Column Gerry Jungen : Coverbands en andere Engerlingen (deel 5)

 

gerry-jungen In 1968 begon de lente uitzonderlijk vroeg, Om precies te zijn al op 5 januari. Dat was de dag dat Alexander Dubcek in Tsjecho-Slowakije de macht greep en de oude communistische leider Novotny moest het veld ruimen. Novotny een trouwe vazal van Brezjnev en volgeling van de harde Sovjet koers moest wijken voor de meer gematigde en hervormingsgezinde insteek van Dubcek. De lente duurde 8 maanden op 20 augustus 1968 vielen 5 landen van het Warschau Pact, Tsjecho-Slowakije binnen en herstelde de Communistische dictatuur. Achteraf is gebleken dat Partijleider Brezjnev eerst contact had gehad met westerse landen om zich ervan te vergewissen dat de inval geen militaire consequenties zou hebben. De Praagse lente was in zijn ogen gevaarlijk vanwege het mogelijke Domino effect op de andere Warschau Pact landen. Achteraf gezien was die angst terecht want dat was precies wat er gebeurde bij de val van de Berlijnse muur in 89. Na het herstel van de orde bleef het wel onderhuids lang onrustig in Praag. In 1969 stak de student Jan Palach zichzelf op een groot plein in brand en overleed drie dagen later. Die beelden gingen de hele wereld over. Van spannende Hippie muziek is in Nederland nog steeds erg weinig te merken. Nummer 1 in de top 100 van dit jaar is Heintje Simons met Ich bau dir ein schloss, De Paling sound van The Cats komt onstuitbaar op. Er is een kennismaking met Aphrodites Child uit Griekenland met zanger Demis Roussos en toetsenist Vangelis. De eerste hit van Status Quo is een feit met Pictures of Matchstick man. In 1968 komt ook het einde voor Syd Barrett bij Pink Floyd. Barrett kan niet omgaan met drugs en heeft problemen met de realiteit. Gepusht door de manager van platenmaatschappij EMI staat hij onder zware druk om nummers te leveren. Barrett is echter kunstenaar en zijn creatieve sappen stromen niet op bevel. Barret probeert zich staande te houden met allerhande drugs en dat loopt fout. Dit is overigens ook het punt waar biografen elkaar beginnen tegen te spreken. Eentje zegt dat Barrett latent Autistisch was en dat de drugs het een en ander opgewekt hebben. Een ander stelt dat Barrett Epileptisch was en dat licht, drugs en muziek hem in de war brachten. Er zijn geloof ik wel acht of negen theorieën over het hoe en waarom van het verdwijnen. Om Barrett weer op het rechte spoor te krijgen wordt zijn oude schoolmakker en goede vriend David Gilmour gevraagd om mee te spelen maar ook dat is geen succes. Als de band in januari 1968 naar een optreden vertrekt laten ze Barrett staan, de overgebleven drie leden van de band zijn hem zat. Er wordt nog een poging gewaagd om hem als een soort van Engelse Brian Wilson (Beach Boys) te laten fungeren. Wilson ging immers ook nooit op toer met de band, hij maakte alleen muziek in de studio. Maar ook dit werkte niet voor Syd Barrett. In Maart 1968 wordt officieel verklaard dat Barrett geen deel meer uitmaakt van Pink Floyd. Op het album A saucer full of secrets is hij nog maar op twee nummers te horen.

1968 (ik was 9) Paus Paulus de VI verbied Katholieken in Nederland om de pil te gebruiken….. de Kerkelijke ongehoorzaamheid is groot want vrijwel niemand in zijn kudde volgt de aanwijzingen van de Heilige kerkvader op. Op 4 april wordt Martin Luther King vermoord, op 5 Juni wordt Robert F Kennedy de broer van de in 63 vermoorde John F Kennedy ook vermoord. Robert was op dat moment presidents kandidaat. Zijn dood heeft voor ons land ook muzikale gevolgen. Zanger Andy Williams zong tijdens de begrafenis plechtigheid het lied: Battle Hymn of the Republic. Mijn zus vond dat een geweldig plaatje en wekenlang teisterde Andy ons Phillips draagbare Pick-Up-je Ken je ze nog? Die kleine Pick Upjes die je moest starten door de arm opzij te duwen, je hoorde dan een fijn klikje en de pret begon. Het apparaat was van; Blauw/ Wit plastic met de speaker in het deksel.

Ondertussen begon het album de LP steeds meer terrein te winnen. In Amerika was de Langspeelplaat eerder volwassen dan in Nederland. De singles werden nog steeds gekocht door de jeugd maar er begon ook een groep te ontstaan die alleen maar albums kocht. De hippies, De muziek en de Troubadours als Bob Dylan, Joan Baez. Ze  haalden allemaal diep adem voor het komende jaar 69.

De wereld keek in 68 met afschuw naar het Amerikaanse antwoord op het Tet Offensief van de Vietcon in Vietnam. De communistische Vietcon  viel op de Vietnamese feestdag Tet (30 januari) aan. Het antwoord van de Amerikanen was vernietigend. Met als triest hoogte punt de slachting in het dorp My Lay op 15 maart, 504 mannen, vrouwen, kinderen en baby’s werden in vlaag van absolute verstandsverbijstering door Amerikaanse mariniers vermoord. Ondanks verwoede pogingen van militair Colin Powell (later minister van buitenlandse zaken) om de boel stil te houden komt het in 1969 toch voluit in het nieuws. Waren het eerst de Hippies en jongeren die verzetten tegen de Amerikaanse aanwezigheid in Vietnam, nu werd het verzet breder en de grens tussen de Hippies en de ‘gewone’ burger werd al diffuser. Toch zou 69 nog een laatste eindsprint van de hippie te zien geven. Op 15, 16 en 17 Augustus is er in het plaatsje Bethel en de staat New York een groots Pop en Rock Festival. De hele boel wordt vernoemd naar een plaats 63 Km verderop The Woodstock Art en Music festival. 400.000 bezoekers (hadden er maar 200.000 mogen zijn) zorgden voor een chaos. De wachttijd bij de Hamburger tenten bedroeg 4 (!!!) uur. Ondanks het geweldige aantal bezoekers kost het festival de organisatoren bakken met geld, er wordt geen winst gemaakt. Later als de Film en de LP’s uitkomen trekt dat bij en blijft er een heel behoorlijke winst over. Het credo van Woodstock is: three days of peace and music. En dat lukt wonderwel ondanks het bijna onvoorstelbare aantal bezoekers zijn er “slechts” drie doden te betreuren, één overdosis heroïne, één  meneer die in slaap was gevallen op een weggetje waar tractors reden, en één gesprongen blindedarm. Overigens werden er twee baby’s geboren tijdens het festival dus wat dat betreft was de boel bijna self supporting. Door de intensivering van de oorlog in Vietnam waren veel artiesten erop gebrand om hun mening te laten horen. Country Joe McDonald & the Fish hadden hun inmiddels onsterfelijke I-Feel-Like-I’m-Fixin’-to-Die-Rag al in 66 hun mening gegeven maar de uitvoering op Woodstock werd legendarisch. Ook Hendrix werd er van verdacht geen echte patriot te zijn.. hij had zijn geheel eigen interpretatie van The Star Spangled Banner voor het publiek gespeeld. Later verklaarde Hendrix dat het helemaal niks te maken had gehad met Vietnam…”ik vond het gewoon een mooiere uitvoering”  aldus Hendrix. Na Woodstock is er een gat, een leegte.. er lijkt geen bedding meer te zijn voor de Hippie idealen om in te stromen. De meeste eisen van de jeugd worden schoorvoetend en erg langzaam gewoon realiteit, andere dromen blijven onbereikbaar, Love & peace zijn erg prettig maar er is ook nog zoiets als de realiteit. Die realiteit slaat keihard toe als het volgende Festival plaatsvindt. Het moest het laatste grote festival worden van 69. De locatie zou het Golden Gate Park worden in San Fransisco. De grote namen waren: Jefferson Airplane en natuurlijk The Grateful Dead, maar er was een verassing gepland. Officieel zou het een “free” concert worden met ongeveer 20.000 bezoekers. Toen Mick Jagger bekend maakte dat The Rolling Stones de verassings act zouden worden werd het al snel duidelijk dat er ruim 300.000 bezoekers zouden komen!  San Fransisco haakte op dat moment af en er moest gezocht worden naar een nieuwe locatie en dat werd de Altamont Raceway in het plaatsje Tracy een Speedway circuit dat de bezoekers ruim kon  herbergen. Toen was er wel een probleempje met de security die was berekend op de eerdere getallen van ongeveer 20.000. Op voorstel van Jerry Carcia van Grateful Dead werd de hulp ingeroepen van The Hells Angels. Mannen die bij Death concerten goede diensten bewezen hadden al bewakers. De organisatie van het Fee concert maakte echter een fatale fout. De Angels werden in BIER uitbetaald  en dat was vragen om problemen. Als The Rolling Stones omwille van het licht (er zou een film van hun concert gemaakt worden) de fans uren liet wachten werd de stemming grimmig. De Angels mepten dronken om zich heen en stonden openlijk drugs te dealen, drugs die ze van andere bezoekers in beslag genomen hadden!. Als de Stones eindelijk het podium betreden is een groot gedeelte van het publiek knetter stoned en de security stomdronken. Onder het nummer Under my thumb ( dus niet Sympathy for the Devil!!) trekt een jonge Afro Amerikaan iets wat op een geweer lijkt te voorschijn. De Angel die dit ziet, Allan Passaro, steekt Meredith Hunter meteen neer en de jonge man sterft ter plaatse. Er breekt paniek uit en de rellen grijpen snel om zich heen in het publiek. Van de autoriteiten krijgen de Rolling Stones het bevel om door te spelen om erger te voorkomen. Op die fatale avond van de 6e december 1969 verdampt het Hippie ideaal van Love and peace… alle lieve liedjes zijn zinloos geworden………ik ben dan jarig en word 11 jaar met de liedjes van Johnny Jordaan, Tante Leen en de hit singletjes van mijn oudere zussen en broer…eigenlijk weet ik nog van niets……

Gerry Jungen

PS De Hells Angel die Hunter neerstak Alan Passaro is nooit vervolgd, hij beriep zich succesvol op noodweer.

Copyright © Diejongenvanjungen RTV produkties

Coverbands en andere Engerlingen:
> deel 1
> deel 2
> deel 3
> deel 4

  • fred

    Wat een lul verhaal…. wijsneuzig gelul… heeft niks met Blues te maken.. als ik dit soort ellende wil lezen gaat ik wel naar school

  • frank van engelen

    Hey Gerry, weer een aantal zeer opmerkelijke feiten in dit stuk van een van de mooiste muziek jaren wat mij betreft dan. Een top band als Aphrodites Child dient zich aan, met een Demis Rousos, die wel zo een verrekte mooie stem heeft, en dan Vangelis een begeleiding neerzet, om ter rillen gewoon. Remember I want To Live, it’s Five O clock, Marie Joli en het onweerstaanbare Spring Summer winter and fall en rain and tears, beauties allemaal,

    Woodstock festival , een groot peace feest , maar daar zat natuurlijk wel ook een enorme PR bedoeling aan vast, want natuurlijk wilde die artiesten allemaal hun menig verkondigen over die Politieke toestand, en dit ws de mannier toen.
    Hendrix vertolking van het Volkslied is gewoon helemaal niet van deze wereld en of hij dat nou echt met die intensie heeft gedaan om de War een beeld te geven, ik weet het niet, maar weet wel dat JImi wel politiek denkend was en er wel om gaf hoe dingen gingen in de wereld, maar daarnaast ook erg gebrand om erg creatief de nummers in te kleden. Van dit Star Spangled Banner bestaat ook een uitvoering die nog eens op Rainbow Bridge is gezet, en daar klinkt het haast als een Symphony,, statig en wel, prachtig gewoon.

    En dat vreselijke gebeuren tijdens dat andere concert, wat later als Gimme Shelter Movie uit zou komen, dat was resoluut het einde van alles waar men een tijdje in wilde geloven, man, wat een toestand was dat, en onhoudbaar bijna, Een beveiliging van Angels die klopte van geen kanten, straal bezopen, Corrupt en agressief ook nog. Dit gaat echt de boeken in als een ware hel die dag, en zeker voor de Stones, die hun wereld in zagen klappen in een tijd van een paar uurtjes. ongelovelijk wat een ramp.
    Gelukkig zijn er teveel mooie dingen, zodat we dat tenminste kunnen overwinnen af en toe. Mooi stuk wederom- Frank- Thanks

    • http://Website(optioneel) Fred

      Wat lees jij dan dat ik niet zie???????? Zal allemaal wel waar zijn maar daar gaat het hier toch niet over….?

      • http://Website(optioneel) Fred

        Ik zou de baas hier willen vragen of dit soort geleuter wel moet?

        • http://www.bluesmagazine.nl Marco / BluesMagazine.nl

          @Gerry ehhh ik bedoel Fred ;-) blues gaat toch veelal over ellende en een geschiedenis lesje met muziek raakvlakken is leuk voor de history liefhebbers en eventuele inspiratie voor de muziekliefhebbers …

  • http://www.thebluesalone.nl Arjan Vermeer

    @Fred
    Gerry heeft het in zijn column niet alleen over de blues maar over de ontwikkeling in de maatschappij en welk invloed dat heeft gehad op de muziek, w.o. de blues. Met name 1968 was een keerpunt daarin.
    Als je dat niks vind zou ik t gewoon niet lezen, dan erger je je ook niet :)

    Ik vind t iig interessant en leuk genoeg om ermee door te gaan

  • http://www.thebluesalone.nl Arjan Vermeer

    Voor de Stones was 1968 zowiezo ook muzikaal het jaar van de grote verandering:

    Na ‘Satanic Majesties Requests” en een laatste tournee in 1967 vervangen ze -in 1968- hun producer Oldham door Jimmy MIller, verlaat Brian Jones de band na drugsproblemen vor Mick Taylor en -vooral- leert Keith ‘open tuning’ gitaar spelen van o.a. Ry Cooder. Andere topmuzikanten als Nick Hopkins voegen zich bij de band om te resulteren in de topalbums van de Stones: Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers en Exile on Mainstreet.
    Ze maken muziek geinspireerd door blues, soul, country, gospel, rock & roll die ze in de jaren erna nooit meer zouden evenaren.

    En ik denk dat je voor veel bands uit die tijd een vergelijkbaar verhaal kan neerzetten

    Gerry, please go on :)

  • Suzanne

    Heb het stukje met zeer veel plezier gelezen…. ik ben een history liefhebber en waardeer andermans inzichten in de muziekgeschiedenis ook al zijn het wel/niet de mijne…een interessante kijk op de geschiedenis vanuit blues/muziek oogpunt… en ook aan mijn jongens van 14 en 17 laten lezen…. zij waren zeer geinteresseerd, en als je pubers geinteresseerd krijgt in de historische ontwikkeling van de blues (wat écht de ‘ver van mijn bed’show is voor hen) dan kun je mijns inziens goed schrijven over wat je bezighoudt… Ik begrijp het standpunt van Fred maar ja inderdaad, als het niet bevalt haak je toch gewoon na 5 regels af…
    Gerry, ik kijk uit naar je volgende stukje!

  • http://www.bh-art.nl Bertus Hulshof

    Met plezier dit schrijven gelezen in die tijd was ik een rocker vanaf het begin een fan van de Rolling Stones en nu nog. Ook Pink Floyd en vooral Syd Barrett was en ben ik een groot fan van.
    Dit is geen flauwekul dit schrijven het is ook geschiedenis van een paar uiterst woelige jaren met zeer veel gebeurtenissen, Jan Palach die zich overgoot met benzine en zichzelf in brand stak op het Wenceslas plein in Praag, staat nog altijd een beeld van hem daar op het plein.
    Staat in het journaal toen nog altijd als beeld op mijn netvlies gedrukt, het waren ook moeilijke jaren wel, wat moest/wilde je met al die vrijheid, je deed mee in Amsterdam etc etc of je deed dat niet. Maar door die tijd ben ik wel kunstschilder en dichter geworden, uit protest en om die tijd vorm te geven wat ik dacht, een tijd die ik nooit meer zal vergeten de afloop ervan was een fikse kater.
    Maar zonder die tijd zou het er nu heel anders hebben uit gezien.

    Bertus Hulshof Haren.