Interview Jimmy Bowskill

Interview en concertverslag Jimmy Bowskill Band
20 januari 2012
Der Schwarzler Adler, Rheinberg (Duitsland)

Tekst en foto’s : Andre Wittebroek

Deze koude vrijdagavond toog ondergetekende maar weer eens naar  bluesclub Der Schwarzler Adler in Rheinberg  en ditmaal voor een interview en concert van de Jimmy Bowskill Band uit Canada. Deze  mij onbekende band werd me  aanbevolen door  de op bluesmuziek zeer deskundige  Eva Gaucher en  de positieve  CD recensie van zijn nieuwste CD Back Number door  Niels Zuurendonk in BluesMagazine overtuigde mij helemaal.

We hadden afgesproken om 18.00 te beginnen, maar  vanwege files na een ongeluk op de A1 bij Bremen kwam  de band  veel later aan. Men was net bezig de apparatuur op te bouwen en  de soundcheck  moest nog beginnen. Om 19.30  werd er pas gegeten en hebben we het interview maar tijdens de maaltijd gedaan en  ondanks de volle monden is het gelukt!

• Na Philip Sayce (volgt …) en Pat Travers ben jij al de derde muzikant  uit Canada, die ik binnen een half jaar interview voor Bluesmagazine.  Is er zoveel ruimte voor de blues in Canada?

Jazeker, er zijn erg veel bluesclubs in de grote steden en blues is erg populair in Canada. Pat Travers had  in de zeventiger jaren een grote invloed met zijn stevige bluesrock en later heeft Jeff Healey iedereen erg beïnvloed. Hij had een eigen bluesclub in Toronto en gaf jongere talenten de gelegenheid in zijn club op te treden.

• Philip Sayce vertelde ook dat Jeff hem in zijn club liet spelen toen hij een jaar of 13 was. Heb jij er ook gespeeld  en hoe ging dat in zijn werk? Ik bedoel: Hoe kom je met zo iemand in contact?

Dat is een erg vreemd verhaal. Ik was een jaar of elf en mocht niet in zijn club naar binnen vanwege de leeftijdswet. Te jong. Toen ben ik met mijn akoestische gitaar op straat voor zijn club gaan zitten spelen en blijven wachten tot hij een keer naar buiten zou komen. En inderdaad na enkele uren kwam hij naar buiten en hoorde mij spelen., Hij vond het erg goed en zo kwamen we in gesprek. Het gevolg was dat hij mij uitnodigde een keer in zijn club met hem te komen spelen en dat was natuurlijk mijn doel. Zo gezegd zo gedaan en dat was het begin van mijn muzikale loopbaan.

• Vind ik toch raar, je mag niet naar binnen als bezoeker van de club, maar wel  optreden als je nog geen 16 bent?

Inderdaad, een hele avond alleen optreden mag niet, maar je mag wel enkele nummers meespelen, liefst als er geen controle is, dan speel je wat langer! Nu is dat allemaal niet meer aan de orde want ik ben nu al 21 jaar!

• Wanneer  en waarom ben je gitaar gaan spelen? Je vertelde net dat Jeff Healey je grote inspirator was maar toen speelde je toch al gitaar?

Mijn vader had een platencollectie met veel , zeg maar, heavy gitaarwerk:  Hendrix, Free, Led Zeppelin, Stevie Ray Vaughan e.d.  Als  jong kind begon ik met de piano en daarna drums maar door het luisteren naar de platen ging mijn interesse steeds meer  uit naar de gitaar. Gitaar speelde ik altijd wel, maar op mijn 10^de koos ik uiteindelijk voor de gitaar en oefende vele , veleuren per dag en dan vooral bij ons thuis in de keuken.

• Je bent nu in Europa, was je hier al vaker en hoe bevalt dat? Veel verschil met Canada?

Met de band is het de derde keer dat we hier zijn. In 2008 speelden we op Bospop en dat was, volgens mij, de eerste keer in Europa. In 2009 toerden we door Europa en dan vooral Duitsland  als voorprogramma van Wishbone Ash.  Daarna traden we op grotere festivals op zoals de Rother Blues Tage, het Vienna Bluesspring Festival, het bekende Blue Balls Festival in Luzern en het Jimmy Hendrix Festival in Fehrman.  Een hoogtepunt  was het Open Air concert in Bonn in 2010 waar de 3 JB’s optraden: Jimmy Bowskill, Joe Bonamassa en Jeff Beck!! Dit is niet de volgorde van kwaliteit en belangrijkheid maar de volgorde van optreden, daarom  sta ik vooraan!!

Nu proberen we 2 keer per jaar over te komen als hoofdact en zo onze bekendheid uit te breiden. Europa is ontzettend fijn om te toeren en er  gewoon te zijn. Je ontmoet veel mensen, veel verschillende culturen en de mensen waarderen je muziek echt,  ze luisteren naar je. In  de U.S.A. ben je in de clubs vaak meer achtergrondmuziek; men zit vaak aan tafels te eten, te kletsen  e.d.

• Je nieuwe CD Back Number is net uit en wat verwacht je ervan. Ben je anders te werk gegaan dan bij de vorige of  volg  je een vast patroon?

We wilden op deze CD wat steviger muziek hebben, wat hoekiger.. De vorige waren meer bluesy, wat rustiger , maar nu wilden wat meer rock en meer powerblues erop. Het moest een CD worden met een livesound. De manier van werken verschilt niet. Ik schrijf bijna alle nummers zelf, op Black Number staat maar een cover “Least Of My Worries”van Ron Sexsmith. Eerst schrijf ik de muziek en daarna begin ik aan de tekst en de goede tekst schrijven  kost vaak veel tijd en moeite. Dat is best moeilijk, maar hoe meer je het doet , hoe beter het gaat, is mijn ervaring.

• Wat kunnen we straks op het podium verwachten en wil je nog iets tegen de lezers zeggen?

Om met het laatste te beginnen: koop a.u.b. onze CD!!

Op het podium hopen we op een goede bluesrock- of rockbluesshow en hopen dat het publiek een fijne muziekavond heeft. Ik keek net even in de zaal en er zijn al 2 keer zoveel mensen als onze vorige show hier in de Adler in 2010. Ziet er veelbelovend uit!

Ernst Barten van de S.A. had al eerder aangegeven dat het tijd was  om naar het podium te gaan en nu moest het echt.  Twee minuten na de maaltijd met interview stonden ze op het podium!

Het concert zelf.

De zaal was met zo’n 130 man goed gevuld en het publiek had er zin in, we konden ze al horen klappen en joelen in de eetkamer ernaast..

Alle 19 nummers apart  bespreken is teveel van het goede en ik beperk me dan ook tot de grote lijnen. Men opende de show met de rocker Hotdog Stomp waarin duidelijke Free-invloeden waren te herkennen. Jimmy is een groot bewonderaar van Paul Kossof en  de Free en dat is in hun muziek goed te horen. Na deze lekker rockige opener was de toon voor een dampend avondje gezet.  Zoals Jimmy al zei voerde  de rockblues de boventoon.  Invloeden van Fleetwood Mac (Oh Well)., Led Zeppelin (Down The Road ), Deep Purple  (Far From Reality) , Paul Rodgers (Raw Deal Cave)  , Rory Gallagher (Rumble) waren goed waarneembaar.  Toch  geeft  de band er  een eigen tint aan. Vooral  de zang van Jimmy is erg bijzonder. Normaal verwacht je bij de rock een meer volwassen stem  met  hoge uithalen maar Jimmy ’s stem is (nog) wat dun ,iel en hoog, klinkt jong maar dat is hij natuurlijk ook.  Met het ouder worden zal die waarschijnlijk wat in toonhoogte zakken en persoonlijk vind ik dat mooier. Het publiek was het volgens mij niet met mij eens want ze waren razend enthousiast. Over het gitaarwerk was niets te klagen, dat beheerst hij tot in de puntjes. De ritmesectie bestaande uit Ian McKeown op bas en Dan Reiff op drums  was uitermate goed op dreef.  Beide heren  zetten een stevige basis neer, waarop Jimmy ’s gitaarspel kon uitblinken. Ook vocaal stonden ze hun mannetjes, ik moet zeggen dat ik de samenzang beter vond dan Jimmy’s stem alleen.

Wat verder opviel was de podiumpresentatie van Jimmy. Hij  was als bandleider al sturend aanwezig, bewoog zich gemakkelijk op het podium, onderhield een prima contact met het publiek m.a.w. hij voelde zich  helemaal  thuis op het podium en dat is best een groot compliment voor een nog zo jonge artiest.

Conclusie: een mooie muziekavond met een prima band, fijn publiek en een hele warme sfeer. 

Setlist:
1. Hot Dog Stomp
2. Take A Ride
3. Getting Fake
4. Oh Well
5.Loser
6.Down The Road
7. Salty Dog
8. Far From Reality
9.Raw Deal Cove
10.Rumble
11.Daimond Ring
12.Sin’s A Good Man’s Brother
13.Linger On Sweet Time
14.Spitit Of The Town 
15.Seasons Change
16.Sinking Down
17. Drifting Haze
18. Little Bird
19. 3 O’Clock

Ik bedank Ernst Barten en het personeel van  Der Schwarzer  Adler voor de meer dan goede zorgen!

Concerttip : Jimmy Bowskill speelt op woensdag 15 februari 2012 in de kleine zaal van Paradiso, Amsterdam !