Bluescolumn Frank van Engelen – donderdag 30 september 2010

 

Hallo Vrienden, er is geen betere gelegenheid dat je bij zo een dag als vandaag je pen maar weer eens ter hand neemt om weer eens het een en ander van je af te schrijven. Ja, dat is lang geleden alweer maar ik ga toch weer regelmatig in de pen klimmen om te vertellen over de woelige wereld van de Blues And beyond. Er gebeurt n.l. best veel, en soms zoveel dat er ook het een en ander langs je heen gaat wat best op zijn minst opmerkzaam genoemd mag worden.

Op dit moment is het raak in de Nederlandse Blues scene qua beweging. Allereerst is daar de nodige commotie geweest omtrent het gedoe van de Dutch Blues Awards, wat voor veel toestanden zorgde omdat toch veel mensen niet goed begrepen waarom de ene band wel, en de andere band niet werd uit gezonden. Ach, we praten hier natuurlijk over twee top bands van ons land King Mo en The Twelve Bar Blues band, waarbij dan King Mo nu gaat naar The States.Ik denk persoonlijk dat het toch al een onmogelijke keus uit deze twee is, maar dat er ook een aantal andere zaken mee spelen. Het is n.l. zo dat heden ten dage de stevig blues wel de boventoon voert, mensen als Bas Paardekooper, Walter Trout, Danny Bryant doen zeer goede zaken, en worden veel geboekt op de festivals die Nederland rijk is. Niets mis mee natuurlijk, maar daardoor ontbreken er wel vaak andere stromingen van de Blues, die toch zeker zouden thuis horen op die gelegenheden.
Dat King Mo nu gaat heeft daar ook mee te maken, maar ook is het gewoon de eerste keer dat wij zoiets doen, dus volgende keer gaat dan de band waar wij allemaal op gaan stemmen, en dan komt het allemaal goed. Ik wens King mo natuurlijk heel veel toi toi toi toe.

Dan helaas een aantal bands het bijltje er bij neer gegooid, en ook niet zomaar een bandje, maar een aantal die echt er toe deden de laatste tijd. Laten we hopen dat The Rhythm Chiefs wel gewoon door gaan? Eeuwig zonde van de Cuban Heals en Big Blind, maar er zullen gerust gegronde redenen voor zijn vermoed ik. Die mensen komen we zeker wel weer in het circuit na verloop van tijd tegen denk ik.
Er gebeuren ook zoveel mooie dingen: De blues wordt breder gespeeld nu al een aantal jaren. Steeds meer combinaties van andere invloeden in de muziek en voor de purist is dit natuurlijk minder leuk, maar voor de anderen is het ronduit spannend te noemen. Te denken hierbij aan mensen als Ray Lamontagne maar ook Paul Thorn, die onlangs met een prachtige schijf af kwam genaamd Pimps And Preachers. Wat te denken van super gitarist Joe Bonamassa, die zijn echte Rock Roots laat zien in de nieuwe formatie Black Country Communion met daar in Glenn Hughes die nog steeds over een akelig goede strot beschikt. Nee natuurlijk geen blues, maar wel blues licks in de muziek, wat Joe eigenlijk al veel langer doet toch? Prima plaat overigens.
Zou het een omwenteling in de loopbaan van Joe worden? IK ga U het antwoord schuldig blijven in deze. Spannend is het in ieder geval wel, en de optredens die er aan gaan komen des temeer. Wat een actie allemaal, en dan is Joe Cocker ook weer terug aan het front, met een plaat waarop hij weer niets van zichzelf doet, maar wel een goede keus in nummers heeft gemaakt. Nee, je moet het niet meer vergelijken met Woodstock en ook niet de periode met Leon Russel, die overigens zelf ook weer een schijf heeft gemaakt. Sommige mensen blijven gewoon bezig nietwaar,maar die Joe Cocker heeft nog steeds een gouden strot kan ik U allen melden en ik denk dat de optredens weer gretig aftrek gaan vinden hoor. De nummers zij vooral ook weer erg divers, met o.m een prachtig gospelachtig nummer er op.

Ja, Blues and Beyond, dat is een groot terrein, en soms te groot ook, blijkt ook op deze site, want waar trek je nou de lijn? Dat is erg moeilijk, Mensen als Joe Satriani, Paul Thorn, Big Bones, Marc Broussard of Judy Collins, hoever ga je hier in, en is het dan allemaal nog te doen. Ik denk dat het gebied steeds moeilijker en omvattender wordt, en dat betekent dan misschien ook wel dat je bepaalde keuzes moet maken. Satriani is natuurlijk niet een puur blues gitarist maar eigenlijk Rock specialist, Ian Parker ook niet, maar ze hebben allemaal iets waar de blues toch elke keer zijn entree doet, en dus dan ook genoemd worden.
Het eenvoudigst is om voor jezelf keuzes te maken of niet te maken, maar in ieder gevalgewoon te genieten van dit alles, want spannend is het wel.

De Guitar Night zal een groot succes gaan worden denk ik in de H.M.H binnenkort met Joe Satriani, Sonny Landreth en ook Davey Knowles.(zie agenda)
Ach veel te doen in het wel en wee van ons soms schemer gebied met oh zoveel moois uit op dit moment: De Nieuwe Live schijf van J.LW. getiteld
Joe Louis walker ON The Legendary Blues Cruise, met allemaal vrienden die hem vergezellen. Eat your heart out zeg ik dan met Johnny Winter, Mike Finnegan, Duke Robillard, Tommy Castro, Watermelon Slim, Kirk Fletcher en nog veel meer, snel meer te lezen over dit album op deze site.
Dan genoemd al Paul Thorn, een vocalist die de lijntjes heel mooi uitgestippeld heeft wat betreft de Blues and Beyond, met zelfs The Band en Eagles invloeden, erg mooi van Blind Racoon.

Ook mooie Chicago blues van Rob Stone met een swingend randje, en Kenny Neal met zijn nieuwe album genaamd Hooked On Your Love, waarin pracht staaltjes van gitaar soli maar ook zeer persoonlijke teksten . Een album die je zeker gaat bekoren. Judy Collins is ook weer terug, de dame uit de jaren 70 die toch hele mooie dingen heeft gedaan, en daarna een soortement van coach werd voor andere artiesten en haar eigen label opgericht heeft.. Nu is zij terug, met onder meer een duet met grootheid Joan Baez, wat op zijn minst vreselijk mooi mag worden genoemd. Tot slot dan nog eindigen , waar ik ook begonnen ben dit keer, n.l. de Nederblues, Dicky Greenwood met een erg mooi akoestisch album. Barrelhouse weer on Top met pure blues in eigen jasje uit het verleden, en dan nog de nieuwe schijf van Mr Boogie Woogie and The Firesweep Bluesband

. Tot zover deze keer: maar eerst nog even Bluesmotel feliciteren met hun eerste worp qua album- top Mannen!
Keep it Alive- The Spirit of The Music and Beyond! Frank van Engelen

Tags:

  • Stan

    Frank, ik mag nu wel concluderen dat je 100% terug bent aan het bluesfront. Hardstikke tof en “welcome back”
    Ps nu Woefdram nog

    Gr uit Utrecht: Stan

  • Ton

    Leuk inderdaad dat Paul Thorn hier nu wat aandacht krijgt, hoewel ik bang ben dat de muziek te typisch Amerikaans is om hier een echt grote schare volgers te krijgen.
    Anders had dat al wel gebeurd na zijn meesterwerk ‘Mission Temple Fireworks Stand’ uit 2002.

  • Gerrit

    @Stan, Woefdram, de weemoed trekt door me heen, dat was nog een een column zoals een column normaal gesproken hoort te zijn. Prikkelend, to the point, soms op het randje, soms erover. Helaas, hij is niet meer.

  • Phil

    He Frank, leuk stuk.
    Betr IBC Memphis: De keus lag natuurlijk niet enkel tussen King MO en 12BBB, dat zou je hieruit kunnen concluderen. Er zijn natuurlijk een hele rits bands in NL die dit jaar in aanmerking zijn gekomen om naar Memphis uitgezonden te worden, Ruben Hoeke, MOCT, T-99, Stefan Schill, Coen Wolters, Bas Paardekoper, Electrophonics (!), Rhythm Chiefs, Veldman Bros, Bradley’s Circus en alle andere supergoeie NL bands die ik nog vergeet. Volgend jaar nieuwe ronden, nieuwe kansen toch ?