Eindejaars column van Frank van Engelen

Aan het eind van het jaar is het voor een ieder een beetje terug blikken om op het jaar.
2011 is een jaar vol met interessante ontwikkelingen, teleurstellingen en ook dingen die we hebben moeten incasseren qua verlies van dierbare mensen die uit de muziek of anders komen. We herdenken o.m. Harry Muskee, Pinetop Perkins, Rijk De Gooier, maar ook Willy Big Eye Smith en de anderen die nu niet genoemd zijn. Dingen waar je niet al te vrolijk van kan worden, maar het hoort gewoon bij het leven, en niets is vaststaand toch?

Veel gebeurt dit jaar inde Blues and Beyond. Wat te denken van de eigen tentoonstelling van Marco Van Rooijen die dit jaar plaats vond, en welke zeker een groot succes genoemd mag worden en inmiddels al een soort vaste waarde aan het worden is. Beeld en geluid zijn naar mijn idee altijd onlosmakelijk verbonden geweest wat dat betreft.
Het was ook een gelegenheid om de broeders en zusters van BluesMagazine.nl eens in een ander licht te kunnen zien, en dat was zeer vermakelijk vond ik persoonlijk.

Op muzikaal gebied is er veel moois te melden geweest, de een na de andere vette release en zeker niet alleen uit de Blues hoek, maar ook ver daar buiten. Het levert voor mij dan wel de vraag op waar je dan de grens moet trekken wat dat betreft.’Blues and Beyond kent vele zijpaden, doch niet alles hoort daarbij naar mijn mening, en ik ben dan ook blij om dat niet te hoeven bepalen. Wel is het belangrijk denk ik wat je wilt uitstralen als website, en dat zal altijd een soortement van discussie blijven opleveren.


Laten we eens puur naar de muziek kijken dan, een enorme boost van Nederlandse Bluesband qua successen. Wat te denken van Bluesmotel, die zich al behoorlijk in de schijnwerpers heeft gewerkt kunnen we zeggen, en al flink naam heeft gemaakt. De eerste cd waren dan misschien covers allemaal, de 2de cd laten de heren een enorme drive en vooruitgang zien, wat ik zeer bijzonder vond moet ik zeggen. Dan de festivals in Nederland die steeds breedschaliger worden zo het lijkt, wat ook zeer te prijzen is. Het is eigenlijk ongelooflijk dat er nog zoveel uit komt, terwijl de cd’s maar mondjesmaat verkocht worden tegenwoordig. Enfin, alles heeft een goede en minder goede kant, zullen we maar zeggen dan.

Mooie muziek ook uit het Singer Songwriter gebied, wat te denken van de fantastische Israel Nash Gripka, die menig hart gestolen heeft en meer dan terecht kan ik zeggen. Over het algemeen deden de Hollandse bands het eigenlijk heel goed kunnen we wel stellen, de Twelve Bar Blues band die gewoon de beste band bleek, en dat denk ik ook voorlopig zal handhaven.
Helaas gingen er ook mensen weer hun eigen weg, en met succes mag ik wel zeggen.
Een goed voorbeeld is Big Pete, die vorig jaar nog bij de Blues Awards een show ten beste gaf met zijn band M.O.C.T, en dan nu bij Delta Groove zijn debuut cd presenteert met grootheden als Kirk Fletcher en een aantal anderen die in deze stal zitten. Meer dan bewondering dus voor deze kanjer, en ook vooral verdient.

Ja, die Blues Awards was er eentje die goed aan sloeg bij een iedereen hoewel er nog wel wat dingen in zaten die verbeterd konden worden, maar dat is natuurlijk meer dan logisch. Feit is echter wel dat de bewondering overheerst denk ik, en zeker een traditie waard is voor ons eigen land, want ja we verdienen dit toch met zijn allen?
Ja, ook dingen waar we allemaal niet zo goed raad mee wisten helaas, politiek gezien, maar ook o.m. het wegvallen van de website van de Bluesman, welke al jaren een vaste waarde in het circuit is dus, maar het goede nieuws is dan wel dat hij weer terug is, hetzij in een andere vorm. Vervolgens heeft naar mijn idee de Soul muziek een enorme sprong weer gemaakt qua bekendheid, en blijkbaar vonden veel mensen het nodig om hier aan mee te doen. De een beter dan de ander moet ik dan wel zeggen. Trijntje Oosterhuis, moet naar mijn idee dit niet echt doen, maar haar eigen dingen doen. Ryan Shaw kan dit wel, en ook Waylon oogst een enorme dosis waardering. Muziek is spelen met dingen, en niet klakkeloos kopiëren denk ik, creativiteit en passie, en vakmanschap gaan wat mij betreft altijd hand in hand, althans dat zou het moeten zijn toch? Briljantjes waren er ook dit jaar: de samenwerking van Hart en Bonamassa bleek een gouden greep, en ook Clapton met Marsalis, en wat te denken van het weergaloos goede solo album van The Little Boogie Boy: Hein Meyer.
Ook Robbert Fossen meldt zich met een gloednieuwe uitstekende band Bobby’s Teardrops dus, die weer laat horen hoe fijn de Chicago Blues is.
Ja, mooie dingen allemaal, en als je dan ook Bernard zijn vader Luther hoort eren in Serious, kunnen we concluderen dat dit bijna afgelopen jaar meer dan bijzonder was. Dat nummer speelde hij trouwens op het Live in de Jazzhouse en was ronduit heftig en emotioneel.

BluesMagazine wist vele nieuwe mensen aan te trekken, die zich allemaal op hun eigen manier bezig hielden met reviews, interviews, opmerkingen, foto’s reportages en meer, wat er voor heeft gezorgd dat de website een enorme verandering heeft ondergaan.
IK hoop dat begrip, afwisseling, respect, het leren van elkaar, Muzikale passie en af mogen wijken de sleutelwoorden zullen zijn voor het nieuwe jaar. Soms is het goed om dingen te plaatsen in een kader bij jezelf, dan  het meteen te melden op papier, hoewel we natuurlijk ook gewoon allemaal mensen zijn toch?
Ik wens iedereen hele fijne feestdagen toe, en ben ervan overtuigd dat we elkaar het komende jaar wel weer ergens tegen zullen komen. Persoonlijk zal ik wat andere dingen gaan doen, met mijn band maar ook solo acts, en ik heb plannen om me elders te gaan vestigen binnen afzienbare tijd, maar dat duurt nog wel even, en ik zal me dus regelmatig nog melden.

Wil iedereen bedanken voor de reacties en ook lessen die ik heb mogen leren in het jaar 2011, want daar groei je van. Dank allen, have a great Christmas and a glorious New Year.