Column Gerry Jungen : Coverbands en andere Engerlingen (deel 3)

Column | 18 maart 2010 | 3 Reacties

gerry-jungen Vorige keer met piepende banden gestopt in 1965 (ik was toen 6) bij The yardbirds. Dat jaar 1965 is het jaar dat de muziek volwassen ging worden. De Hippies begonnen de wereld te veroveren met hun Love & Peace boodschappen.  Muzikale hoogtepunten in Nederland zijn: Het Spel kaarten van Cowboy Gerard, Wasted Words van The Motions, Eve of destruction van Barry McGuire en een hele rij hits van de Beatles en de Stones. In september van dat zelfde jaar wordt de muziek uit Beat stad nummer 1: Den Haag, gevierd met een top 10 hit van The Golden Earrings, Please go. De Earrings en alle anderen zijn de opvolgers van alle Indo bands uit de Hofstad. Tot hun grote leedwezen zagen de Haagse jongens in het begin van de jaren 60 alle mooie vrouwen en alle aandacht naar de Indo- rockers gaan. Het zou niet goed zijn om alle succes van Den Haag in de popmuziek aan de hormonen te wijten. Natuurlijk had de stad door haar rijke invloeden van allerlei culturen, de muziek absoluut in haar genen. De Indonesische jongens waren eigenlijk alleen de katalysator. Treurig is wel dat ze nooit het succes en de erkenning hebben gekregen die ze verdienden.. Natuurlijk er waren; de Blue Diamonds maar dat was geen Indo Rock. Er was de gepolijste Surf van Rene and his Alligators… In de Mood en the Guitar Rock, Het aller slechtste af, was Rein de Vries, deze op Java geboren Indo Rocker probeerde al vanaf 1959 een hit te scoren. Pas in 1965 had hij succes met de smartlap Patsy (een vertaling van het nummer Patches van C&W zanger Dicky Lee) . Rein de Vries kwam Patsy nooit te boven! Maar behalve The Motions, Q65 en The Golden Earrings bracht De Haag nog iets belangrijks, namelijk: De Puch bromfiets en wel de Skyrider met het hoge stuur, ook op het gebied van de bromfietsen was er een tweedeling. Artistieke jongens reden op een Puch met een zo hoog mogelijk stuur en de vetkuiven reden op “Buikschuivers” Kreidlers en Zundapp’s. De Puch Skyrider was voor het eerst in het Haagse straat beeld te zien.

1965 is in Engeland ook het voorzichtige begin van de Psychedelische muziek te horen. Roger “Syd” Barrett richt zijn Pink Floyd Sound op. De naam is een samenvoeging van de namen van twee volslagen onbekende Bluesmannen. Pink Anderson en Floyd Council. De Psychedelische muziek is muziek gemaakt onder invloed van drugs veelal LSD. De jonge Britse en ook de Amerikaanse muzikanten gebruikten veelvuldig deze drug om inspiratie op te doen. Psychedelica zoals deze groep van drugs heten, zorgen ervoor de gebruiker in een roes raakt, deze roes wordt ook wel “Trip” genoemd. Het trippen op muziek is uitermate Hip in de 60er jaren. Grote band uit Amerika in de genre is: The Gratefull death een band die live, nummers van dik anderhalf uur speelden. Soms leidde dat Trippen tot onverwachte successen. Zoals de band Iron Butterly die knetter stoned het nummer In The Gardens of Eden opnam in 68..De studio technicus was net zo stoned en schreef op de doos van de master tape in a gadda da vida, de rest is muziek geschiedenis.

Maar terug naar 1965 in Engeland is de band The Yardbirds razend populair. In deze band zit een nog jonge maar wel zeer eigenwijze Eric (Clapp) Clapton. De Yardbirds zijn ooit begonnen als pure Blues band maar onder druk van de platenmaatschappij maken zij in 65 de draai naar luchtiger popdeunen. Als ze het door Graham Gouldman (later 10cc) geschreven nummer For your Love opnemen is Clapton des Duivels, hij speelt op deze single ook maar twee riffjes en vertrekt uit de groep. Clapton begint bij John Mayall’s Bluesbreakers. The yardbirds zitten echter met een probleem Clapton was wel heel belangrijk voor ze. De vacature wordt voorlopig vervuld door Jeff Beck. Beck was echter wel tweede keus want de band had eerst sessie gitarist Jimmy Page benaderd voor de vacante plek. Page bedankte echter vriendelijk voor de eer. Sessie werk betaalde veel beter en was ook een gegarandeerde bron van inkomsten, hij bracht ze wel in contact met die Jeff Beck. Jeff Beck hield het minder dan 18 maanden uit bij The Yardbirds. Eind 65 gaf ook de bassist van de band de pijp aan Maarten. Jimmy Page, het sessie werk ondertussen zat, nam de bas ter hand. Het bleek dat Jimmy Page veel meer kon dan heel behoorlijk bassen en dus nam slaggitarist Chris Dreja de bas over en speelden Jeff Beck en Jimmy Page samen gitaar. Maar door drug gebruik loopt het helemaal mis met Jeff Beck en hij verdwijnt uit de groep en begint later zijn fameuze Jeff Beck Group met een jonge Rod Stewart als zanger.. Als ook Keith Relf en James McCarty uit de band stappen blijven Page en Dreja met z’n tweetjes over, we schrijven 1968. Page moet snel op zoek naar nieuwe bandleden want er zijn concert verplichtingen. Als zanger wil hij Terry Reed uit Procol Harum, uit diezelfde band moest ook de drummer komen B.J. Wilson. Maar die mannen zitten met hun band aan de toppen hun succes, dus hebben ze helemaal geen trek in een nieuw avontuur. Reed adviseert Page om eens te gaan luisteren naar de zanger van de band Hobbstweedle ene; Robert Plant. Plant wil wel en als bassist Chris Dreja en ook nog tussenuit knijpt moet Page behalve nog een drummer ook weer op zoek naar een bassist. Uit zijn studio tijd kende Page, John Paul Jones nog. Jones maakte veel strijkers arrangementen voor diverse bands en had dat ook al gedaan voor The Yardbirds. Jones was ook een voortreffelijk bassist en die had wel trek in het avontuur. Zanger Robert Plant kende nog een drummer in een van zijn oude bands; The Band of joy, John  ‘Bonzo’ Bonham. In deze hele nieuwe bezetting werden onder de naam The New Yardbirds alle verplichtingen nagekomen. In oktober van het jaar 68 zitten de verplichtingen er op en de band verdwijnt de studio in om een album op te nemen. Op een feestje had Jimmy Page het een en ander verteld over zijn nieuwe band en Who drummer Keith Moon riep meteen heel enthousiast: “Man the whole Fu*****  thing will fly like a Lead Zeppelin” kortom: Moonie had er geen fiducie in, de naam was er echter wel mee gemaakt: Led Zeppelin. In oktober 1968 namen ze in 30 uur hun debuut album op. Oktober 1968 was de geboorte maand van de Hard Rock en de Blues Rock. Love & Peace en gezapige liedjes waren toen al ter dood veroordeeld alhoewel hun doodstrijd nog zou duren tot 6 december 1969 (mijn 11e verjaardag) De ‘summer of love’ en al haar idealen stierven in het plaatsje Tracy in de staat California op de Altamont Speedway track.

En toen?  Een zwart gat? Nee niks van dat alles… de muziek werd razendsnel volwassen en het nieuwe veranderde in het andere, de stijl en vorm…meer in deel 4

Gerry Jungen

(ps Rein de Vries leeft momenteel in Frankrijk waar hij al jaren een camping Domain heeft in de Languedoc- Roussilon streek)

Copyright © Diejongenvanjungen RTV produkties

Coverbands en andere Engerlingen:
> deel 1
> deel 2

  • frank van engelen

    Erg leuk stukje wederom Gerry, en zo herkenbaar voor mij althans wel, ook al hebik dan alles onbewust misschien wel of niet mee gemaakt. Die haagsche Scene, dat was wat toen, ik kan me nig herinneren dat er toen een spotje was op tv, met allemaal bands op een eigen vlotje, 1972 ofzo, dioe allemaal tegelrlijkertijd The hans Brinker Symphonie deden, dat was uniek toen, en heel veel bandjes uit den Haag dus. Grappig is ook, dat er in dat kader, jaren later eeen heuze Haagsche Beatnacht werd georganiseerd, dus ja, dit telde heel erg mee in Nederland.

    Pink Floyd, de Trip group van het Psychedelische tijdperk, waar ook Hawkwind ,Colleseum, en natuurlijk de fantastische Gratefull Dead, die eigenlijk vaak nummers gewoon lieten uit monden in een grote Jam, maar een enorme status hadden bij hun optredens.
    En Dan In a Gadda enz, het nummer van de joints e.d. en de drumslo, die toen nog heel erg populair waren, wat een beauty was dat, en een andere was natuuurlijk John Bonham in Moby Dick, van Led Zeppelin, en dan nog The Mule van Deep Purple. Dat waren een stel erg grote drummers in die tijd, en eigenlijk hoort daar zeker ook nog Keith Moon bij van The Who. De drumslo’s heeft tegenwoordig niet zoveel effect meer, of ze moeten heel kort zijn

    . The Yarbirds, dat was wat toen, want die wilde gewoon een hele andere kant op, en Clapton had daar totaal geen zin in, en dat ie bij Mayall in dienst ging, is alleen maar erg goed geweest. Mick Taylor deed dat ook al, toen ie bij de Stones weg gepest werd, en voor beiden was dit een zeer goede leerschool toch. Jeff beck, ja, die heeft het ook niet lang in the Yarbirds gedaan, want die werd beperkt in zijn spel, en die band met Rod Stewardt was zeker een goede zet. Luister maar eens naar Truth, met het prachtige Blues de Luxe er op.
    Dat Jeff Beck veel meer kon, blijkt wel uit het feit dat hij nog steeds een van de meest inventieve gitaarplukkers ooit is.
    Ja, die muziek ontwikkelt als een idioot, maar heeft oh zo mooie kanten Gerry, heerlijk gewoon.
    Misschien een idee om deze cyclus van jou te bundelen als ze klaar zijn, ik houd me aanbevolen daarvoor, erg goed gewoon. -Dank-Frank van Engelen

  • http://www.thebluesalone.nl Arjan Vermeer

    je volgende periode (vanaf 1968) wordt voor mij t meest interessant. Althans waar k t meest van heb meegemaakt.
    1968 is in meerdere opzichte een kantelpunt. En Altamont …… ja dat is er een van :) . De dood van Meredith Hunter en daarmee van het hippy tijdperk.

    @Frank: eve een kleine correctie: Mick Taylor ging van Mayall naar de Stones en niet andersom. Het was Mayall zelf die Mick Jagger belde. En of ie weggepest is bij de Stones? Iig kon ie niet zo goed opschieten met Keith Richards, terwijl de rest vd band hem een (muzikale) zegen vond.

    PS Gerry, ga (zo) vooral door :) :)

  • frank van engelen

    Arjan sorry klein foutje van mijn kant, maar het is wel zo dat het niet boterde tussen Taylor and Keith, dus het was van korte duur, terwijl Mick Taylor wel de beste gitaarsoli ooit in de Stones bracht toen, luister maar eens naar het gewedige Live album Get their Ye ye Yah’s out, magnifiek toen. In de Bluesbreakers was Mick Taylor ook formidabel, een par goede voorbeelden staan op Back To the Roots, maar ook heeel Jazzy werk in Carlifornia van Bare Wires/
    Ja, die jaren die er nu aan komen, liggen ook het dichts bij mij moet ik zeggen, en heo langer ik er over na denk, dat echte Hippie gedoe heeft eigenlijk maar koud een paar jaar geduurd, icl Woodstock, Montery e.d. Het was echter allemaal wel en enorme belevenis, en de muziek is werkelijk van onschatbare waarde toch? Ja, Gerry erg goede stukken dus, ik herhaal my plea bundelen die stukken en in een boekje uitbrengen, exclusief voor Bluesmagazine.nl, daar doe je mij en heel veel anderen een heel groot plezier mee denk ik. frank