Interview Walter Trout

In gesprek met … Walter Trout

Tekst: Jeroen Bakker

Terwijl het nieuwe album nog niet eens officieel was uitgebracht speelde Walter Trout onlangs voor de zoveelste maal in zijn geliefde Paradiso te Amsterdam. Nederland was er indertijd als de kippen bij om Trout in de armen te sluiten. Het optreden als Bluesbreaker in de band van John Mayall tijdens het North Sea Jazz Festival van 1988 leverde al de nodige bekendheid op maar het hek is pas echt van de dam als in 1991 het debuutalbum Life In The Jungle verschijnt. Trout maakt indruk in een tijd dat de blueshoogtepunten van dat jaar op één hand zijn te tellen. Stevie Ray Vaughan is enkele maanden eerder overleden en de tijd lijkt meer dan ooit rijp voor een nieuwe gitaarheld. De high-energy-uptempo-bluesrock van Walter Trout behoort tegenwoordig nog steeds tot de betere in zijn soort en met Blues For The Modern Daze is er weer eentje toegevoegd aan het omvangrijke oeuvre van de stoere New Yorker.

Het album is geïnspireerd door het werk van countryblueslegende Blind Willie Johnson. Had je voor even genoeg van het elektrische gitaargeweld?

Nee, integendeel. Thuis speel ik regelmatig akoestische countryblues en op het podium verruil ik de akoestische gitaar dan weer voor een elektrische gitaar.
Ik nam mijzelf deze keer voor om een echt bluesalbum te maken. Ik draaide veel muziek van Blind Willie Johnson om hiervoor echt in de stemming te komen en om zodoende veel te schrijven in deze stijl. Het gaat me vooral om de diepgang, emotie en het spirituele karakter van deze muzikant. Uiteraard waren andere grootheden als Robert Johnson, Big Bill Broonzy, Blind Lemon Jefferson en Charley Patton eveneens van grote invloed.
Ik heb het allemaal in drie weken geschreven en heb geprobeerd om die bluessongs met een moderne feeling te omlijsten. Het is de wereld zoals ik die momenteel zie. Het zijn geen protestsongs maar meer een soort reflecties. Uiteraard vormt de liefde ook een belangrijke rol. Blues For My Baby beschrijft hoe erg ik mijn vrouw miste toen ze enkele dagen op reis was. In All I Want Is You leg ik uit dat ik haar, zelfs na 22 jaar, nog steeds de meest begerenswaardige vrouw ter wereld vind. Ze is zeer tevreden met dit album aangezien er twee songs betrekking hebben op haar.

De cover van Blues For The Modern Daze toont een stijlvol geklede muzikant die zichzelf, zittend op zijn versterker, verliest in zijn gitaarspel. Die muzikant ben jij maar we zien jou toch meestal in dezelfde outfit op het podium. Is hier wederom de invloed van een vrouw te bespeuren?

Klopt, maar ik was genomineerd voor het album Common Ground in een Award-show die plaatsvond te Memphis. Aan de vooravond vroeg mijn vrouw wat ik van plan was aan te trekken tijdens die show. Mijn spijkerbroek, sneakers en zwarte vestje was op dat moment het enige wat ik bij me had. Het lukt mijn vrouw om mij over te halen iets nieuws te kopen en het nog aan te trekken ook.

Kun je titel toelichten van dit album?

De Engelse betekenis van ‘Daze’ is een soort comatische roes waarbij je niet bewust bent, niet realiseert wat er precies aan de hand is. Ik heb het idee dat de huidige maatschappij zich in een soort coma bevindt. De middenklasse wordt simpelweg ‘genaaid’ door de grote multinationals. De Occupy-beweging in Amerika vormde het begin-signaal voor een groep mensen om te ontwaken. Ze realiseerden zich dat ze flink werden beetgenomen.

Is het jouw doel geweest om mensen aan het denken te zetten over dit soort misstanden?

Nee, mijn doel is slechts eerlijk te zijn. Als ik schrijf gaat het om dingen die mij raken of zaken die mij bezighouden. Ik denk dat er achter ieder nummer wat ik heb geschreven een klein verhaal schuilgaat. Ik ben geschokt door wat er momenteel allemaal gebeurt in Amerika dus daar schrijf ik dan over. Ik ken het verhaal van een vrouw die behandeld wordt voor borstkanker. De chemotherapie kostte haar $35.000,-. Ze heeft geen geld meer en de behandeling zal worden gestaakt. Ik noem het een verschrikkelijke, barbaarse en onmenselijke situatie die mij kotsmisselijk maakt. Het kan toch niet zo zijn dat mensen doodgaan omdat ze geen geld meer hebben?

Ligt hier misschien de link met de werkwijze van Blind Willie Johnson? Toch ook iemand die op een uitzonderlijke wijze zijn emoties in de muziek wist te vertalen.

Blind Willie Johnson kon dat inderdaad als geen ander. Ik heb daar zeker iets van meegekregen. Soms zong hij zijn teksten niet letterlijk maar maakte er een soort klaagzang van. Luister naar zijn Dark Was The Night, Cold Was The Ground en je weet precies wat ik bedoel. Ik denk dat ik de blues nog nooit zo dicht benaderd hebt.

Je bent al ruim veertig jaar bezig met het actief beoefenen van muziek. Wat zou jij een ambitieuze jonge muzikant adviseren wanneer hij jou om goede raad vraagt?

Ik zou hem adviseren om zich vooral te concentreren op de muziek, op de kunst, en het vooral met gevoel en emotie te spelen zonder dat hij zich daarbij druk maakt over de commerciële kant van de muziekbusiness. Blijf daarnaast met je poten van de drugs en alcohol af. Ik spreek uit eigen ervaring. Je hebt namelijk slechts twee opties: Of je stopt er mee of je gaat harstikke dood.

Een track die meteen opvalt bij de eerste beluistering van het album is het werkelijk fenomenale Recovery dat kan wedijveren met Say Goodbye To The Blues, de meest populaire bluessong van de afgelopen vijftien jaar in Nederland. Is het niet een beetje vroeg om nu al te beginnen met een terugblik op je eigen leven?

Het is niet alleen mijn verhaal maar het heeft ook betrekking op een groot aantal van mijn vrienden. Zowel mijn huidige drummer als mijn vorige drummer hebben hetzelfde meegemaakt. “It’s our story” en helaas nog steeds heel aktueel en helaas voor velen van toepassing. De tekst is het resultaat van mijn ontmoeting met Carlos Santana.

Heeft de drugs je ook iets positiefs opgeleverd? Je schrijft nu muziek die je zonder die negatieve ervaringen, maar ook zonder jouw levenservaring nooit op papier had gekregen. Het album heeft nogal een autobiografisch karakter waarin regelmatig wordt gerefereerd aan die periode in jouw leven.

Ik ga een jonge gast niet vertellen dat drugs ook positieve kanten hebben. Ik heb minstens twintig goede vrienden verloren aan die rotzooi. Er zaten ook nog eens heel goede muzikanten tussen. Wanneer je over genoeg creativiteit beschikt komt die er altijd een keertje uit. Of je nu high bent of niet. Maakt dus geen donder uit. Toen ik vijftien jaar oud was, oefende ik al acht tot tien uur per dag. Ik leerde gemakkelijk en schreef al snel mijn eigen nummers. Het was een gave die ik van God heb gekregen. Op een gegeven moment kwamen de drugs voorbij in mijn leven. Die drugs speelden een dusdanig belangrijke rol dat ik maar liefst twee jaar lang geen gitaar heb aangeraakt. Ik rende in 1974 en ’75 door de straten van Los Angeles om aan heroine te komen. Ik heb er helemaal niets positiefs in kunnen vinden. Het was uitgerekend Carlos Santana die mij er op wees dat ik zeer getalenteerd was maar dat er niets van terechtkwam omdat ik het gewoonweg ‘verneukte’ op het podium. Het idee voor Recovery ontstond na de ontmoeting met hem toen hij mij fijntjes op mijn verantwoordelijkheden wees: “Besteedt aandacht aan dat talent en ga er op een verantwoorde manier mee om”.



2 Reacties

  1. Prachtig interview Jeroen, indrukwekkend…

  2. Prachtig interview Jeroen, indrukwekkend…

Geef een reactie

x
Blues Magazine Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte! Meld je nu aan voor de gratis nieuwsbrief.