen uitleven op banjo, mandoline, contrabas en percussie in ‘Old Gospel Ship’ maar Baez durft het nog altijd aan om slechts gewapend met gitaar en stem de menigte in vervoering te brengen.
‘Joe Hill’ wordt opgedragen aan de mensen in Iran die voor de vrijheid strijden en er is zelfs nieuw materiaal middels het door bandlid Dirk Powell geschreven ‘Just The Way You Are’, een zeer matig nummer dat volledig misstaat tussen de vele tekstuele hoogstandjes op deze avond. De traditionele ‘Long Black Veil’ maakt deze misser meer dan goed en Steve Earls ‘Jerusalem’ is gewoonweg prachtig. Dat Baez vele talen machtig is wordt nog eens duidelijk in het Spaanse ‘La Llorona’ of in het Duitse ‘Sagt Mir Wo Die Blumen Sind’. Dylan’s ‘Blowin In The Wind’ wordt zelfs voorzien van een Nederlands couplet. Hilarisch is het fragment in ‘Love Is Just A Four Letter Word’ waarin Baez zelfs de stem van grootmeester Bob imiteert. Met de volledige band besluit Baez in een sfeervolle a capella hymne het uitstekende optreden.
Na een omweggetje via Frankrijk en Scandinavië zal Joan Baez 7 november a.s. Nederland nogmaals vereren met een bezoek aan de Oosterpoort te Groningen.
Website Joan Baez : www.joanbaez.com









