Highlands – Het lekkerste Blues & Rock Festival
met Aynsley Lister, Eddy “The Chief” Clearwater ft. The Juke Joints, Ian Parker, Mick Taylor, Jethro Tull, Sonny Landreth, Ilene Barnes, Buddy Guy
Park Schothorst, Amersfoort
zaterdag 16 mei 2009

Samenvattend kan gezegd worden dat de geboorte van het nieuwe en lekkerste blues & rock festival Highlands geslaagd is.
De organisatie, Stichting Highlands, was er helemaal klaar voor en had het aardig voor elkaar gekregen;
zeer gevarieerd programma met voor elk wat wils, heerlijk droog weer, gezellige, sfeervolle aankleding van het terrein met leuke theater acts tussen de optredens door en goede catering maakten het voor de ca. 3000 bezoekers over het algemeen een heerlijk dagje uit.
Muzikaal gezien waren de absolute toppers Buddy Guy, Sonny Landreth, Jethro Tull en Eddy Clearwater met The Juke Joints.

Highlands Festival 2009 - Het lekkerste Blues & Rock Festival
Highlands, het lekkerste Blues & Rock Festival … dat smaakt zeker naar meer en we kijken daarom ook met veel verwachting uit naar volgend jaar!

BluesMagazine.nl (en wij denken ook stichting Highlands) is zeer benieuwd naar jullie ervaringen van deze eerste editie van Highlands. Tips, suggesties, commentaar, etc. …. reageer!

» KLIK HIER VOOR FOTO GALLERIE / DIASHOW VAN HIGHLANDS 2009 !! «

Zorgen spetterende optredens van Buddy Guy en Jethro Tull voor een 2de editie van Highlands ?

Tekst : Gerrit Harmsen | Foto’s : Marco van Rooijen

De eerste maanden.
In blueskringen is de afgelopen maanden veel gezegd en geschreven over het nieuwe Highlands festival. De droom van een stel muziekfreaks die hun basis hebben in Café De Noot te Hoogland. Highlands gaat voor het beste in blues en rock met daarbij de luxe die andere festivals niet te bieden zouden hebben. In verschillende media vormen werd dit de afgelopen maanden uitgedragen. Op de Highlands website werd in eerste instantie gesproken over een festival waar blues en rock samenkomen. Grote namen als Deep Purple en Lynyrd Skynyrd waren op de site terug te vinden… Wanneer de eerste namen van de line-up naar buiten komen blijkt men aan de belofte Blues meets Rock geen gestalte te hebben kunnen geven. Met de beste wil van de wereld kunnen we geen (echte) rock ontdekken en blijkt het festival eigenlijk blues en singer-songwriter georiënteerd, ook niets mis mee natuurlijk. De line-up is vrij gevarieerd en biedt zeker genoeg voor een ieder om richting Amersfoort te vertrekken.

Highlands Festival 2009

Aankomst en sfeer.
Rond 11.00 op station Schothorst aangekomen ga ik op zoek naar de pendelbussen die vanaf 10.00 zouden rijden. Geen aanwijzing te vinden welke kant ik op moet. Gelukkig zie ik ergens een man of 15 bij elkaar staan en loop die kant op. Echter geen pendelbus te bekennen… De meesten wachtende blijken te moeten werken op het festivalterrein. Helaas duurt het anderhalf uur tot de eerste pendelbus kwam opdagen. Niet echt een fijne start lijkt mij. Hoewel kinderziektes bij een eerste editie er altijd bij horen heeft dit tot behoorlijk veel irritatie geleid en was men hierdoor niet op tijd om de start van de eerste band mee te maken.
Ondertekende heeft met 5 andere het geluk mee te kunnen rijden met iemand van de organisatie waardoor er niets gemist hoeft te worden. Bedankt!!
Het terrein dat is ingericht voor ongeveer 6000 man ziet er erg goed en droog uit. Men heeft voor de hapjes en drankjes prima gebruik gemaakt van de mogelijkheden die het park te beiden heeft. De meeste catering is dan ook te vinden tussen de bomen die hier te vinden zijn en dit geeft zeker een prettige eerste indruk bij binnenkomst. Tussen de optredens trekt het rondlopend theater regelmatig de aandacht en staan er hele groepen mee te zingen en te kijken wat deze gezelschappen te bieden hebben. Deze combinatie van muziek en theater heeft o.a. het Lowlandsfestival bij jongeren zo populair gemaakt. Het zeer gevarieerde aanbod waardoor het ook een gezellig dagje uit kan zijn heeft in ieder geval een ander type blues publiek aangetrokken dan het gemiddelde bluesfestival. Brengt wel de volgende vraag naar boven. Wat vindt de echte blues & rock festival liefhebber van zo’n dag en line-up??

Highlands Festival 2009

Aynsley Lister
Dan is het 12.00 , stipt op tijd begint Aynsley Lister te spelen. De jonge gitarist heeft inmiddels al 6 albums op zijn naam en heeft zich dan ook al enige bekend verworven in blueskringen. De laatste release ‘Equilbrium’ laat echter een meer popachtige sound achter dan gewend. Live blijkt Aynsley Lister samen met drummer Simon Small, toetsenist Morg Morgen en de wonderschone Portugese bassiste Midas een prima bluesrock sound neer te zetten. Zeker een lekkere aftrap van het festival waar menigeen die voor het eerst kennis maakt met deze band een prima gevoel aan heeft kunnen over houden.
Website: www.aynsleylister.co.uk
Myspace: www.myspace.com/aynsleylister

Aynsley Lister

Eddy Clearwater & The Juke Joints
Eddy Clearwater is een van de beste en meest authentieke vertegenwoordigers van de stijl die als Chicago blues de boeken is ingegaan. Eddy “The Chief”, een meester op de slide combineert de rock van Chuck Berry met de roll van Magic Slim. Eddy wordt ondersteunt door een van de beste bluesbands van Nederland. De band van Peter Kempe speelt 2 eigen nummers om dhr Clearwater vervolgens te laten aansluiten. Deze in 1935 geboren linkshandige gitarist heeft eventjes nodig om z’n gitaarband vast te maken en dan kan het spelen beginnen.
Hoewel lekkere blues voor de vroege middag, miste het naar mijn mening wat power en energie. De mensen die later op de avond de slechts een jaar jongere Buddy Guy aan het werk hebben gezien zullen dit met me eens zijn. De energieke Juke Joints mogen wat mij betreft in een komende editie van Highlands hun eigen dingentje doen. Daar spat de energie namelijk van af!
Website: www.eddyclearwater.com
Website: www.thejukejoints.com

Eddy Clearwater

The Juke Joints

Ian Parker
In de aankondiging valt te horen dat hij beslist geen bluesgitarist genoemd wilt worden. Hoewel een begenadigd liedjes schrijver en gitarist kan ik het hier alleen maar mee eens zijn. De Engelse zanger-gitarist maakt soms een uitstapje naar de blues, en is vooral aantrekkelijk voor mensen die buiten de rockgitaar blues willen en durven stappen. Kijkend naar de vooraankondiging van Highlands, blues meets rock, een artiest die hier niet helemaal thuis hoort. Met het programma zoals uiteindelijk gepresenteerd een prima aanvulling om met een gevarieerd aanbod voor de dag te komen. Persoonlijk kan het mij echter niet helemaal pakken, meer een artiest voor het kleinere clubcircuit dan voor een festival. De (acoustische) optredens van Ian in het VIP dorp waren in ieder geval een aangename verrassing voor de bezoekers van het speciale dorp.
Website: www.ianparkermusic.com

Ian Parker

Mick Taylor
Alleen al vanwege zijn gitaarpartij in Honky Tonk Women verdient Mick Taylor eeuwige roem.
Deze zin is de opening zoals te vinden op de Highlands website betreft de omschrijving van deze artiest. Een gitarist die zo erg onder invloed is, van wat dan ook, dat hij niet eens uit zijn woorden kan komen is een aanfluiting. Naast zichzelf, zet hij ook de rest van de band, de organisatie en het publiek voor schut… Een zichzelf respecterend artiest zou zich hier voor moeten schamen. Maar ach, bij onze eigen wijlen Herman Brood heb ik ook mee mogen maken dat hij na 20 minuten van het podium werd gehaald omdat hij te veel snoepjes had gegeten. Het lichte herstel in de 2de helft van het optreden doet echter niets af aan de blamage van de 1ste helft. Slechtste optreden van de dag.
Website: www.micktaylor.net

Mick Taylor

Jethro Tull
Ian Anderson zei het zelf tijdens de set, “wij zij niet echt een bluesband”. De band is echter destijds zeer vernieuwend geweest door de introductie van de dwarsfluit in het poprock genre.
En welke muziekliefhebbers heeft nou nooit van Jethro Tull gehoord? De vele 40 plussers op het festivalterrein maalde er helemaal niet om dat ze geen bluesband zijn.
Een band die 50 jaar bestaat en nog zoveel energie en feeling in zijn muziek kan leggen is een grootheid. De toeschouwers kropen dan ook allemaal zo dicht mogelijk richting podium.
De eettenten werden gelaten voor wat het was om deze band tot zich te nemen.
Stuk voor stuk allemaal geweldige muzikanten die op een heerlijk manier hun eigen ding deden. Ondanks dat het niet helemaal mijn ding is, is het op het wat te lage formule van de gitaar na een van de hoogtepunten van de dag. Voor de velen ‘dagje uit’ mensen eventjes dromend terug in de tijd naar de vroegere jongere jaren.
Website: www.j-tull.com

Jethro Tull

Sonny Landreth
Deze geweldige gitarist, beschouwd als één van de beste op de slide van zijn generatie, speelde samen met o.a. John Mayall, Little Feat, Bonnie Raitt, John Hiatt en Mark Knopfler. Daarnaast is hij altijd een vaste gast op de Crossroads Guitar Festivals van collega Eric Clapton.
Sonny laat tijdens Highlands zien waarom hij bij bovenstaande artiesten indruk heeft gemaakt. In tegenstelling tot Mick Taylor laat hij horen en zien waar een groot gitarist toe in staat is. We mogen genieten van zijn virtuositeit, snelheid, slow, rock, alles komt langs.
Een waar genot om deze bluesrocker aan het werk te hebben gezien. Daarnaast een gitarist die ‘echt’ prima past in een blues meets rock line-up. Gewoon TOP!!!
Website: www.sonnylandreth.com

Sonny Landreth

Ilene Barnes
Na het geweldige optreden van Sonny Landreth heeft deze Amerikaanse singer-songwriter van Afrikaanse, Indiaanse en Ierse afkomst een zware dobber. Haar postuur maakt dan ook veel makkelijker indruk. Ilene wordt in het Highlands magazine aangekondigd als een vreemde eend in de bijt in de line-up van vandaag. Dat klopt zeker en het past absoluut niet in het programma en zeker niet tussen Sonny en Buddy in. Ze brengt mooie luister liedjes ten gehore die na een lange dag de neiging geven tot in slaap vallen. Heeft zij wel een echte kans gehad?? Voor de bluesrock liefhebber kan het niet anders dan een sta in de weg zijn geweest voor het te verwachte hoogtepunt van de dag…
Website: www.ilenebarnes.com
Myspace: www.myspace.com/ilenebarnes

Ilene Barnes

Buddy Guy
Buddy Guy legt Highlands publiek het zwijgen op!!!
Eindelijk, na een lange dag begint Buddy Guy aan zijn set. Tien minuten later dan gepland dat wel.

[weinig uitloop, zeker een compliment waard voor de organisatie]. Ook het publiek wat rustig genietend op een stoeltje van de dag heeft genoten strekken hun benen en begeven zich naar het podium voor de ultieme finale van het Highlands Festival. Dit geeft de indruk dat de kleine 3000 festivalgangers toch voor deze legendarische bluesman zijn gekomen. Het sidderende optreden op het Bospopfestival 2008 maakt dat de verwachtingen bij ondergetekende groot zijn. Voor Buddy echter geen enkel probleem om deze in te lossen. De energieke 73 jarige bluesman maakt indruk vanaf zijn verschijnen op het podium. Naast muzikant is het ook een groot entertainer. De keuze van de setlist varieert van zeer ingetogen nummers tot lekkere stevige blues en is een mooie vogelvlucht door zijn repertoire. Absoluut hoogtepunt is “het zwijgen” van het publiek bij de ingetogen nummers. Men luistert en geniet in plaats van te veranderen in een ‘kakelend kippenhok’ omdat de muziek niet stevig genoeg is.
Grappig hoe mooi stilte kan zijn en maakt dat je de blues tot in je tenen kunt voelen.
DAMN RIGHT, THAT’S THE BLUES.
Website: www.buddyguy.net

Buddy Guy

———-

Het Eerste Higlands Blues & Rockfestival!

Verslag door : Anka Pepers

Aan de voorpret heeft het niet gelegen, we hebben er geweldig veel zin in!
Kon ik nog ruilen met een lieve collega (bedankt Jef) maar tja Teun moet ’s morgens nog werken en dus kunnen we tegen twaalven pas uit ons klein Brabantse Handel vertrekken.
Jammer Ansley Lister hebben we dan ook net niet gehaald, dus ter compensatie zijn we met zijn CD op in full speed naar Amersfoort gereden om te gaan genieten van het eerste Highlands lekkerste Blues en Rock Festival.

Als we onze autodeuren openen horen we nog net de laatste klanken van Ansley Lister live
Ik moet zeggen het is indrukwekkend en oogstrelend hoe het georganiseerd is. Inderdaad voor elke ziel wat wils op het terrein. Lekker eten en drinken, lekker shoppen, lekker relaxed en telkens wanneer het podium wordt omgebouwd kun je je vergapen aan theater en acrobatiek.
In afwachting van een volgende artiest hebben we even met plezier een heuse Jukebus mogen aanschouwen. Kost een muntje trek aan het touwtje en vanuit het busje waar de muzikanten als sardientjes in zitten opgeborgen ontstaat een uniek miniconcertje!!

Maar….wij komen om te genieten van de bands en de muzikanten van de line-up
En daar staan de mannen van The Juke Joints en Eddy “The Chief” Clearwater ook voor!
The Juke Joints warmen ons effe op en na ”Mojo Hand“ komt Eddy in schitterend pak op en mogen we genieten van een geweldig en innemend optreden. Het plezier in the blues en rock straalt er vanaf: Eddy geeft zijn puike (linkshandige) gitaarspel weg. Maar we mogen ook genieten van solo’s van Sonny Boy op mondharmonica en Boogie Mike’s gitaar .
Derk en Peter als ritmesectie spelen perfect in op de enthousiaste en van oorsprong Indiaanse bluesman.
Eddy is “Living for the blues” en” Messing with the kid “en inderdaad “Too old to get married and too young to be buried”. Die gaat nog wel eventjes door, graag zelfs!
Absoluut was dit optreden een van de toppers van dit eerste Highlands festival.

Ian Parker wil geen bluesartiest genoemd worden. Eerder singer-songerwriter. Hij schrijft inderdaad prachtige teksten: Ik bedoel: “You gave yourself to me and I don’t want to give you back”, dat is toch aangrijpend mooi! En soms ook met humor “God gave name to all animals“. Veelzijdig artiest in zijn gitaarspel soms groovy en ook stevige blues. Verbaas me niks dat ie al een flinke fanclub in ons land heeft !

Mick Taylor de man die geen introductie nodig heeft, wat een gitarist!
Een beetje bleekjes en wat knipperend tegen de zon die zich toch nog even laat zien zet hij onverstoorbaar een prachtig optreden neer. Naast mij wordt me door een fan toevertrouwd dat “Blind Willie Mc Tell” het nummer is waarmee hij begraven wil worden. Als je in het nummer kruipt: dat is blues Als hij nou ook nog Spanion doet ga ik janken zegt hij: en ja hoor.De man is een legende, een levende dan gelukkig!

De band Jethro Tull: hoezo nostalgie?
Ian Anderson speelt virtuoos de dwarsfluit staande op een been met de souplesse als immer en ook Martin Barre’s is weergaloos op basgitaar. De band still rocks en de aanwezige fans worden in de watten gelegd met hits uit het bekende repertoire (neem nou de beroemde versie van Bourree) maar ook teruggrijpend naar hun beginjaren even een stukje blues door Ian met “mouthorgan” . Buitengewoon boeiend concert anderhalf uur genieten. Jethro Tull treedt niet vaak meer op en ik ben echt dankbaar dat ik dit heb mogen ervaren!

Sonny Landreth staat voor de hoogste kwaliteit en heel bijzondere slidegitaar .
Hij imponeert met zijn supersnelle spel. Haast niet bij te houden ook. Soms lijkt het of hij onzichtbaar over de snaren gaat. Een man die zijn inspiratie haalt onder andere uit de Delta blues van weleer en ingetogen en geconcentreerd staat te spelen. Als hij ons aanmoedigt met “Let’s hear some howling” merken we ook hoe hij geniet! Hij sluit af met “If you all come back I will come back to!” Altijd welkom wat mij betreft.

Ilene Barnes de vrouw die niet in een hokje te plaatsen is. Muzikaal gezien zeker niet. Gitaar leren spelen in het klooster, geboren in een zwart gezin maar met ook Indiaans en Iers bloed en beïnvloed door de vele reizen in haar jeugd. Ze opent met een nummer van Nina Simone en bewijst gelijk haar zangkwaliteiten. Een veelzijdig talent met een hoog stembereik, speelt (bas-)gitaar, maar voor dit festival toch een buitenbeentje. Van Jazz tot Folklore (een nummer met de Bretonse invloeden zelfs ) Ilene heeft allerlei verrassingen.
Ze is zelf ook absoluut tegen de hokjesgeest waarbij men op huidskleur en uiterlijk wordt beoordeeld wat ze ferm onderstreept met de ballade “I got blue eyes”.

En dan het toetje voor het laatst Buddy Guy 73 jaar, maar wat een sexappeal.
De man steelt natuurlijk en volkomen terecht de show hier op het Highlands festival. Iedereen wil een stukje van hem. Hoe prachtig hoe hij bij iedereen dat onderbuikgevoel teweeg brengt, en je wilt gewoon meer!!
Hij voelt het publiek en neemt ze mee, we hangen aan zijn lippen en aan zijn gitaar. Mmmmmmm sh………t!
En natuurlijk deze showman gaat het podium af en het publiek in: echt Buddy, “Skin Deep”.
Ja Buddy, je bent bij mij diep in mijn huid gekropen man. Je optreden had wel wat langer mogen duren.

Highlands Festival dit was een mooie aftrap en ik heb het voorrecht gehad dit mee te maken:
Een tip voor de organisatie: laat de topbands wat langer optreden.

Bedankt

Foto Album

» KLIK HIER VOOR FOTO GALLERIE / DIASHOW VAN HIGHLANDS 2009 !! «